Οι ακραίοι ρώσοι εθνικιστές, από τον «Γκέμπελς με ζουρλομανδύα» Μεντβέντεβ, την επίσημη τηλεοπτική προπαγανδίστρια Σιμονιάν μέχρι τα διάφορα διαδικτυακά φερέφωνα του υπουργείου Αμυνας, είναι τον καιρό αυτόν πράσινοι από τη ζήλια τους για την αστραπιαία ταχύτητα με την οποία η Δύναμη Δέλτα του Τραμπ άρπαξε τον «στρατηγικό εταίρο» τους Μαδούρο. Κάτι τέτοιο είχαν φαντασιώσει για τον εαυτό τους τον Φεβρουάριο του ’22, όταν ο Πούτιν έστελνε τους τσετσένους μαχαιροβγάλτες να δολοφονήσουν τον Ζελένσκι και ατέλειωτες φάλαγγες τεθωρακισμένων να καταλάβουν το Κίεβο. Οι Ουκρανοί, ηρωικά, δεν το επέτρεψαν. Επί τέσσερα χρόνια η αρκούδα κυλιέται στα ματωμένα λασπόνερα (350.000 μετριούνται αξιόπιστα οι ρώσοι νεκροί – όχι ότι ενδιαφέρει αυτό τον Πούτιν) χωρίς να καταφέρνει να περιφράξει το «κοντινό εξωτερικό» της, ενώ αστραπιαία ο Τραμπ σηκώνει τον φράχτη γύρω από το «δικό του» ημισφαίριο. Η Ρωσία καταγγέλλει την «παραβίαση της κυριαρχίας» της Βενεζουέλας (εδώ τα γέλια τραντάζουν τα τζάμια), κάτω όμως από την υποχρεωτική ρητορεία σαλεύει και κρυφή ικανοποίηση για το βαθύτερο μέλλον. Ο Τραμπ είναι φίλος και σύμμαχος στον κοινό στόχο του διαμοιρασμού του κόσμου σε τρεις σφαίρες: στην Ευρασία του παράφρονος Ντούγκιν (από τη Λισαβόνα έως το Βλαδιβοστόκ υπό ρωσική ηγεμονία, όπως διδάσκεται στις ρωσικές στρατιωτικές και διπλωματικές ακαδημίες), στην Ασία και Αφρική υπό την Κίνα και την αμερικανική ήπειρο υπό τη φρενοβλαβή μοναρχία Τραμπ. Η επιδρομή στο Καράκας είναι η άλλη όψη της εγκατάλειψης από τον Τραμπ της Ουκρανίας στην ιμπεριαλιστική βουλιμία του Πούτιν, τόσο που υποπτεύεται κανείς ότι υπήρξε κι εδώ υπόγεια συμφωνία.
Οι εραστές της «Μπολιβαριανής επανάστασης», που είναι κατά τη σοφή ρήση Τσίπρα το πρότυπο στον αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική Ευρώπη, δεν χρειάζεται να ανησυχούν. Το καθεστώς που λατρεύουν είναι άθικτο: έδωσε τον τελειωμένο αρχηγό του, αλλά όλοι οι άλλοι είναι στις θέσεις τους. Κι αυτό, μαζί με την απουσία κάθε αντίστασης, υποδηλώνει συμφωνία. Τους δρόμους ελέγχουν οι «λαϊκές πολιτοφυλακές» του τσαβισμού και τις βασικές υποδομές και τις πετρελαιοπηγές ο στρατός του επίσης επικηρυγμένου από τις ΗΠΑ στρατηγού Παντρίνο. Ο Τραμπ αποκήρυξε χλευαστικά τη δημοκρατική αντιπολίτευση, απέκλεισε εκλογές και αναγνώρισε την αντιπρόεδρο του Μαδούρο, η οποία με τη σειρά της δήλωσε πρόθυμη να συνεργαστεί με την αμερικανική κυβέρνηση. Ο Τραμπ ασφαλώς δεν ενδιαφέρεται για δημοκρατία στη Βενεζουέλα, ούτε για τα ναρκωτικά, μόνο για τον έλεγχο του πλούτου της χώρας. Το δε καθεστώς για τη δική του επιβίωση: αν το τίμημα γι’ αυτό είναι η εκδίωξη των Κουβανών που έχουν θέσεις-κλειδιά στο στράτευμα και η διακοπή των σχέσεων με το Ιράν και τη Ρωσία, θα το καταβάλουν ευχαρίστως. Τα δικτατορικά καθεστώτα έχουν την ιδεολογία μόνο ως πρόφαση.
Η επιδρομή στο Καράκας δεν είναι ευτυχώς μέχρι στιγμής μια στρατιωτική κατοχή της χώρας. Απομάκρυνε έναν μισητό ηγέτη, και αυτό προκάλεσε ανακούφιση στην πλειοψηφία του λαού, χωρίς να τολμούν να πανηγυρίσουν όμως. Η παρορμητική, ανεξέλεγκτη χρήση βίας από τον Τραμπ είναι εν τούτοις παραβίαση κάθε διεθνούς νομιμότητας. Ασκείται τυχάρπαστα και σπασμωδικά χωρίς κανέναν υπολογισμό των συνεπειών, πράγμα που μεσοπρόθεσμα θα προκαλέσει την υπονόμευση της ισχύος και της επιρροής της Αμερικής. Πρόκειται για μιαν αυτοκτονική εκτροπή, που το δημοκρατικό τμήμα της κοινωνίας οφείλει να πολεμήσει.
Για όλα αυτά πάντως δεν δικαιούνται να διαμαρτύρονται όσοι υμνούσαν την αντιδημοκρατική βιαιότητα του τσαβισμού που ανάγκασε 8 εκατομμύρια να εγκαταλείψουν τη χώρα για να γλιτώσουν την εξαθλίωση. Ούτε όσοι θαυμάζουν τον Πούτιν και δικαιολογούν τη θηριωδία του στην Ουκρανία. Οι κραυγές της αντιπολίτευσης, που απαιτεί να συγκρουστούμε με τον Τραμπ τη στιγμή του παροξυσμού του και στο τέλος τέλος να διακόψουμε τις σχέσεις με την Αμερική (και με το Ισραήλ, βέβαια), είναι υποκριτικές και υπονομεύουν το μέλλον της χώρας.
