Σκαρφαλωμένο στις πλαγιές όπου η οργιαστική βλάστηση συναντά την παράδοση, το Φεστιβάλ Πηλίου έχει καταφέρει για περισσότερα από 25 χρόνια να μετατρέψει έναν ορεινό τόπο σε σημείο συνάντησης της διεθνούς μουσικής κοινότητας.
Η διοργάνωση που και φέτος επιστρέφει, από 18 ως 31 Ιουλίου, δεν αποτελεί απλώς μια σειρά συναυλιών και σεμιναρίων, αλλά μια ζωντανή δημιουργική εμπειρία: ένα καλλιτεχνικό «χωριό» όπου νέοι μουσικοί συναντούν καταξιωμένους καθηγητές, δουλεύουν, συνεργάζονται και συνυπάρχουν με εκείνους. Με ιδιαίτερη έμφαση στο βιολοντσέλο, αλλά παραμένοντας ανοιχτό σε όργανα όπως το πιάνο και το βιολί, καθώς και στη φωνητική μουσική, το 26ο Φεστιβάλ Πηλίου θα ζωντανέψει ξανά στη Ζαγορά και στην ευρύτερη περιοχή του ανατολικού Πηλίου, με τη συμμετοχή καλλιτεχνών όπως ο πιανίστας Βασίλης Βαρβαρέσος, η υψίφωνος Μυρτώ Παπαθανασίου, οι βιολονίστες Νοέ Ινούι και Απόλλων Γραμματικόπουλος, και οβιολοντσελίστας Χριστόφ Χις.
Φέροντας μια ιστορία γεμάτη όμορφες στιγμές, κοιτάζει αισιόδοξα προς το μέλλον και προσκαλεί το κοινό όπως επισημαίνει η ιδρύτριά του, πιανίστρια Ζωή Σαμσαρέλου, «στη χαρά της δημιουργίας, γιατί αυτό είναι το Φεστιβάλ μας. Η δημιουργική χαρά, η συνάντηση και η συνεργασία μέσα σε ένα περιβάλλον ξεχωριστής ομορφιάς».
Γιατί επιλέξατε το Πήλιο ως μόνιμο χώρο φιλοξενίας του φεστιβάλ;
«Είναι ο τόπος καταγωγής μου, υπάρχει βαθιά προσωπική σύνδεση. Ηθελα πάντα να κάνω κάτι για τον τόπο και για τη μουσική, και το Πήλιο προσφέρει ιδανικό περιβάλλον. Οποιος έρχεται, θέλει να ξανάρθει. Αυτό είναι ενθαρρυντικό στοιχείο. Το ίδιο το τοπίο λειτουργεί ως δέλεαρ».
Πού οφείλεται η μακροβιότητά του;
«Είναι μια διαρκής πρόκληση, μια προσπάθεια που βασίζεται σε πολύ προσωπική δουλειά. Τα έξοδα έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, οπότε χρειάζεται συνεχής αγώνας για να ισορροπήσουν τα πράγματα. Ευτυχώς έχουμε δίπλα μας την τοπική κοινωνία με την πολύτιμη βοήθειά της».
Πώς είχε υποδεχθεί η τοπική κοινωνία τα πρώτα βήματά σας; Εχει αλλάξει κάτι όλα αυτά τα χρόνια;
«Στην αρχή υπήρχε μια εύλογη, θα έλεγα, επιφύλαξη. Μια καχυποψία του τύπου “ποια είσαι εσύ που θα το κάνεις αυτό;”. Σιγά-σιγά όμως τα πράγματα άλλαξαν. Σήμερα έχουν όλοι αγκαλιάσει το φεστιβάλ. Οχι μόνο επειδή υπάρχει οικονομικό όφελος για τους επαγγελματίες της περιοχής, αλλά και επειδή το φεστιβάλ ζωντανεύει το χωριό. Επίσης, κάθε χρόνο διοργανώνουμε εκπαιδευτικά προγράμματα για τα παιδιά του τόπου, υπάρχει ενεργή συμμετοχή των ντόπιων».
Ποια είναι η φιλοσοφία της διοργάνωσης; Και ποιοι είναι οι στόχοι της;
«Για εμάς Φεστιβάλ Πηλίου είναι η χαρά της προσφοράς. Θέλουμε να δίνουμε στα παιδιά υψηλού επιπέδου μουσική εκπαίδευση σε ένα περιβάλλον ελεύθερο, μακριά από την πίεση των ωδείων. Να υπάρχει συνεργασία, ανταλλαγή εμπειριών, επαφή με σπουδαίους καθηγητές από την Ελλάδα και από το εξωτερικό. Το να βλέπεις αυτά τα παιδιά να εξελίσσονται, να κάνουν καριέρα – είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση. Τότε καταλαβαίνεις πως άξιζε με το παραπάνω ο κόπος. Γιατί είναι απαιτητική και χρονοβόρος διαδικασία η εκπόνηση κάθε νέου προγράμματος».
Η διοργάνωση είναι αποκλειστικά δική σας αρμοδιότητα;
«Κάθε χρόνο, από τα Χριστούγεννα και μετά, ξεκινά ουσιαστικά η προετοιμασία. Μέχρι το 2015 ήμουν μόνη. Ευτυχώς, έχω πλέον μεγάλη βοήθεια από τον γιο μου, τον τσελίστα Δημήτρη Καραγιαννακίδη, που αν και ζει μόνιμα και εργάζεται στη Γερμανία έχει ενεργή συμμετοχή στη διοργάνωση και τη διεξαγωγή του φεστιβάλ ως καλλιτεχνικός συνδιευθυντής του. Αν δεν υπήρχε η στήριξή του, θα ήταν δύσκολο να συνεχίσω. Εχουμε έντονη αίσθηση οικογένειας στο φεστιβάλ, εξάλλου για χρόνια συμμετείχε όλη η οικογένειά μου – τα παιδιά μου βοήθησαν με ό,τι μπορούσαν, από τα γραφιστικά μέχρι την οργάνωση. Μεγάλωσαν μέσα σε αυτό. Δεν είναι όμως θέμα οικογενειοκρατίας, αλλά συνεργασίας και κοινής αγάπης για τη μουσική και για τον τόπο».
Το φεστιβάλ έχει αποκτήσει μια ιδιαίτερη σχέση με το βιολοντσέλο. Συνεχίζετε και φέτος;
«Ναι, εδώ και περίπου δέκα χρόνια έχουμε αναπτύξει μια πιο έντονη παρουσία του βιολοντσέλου, χωρίς βέβαια να αποκλείονται άλλα όργανα. Η ορχήστρα βιολοντσέλων είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία μας. Φτάσαμε να έχουμε μέχρι και 40-50 τσελίστες μαζί, και ο ήχος είναι πραγματικά εντυπωσιακός. Εχουμε και το Κουαρτέτο Βιολοντσέλων του φεστιβάλ με τους Δημήτρη Καραγιαννακίδη, Αγγελο Λιακάκη, Βασίλη Σαΐτη και έναν ακόμη. Πέρυσι συμμετείχε ο Τιμόθεος Γαβριηλίδης-Πετρίν που φέτος έχει άλλες υποχρεώσεις και δεν μπορούσε να έρθει, αλλά θα έρθει του χρόνου. Επιπλέον, και αυτό είναι σημαντικό, φέτος θα φιλοξενήσουμε την 1η Θερινή Ακαδημία Εδρας Unesco για τη Μουσική και τη Ζώσα Πολιτιστική Κληρονομιά με θέμα”Η Μουσική ως ζώσα πολιτιστική κληρονομιά”».
Υπάρχουν σκέψεις για επέκταση ή αλλαγές στο μέλλον;
«Θα μπορούσε να διαρκεί περισσότερες ημέρες, δε σας κρύβω όμως ότι οι αντοχές είναι περιορισμένες. Προτιμούμε να διατηρήσουμε την ποιότητα και τον χαρακτήρα του, παρά να επεκταθούμε χωρίς να μπορούμε να το στηρίξουμε. Οπότε ναι, στόχος είναι να συνεχιστεί το φεστιβάλ και στο μέλλον, είτε είμαι εγώ είτε κάποιος άλλος στο τιμόνι. Υπάρχει ήδη η επόμενη γενιά που μπορεί να το στηρίξει».
Τι θα λέγατε για να συστήσετε και να προωθήσετε το φεστιβάλ σας σε ένα κοινό που πιθανώς δεν το γνωρίζει; Τι είναι αυτό που το κάνει ξεχωριστό;
«Η ποιότητα της μουσικής που παρουσιάζεται είναι αδιαπραγμάτευτη. Την ίδια στιγμή οι συναυλίες μας δίνονται σε ιδιαίτερους χώρους – σε εκκλησίες, μοναστήρια, χωριά… Προσπαθούμε να αναδείξουμε τον πανέμορφο τόπο μέσα από τη μουσική. Η τελική συναυλία στο προαύλιο του Ναού της Μεταμόρφωσης είναι πάντα μια ξεχωριστή εμπειρία».
