Ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε και επίσημα στο πολιτικό προσκήνιο με ένα νέο κόμμα, ένα νέο όνομα και μια ιδρυτική διακήρυξη που δεν αφήνει αμφιβολία για τις φιλοδοξίες του. Η «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη» θέλει να συγκεντρώσει τον προοδευτικό χώρο υπό μια ομπρέλα, να αποτελέσει αντίβαρο στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και να προτείνει μια «Νέα Μεταπολίτευση» για τη χώρα.
Η πολιτική ανάγκη που επιχειρεί να καλύψει η ΕΛ.Α.Σ είναι αντικειμενικά αδιαμφισβήτητη. Η αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη, το ΠαΣοΚ προσπαθεί να κυριαρχήσει μεταξύ υπαρξιακών αναζητήσεων και η αριστερή-προοδευτική ψήφος έχει περισσότερες επιλογές από όσες μπορεί να διαχειριστεί η ίδια.
Η κυβέρνηση από την πλευρά της αντιμετωπίζει σωρεία σκανδάλων που όμως δεν την κλονίζουν, ακόμη, στις δημοσκοπήσεις. Σε αυτό το πολιτικό τοπίο, ένας νέος σχηματισμός με το βάρος του ονόματος του ηγέτη του και κυβερνητική εμπειρία είναι σαφώς υπολογίσιμη δύναμη.
Ωστόσο, η ιδρυτική διακήρυξη της ΕΛ.Α.Σ αφήνει ανοιχτά ερωτήματα. Οι επτά «δεσμεύσεις» που κατέθεσε ο κ. Τσίπρας είναι διατυπωμένες με τρόπο που δεν ξεχωρίζει τις ευχές από τις πολιτικές. Αξιοπρεπείς μισθοί, φορολογική δικαιοσύνη, κοινωνικό κράτος, ψηφιακή κυριαρχία. Το ζητούμενο είναι πώς, με ποιους πόρους, με τι χρονοδιάγραμμα. Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης δεν χρειάζεται σίκουελ με το πρόγραμμα του Θησείου.
Ο κ. Τσίπρας γνωρίζει καλά την ελληνική κοινωνία και πως να επικοινωνεί μαζί της. Γνωρίζει ότι η αγανάκτηση υπάρχει, ότι η απογοήτευση από τη Νέα Δημοκρατία αυξάνεται, και ότι το κενό αξιόπιστης εναλλακτικής παραμένει μεγάλο.
Μπορεί, εν τέλει, η «ΕΛ.Α.Σ» του Αλέξη Τσίπρα να είναι καλύτερη από την Ελλάδα του 2030 που υπόσχεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Όταν θα ανοίξουν οι κάλπες, αυτό θα είναι το κομβικό ερώτημα που θα κρίνει την επιλογή των πολιτών.
