Το 61% λέει «απίθανο». Το 20% λέει «θα το σκεφτόμουν». Και αυτή η απόσταση είναι όλη η ιστορία ενός κόμματος που δεν έχει ακόμα γεννηθεί. Η δημοσκόπηση της Metron Analysis (MEGA, 19/3) είχε δύο βασικά ευρήματα. Οτι ο πόλεμος στο Ιράν ευνοεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη και ότι ο «πόλεμος» της Αριστεράς αποδυναμώνει το εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα.
Οσο για την καταλληλότητά του για την πρωθυπουργία, το 5 που γράφει το τελευταίο δίμηνο, δεν το φαντάζονταν ούτε οι μεγαλύτεροι αντιτσιπρικοί του αντιΣΥΡΙΖΑ μετώπου.
Η πολιτική τοποθέτηση των σχετικά λίγων εν δυνάμει ψηφοφόρων του πολύ(;)αναμενόμενου κόμματος φανερώνει εδώ και καιρό ότι η λίμνη από την οποία προσπαθεί να ψαρέψει ψήφους ο Αλέξης Τσίπρας έχει τα ψάρια που έτρωγε την εποχή που πρωταγωνιστούσε. Από αριστερά και πέρα, με ελάχιστη ως μηδαμινή διείσδυση προς το Κέντρο.
Τώρα, βέβαια, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ εξαερώνεται όλο και περισσότερο (4,6% εκτίμηση στην ίδια δημοσκόπηση), η Νέα Αριστερά παλιώνει – και όχι σαν το καλό κρασί, ο Αλέξης Χαρίτσης το κατάλαβε πρώτος φαίνεται. Και όταν ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ παραπέμπεται στην Επιτροπή Δεοντολογίας γιατί μίλησε υπέρ ενός επερχόμενου αντίπαλου κόμματος, το μόνο που μπορείς να καταλάβεις είναι ότι από το σπίτι αυτό έφυγε και ο τελευταίος. Το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, δηλαδή, από πού θα τροφοδοτηθεί; Από ένα κόμμα και μια παράταξη που έχει ήδη καταρρεύσει; Πού είναι αυτές οι όμορφες θάλασσες στις οποίες αναφερόταν κατά την παραίτησή του από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ;
Σε ποια πελάγη πλέουν οι υποστηρικτές, πέρα από τα πελάγη ελευθερίας και αντισυστημισμού της Ζωής Κωνσταντοπούλου, του Γιάνη Βαρουφάκη και μιας αδιευκρίνιστης όχι μόνο ψήφου αλλά και ψυχολογίας εκλογικού σώματος; Τον τελευταίο τουλάχιστον έναν χρόνο η κινούμενη άμμος στο πολιτικό έδαφος μπορεί να μη δείχνει νικητή, αλλά σαφώς δείχνει χαμένους.
Είναι ξεκάθαρο σε όλες τις δημοσκοπήσεις ότι η πλειοψηφία του κόσμου δεν θέλει την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, αλλά δεν σκέφτεται καν να δώσει τα κλειδιά σε όσους παρουσιάζονται ως εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, όταν ακόμα δεν μπορούν να διαχειριστούν ούτε το συνέδριο που θα κάνει το κόμμα τους και ούτε πρόκειται να τα δώσει σε εκείνους που έχουν δείξει στο παρελθόν πώς έπραξαν, όταν ήταν στην εξουσία.
Γιατί για να είμαστε και ειλικρινείς μεταξύ μας, ποιος αλήθεια εκεί έξω θέλει έναν ΣΥΡΙΖΑ 2.0 μετά την – υπό παρακολούθηση και όχι μόνο – Ελλάδα 2.0 του Κ. Μητσοτάκη; Και αν όντως υπάρχει κάποιος, γιατί είναι ακόμα εκεί έξω ελεύθερος και κυκλοφορεί;
