«Εντάξει, είναι πρόβλημα» σου λένε. «Αλλά είναι πρόβλημα του 1,5%». Τόση είναι στις δημοσκοπήσεις η απήχηση της υπόθεσης των υποκλοπών. «Ο κόσμος», λένε ακόμη, «έχει άλλα προβλήματα». Κι έπειτα, έρχεται η ώρα του στοιχήματος: «Βρες μου έναν ψηφοφόρο που θα πάει να ψηφίσει για την κατάσταση του κράτους δικαίου στην Ελλάδα».
Η κάλπη προβάλλει έτσι σχεδόν σαν ένα αποσμητικό χώρου. Ψεκάζεις και η οσμή κάθε σκανδάλου και οτιδήποτε άλλου δεν σχετίζεται με την τσέπη μας καλύπτεται από το βαρύ άρωμα του εκλογικού αποτελέσματος. Προβάλλει και σαν τενεκές σε σχήμα κύβου. Μαζί με τα ψηφοδέλτια ρίχνουμε και τα απορρίμματα της προηγούμενης περιόδου. «Ο λαός μίλησε, πάμε παρακάτω, η ζωή συνεχίζεται».
Ασφαλώς και θα πάμε παρακάτω, δεν γίνεται αλλιώς. Και, ναι, υπάρχουν διαβαθμίσεις στην αξιολόγηση των προβλημάτων. Συνιστά όμως άλμα λογικής να λέει κανείς ότι του ελέγχου της νομιμότητας θα πρέπει να προηγηθεί κάποιο τεστ δημοτικότητας. Οπως η απαγγελία κατηγοριών δεν είναι υπόθεση λαϊκών εισαγγελέων και η απόδοση ευθυνών δεν είναι υπόθεση λαϊκών δικαστηρίων, έτσι και η έρευνα και η λογοδοσία δεν είναι υπόθεση λαϊκών προτεραιοτήτων. Πώς αλλιώς να το πει κανείς; Αντίθετα από το «σκέπτομαι, άρα υπάρχω», το «δεν με νοιάζει, άρα δεν υπάρχει» δεν είναι καρτεσιανό.
Ακόμη περισσότερο, δεν αφορά κανένα κράτος δικαίου. Και αν έχει μια επιπλέον σημασία ο παραλληλισμός με το σκάνδαλο Watergate είναι ακριβώς για αυτό: Το «σύστημα» στην Αμερική της δεκαετίας του 1970 δεν λειτούργησε υποδειγματικά, αλλά πάντως λειτούργησε πριν και μετά τις προεδρικές εκλογές. Και λειτούργησε ανεξάρτητα από το εάν οι άνθρωποι στις ακτές ή τις Μεσοδυτικές Πολιτείες κοιμόντουσαν και ξυπνούσαν με την αγωνία να μάθουν ποιων και γιατί τις τηλεφωνικές συνομιλίες άκουγε ο Ρίτσαρντ Νίξον. Μπορεί το φάντασμα του σκανδάλου να μην πλανήθηκε πάνω από την κάλπη και ο Νίξον να πέτυχε το 1972 μία από τις μεγαλύτερες νίκες στην ιστορία των ΗΠΑ. Οπως αποδείχθηκε, όμως, ο πρόεδρος κουβαλούσε τις αμαρτίες του με τον κοτσαδόρο και δύο χρόνια μετά το 61% της κάλπης παραιτήθηκε.
Εδώ στα μέρη μας, και σχεδόν πέντε δεκαετίες μετά, η κυβέρνηση ακολουθεί την ίδια τακτική με τις αναγκαίες προσαρμογές. Οχι μόνο αρνείται οποιαδήποτε εμπλοκή από την πλευρά του εντολέα-θύτη, αλλά και αποφεύγει οποιαδήποτε εμπλοκή από την πλευρά του παγιδευμένου θύματος. «Αυτοί είναι μια παρέα ιδιωτών, δεν έχουμε καμία σχέση. Μας παρακολουθούσαν. Ε, και;».
Στις 7 Νοεμβρίου του 1972 ο Ρίτσαρντ Νίξον πέτυχε τη μεγαλειώδη νίκη του προβάλλοντας προηγουμένως την ίδια άρνηση. Για τους κοριούς στα γραφεία των Δημοκρατικών δεν ήξερε τίποτε, εξάλλου οι Αμερικανοί είχαν σοβαρότερα προβλήματα από τους κοριούς. Στις 5 Αυγούστου του 1974 αποκαλύπτεται μια ηχογράφηση συνομιλίας στον Λευκό Οίκο, στην οποία ο Νίξον ακούγεται να εγκρίνει επιχείρηση του FBI με σκοπό την παρεμπόδιση της έρευνας για το σκάνδαλο του Watergate. Η άρνηση κατέρρευσε, η ηχογράφηση θα έμενε στην Ιστορία ως «smoking gun tape». Ηταν η αδιάσειστη απόδειξη ενοχής που τον οδήγησε στην παραίτηση.
Από τον ισχυρισμό του Ταλ Ντίλιαν ότι «συνεργάζεται μόνο με κυβερνήσεις και υπηρεσίες επιβολής του νόμου» λείπει ακριβώς αυτό, η «καπνισμένη κάννη». Εως τότε η κυβέρνηση θα αρνείται την εμπλοκή της ως θύτης και θα «αδιαφορεί» ως θύμα. Μένει ο παραλληλισμός με τον Νίξον να αιωρείται ως απειλή, αλλά και ως οιονεί εκβιασμός. «Αθωώστε με για να μη μιλήσω». Ή, ακόμη πιο εκβιαστικά, για «να μην ακούσουν εσάς σε κάποια συνομιλία». Ηχογραφημένη και αρκούντως καπνισμένη.
