Η συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση αποτελεί, όσο παράταιρο κι αν ηχεί εκ πρώτης όψεως, μια σπάνια ευκαιρία ο καταστατικός χάρτης της χώρας να αποκτήσει κοινωνική γείωση. Οι συζητήσεις που διεξάγονται τις ημέρες αυτές στην αρμόδια επιτροπή για τη συνταγματική κατοχύρωση του όρου των γυναικοκτονιών, αλλά και η περιένδυση του δικαιώματος στην άμβλωση με συνταγματικές εγγυήσεις, ώστε να αποκλειστεί κάθε περιθώριο αμφισβήτησης σε επίπεδο κοινής νομοθεσίας, έχουν ξεχωριστή σημασία.
Κυρίως, δείχνουν ότι ο καταστατικός χάρτης της χώρας μπορεί να ακουμπήσει καθημερινές αγωνίες για τα δικαιώματα των γυναικών, σε μια στιγμή που αυτά δοκιμάζονται παγκοσμίως, αφού, δυστυχώς, κάθε άλλο παρά ατονούν τα φαινόμενα νομοθετικών οπισθοδρομήσεων.
Υπό αυτό το πρίσμα, η εμπειρία των όσων εξελίσσονται μακριά από τον δικό μας μικρόκοσμο, συμπεριλαμβανομένου του συνταγματικού, λειτουργεί ως ένας πολύτιμος οδηγός που μόνο να μας ωφελήσει μπορεί.
Η Γαλλία, για παράδειγμα, γίνεται η πρώτη χώρα που εισάγει στην επίσημη κοινοβουλευτική της ατζέντα τις ανησυχητικές διαστάσεις της τοξικής αρρενωπότητας, ενός όρου που τα τελευταία χρόνια ξενίζει, αν και κερδίζει σημαντικό έδαφος.
Μέσα από μια αποκαλυπτική έκθεση της γαλλικής Γερουσίας για τα Δικαιώματα των Γυναικών, το φαινόμενο της ανδρικής υπεροχής μετακινείται από το περιθώριο των κοινωνικών δικτύων και αναγνωρίζεται επίσημα από τις αρχές ασφαλείας ως μια τυφλή, εγκληματική απειλή.
Η Γενική Διεύθυνση Εσωτερικής Ασφάλειας της χώρας προειδοποιεί με στοιχεία, φέρνοντας στο φως δεδομένα, μάλιστα, που πιστοποιούν ότι ήδη απετράπησαν βίαιες επιθέσεις που είχαν ως υπόβαθρο αυτή την ιδεολογία.
Ακόμη κι αν αυτό το ρεύμα ιδεών, όπως είναι σχεδόν βέβαιο, δεν τελεσφορήσει στα καθ’ ημάς, η συνταγματική συγκυρία θα έχει τουλάχιστον δώσει την ευκαιρία ο διάλογος της αναθεώρησης να καταστεί πιο ελκυστικός, μακριά από κλασικές αντιπαραθέσεις που, έτσι όπως διεξάγονται, απωθούν την κοινωνία.
