Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω τι ψάρια θα πιάσει ο Τσίπρας στο come back του κι ούτε μπορώ να ξέρω. Οι σχέσεις μου με την Πυθία είναι εξαιρετικά περιορισμένες.
Το εγχείρημα όμως έχει το γούστο του.
Κατ’ αρχάς, ο Τσίπρας δεν είναι ατάλαντος, ούτε ασυμπαθής, ούτε κανένας αποσυνάγωγος. Το αντίθετο. Κι άλλωστε, κανείς δεν πιστεύει ότι είναι ο Τσίπρας του 2015.
Ούτε όμως και του 2019. Ο κόσμος από τότε, έχει τρέξει με απίστευτες ταχύτητες. Ο πλανήτης, η χώρα, οι άνθρωποι, τα πράγματα έχουν αλλάξει.
Από την άλλη, ο Τσίπρας δεν έχει να αντιμετωπίσει και τίποτα ογκόλιθους, τουλάχιστον στον φυσικό πολιτικό του χώρο.
Στον χώρο αυτόν, μάλιστα, προσφέρει μια αξιοπρεπή λύση, έστω για να υπάρξει πολιτικά και κοινοβουλευτικά. Διότι, με τις σημερινές συνθήκες, μάλλον δύσκολα θα επιβιώσει.
Το πραγματικό λοιπόν ερώτημα είναι, αν ο Τσίπρας θα μπορέσει να αμφισβητήσει την κυριαρχία του Μητσοτάκη και της Κεντροδεξιάς. Δε θα είναι απλό.
Η πολιτική όμως είναι σαν το ποδήλατο. Αν δεν κάνεις πετάλι, πέφτεις.
Ένα ζητούμενο είναι λοιπόν η διάρκεια. Ενδεχομένως, ο Τσίπρας δε θα αμφισβητηθεί, αν χάσει στις επόμενες εκλογές. Αλλά παραμονή δε σημαίνει απαραιτήτως διάρκεια.
Ακόμη κι αν βγει δεύτερος, στην Αμερική λένε «ο πρώτος είναι πρώτος, ο δεύτερος δεν είναι τίποτα». Μόνο που, με τα σημερινά δεδομένα, μια δεύτερη θέση του Τσίπρα θα έχει την αξία της.
Σημαίνει μήπως ότι θα οδηγηθούμε σε ένα σύστημα με τον Μητσοτάκη να κυριαρχεί στη διακυβέρνηση και τον Τσίπρα στην αντιπολίτευση; Δεν το ξέρω. Θα έπρεπε να γίνω και Πυθία και Τειρεσίας μαζί.
Αλλά το έχουμε ξαναζήσει. Το 2019-2023. Με τη γνωστή κατάληξη.
Και πάμε στην ουσία. Όλη η υπόθεση θα εξαρτηθεί από το αν ο Τσίπρας έχει κάτι καινούργιο να πει.
Περιμένω να το ακούσω. Αν όμως δεν το βρει, θα γίνει κάτι σαν το ΠαΣοΚ που, κάθε «Τρίτη του Σεπτέμβρη» μαζεύονται κι αναπολούν τον Ανδρέα και τον Σημίτη.
Και θα περιμένω με υπομονή. Κυρίως, επειδή έχω χρόνια να ακούσω κάτι καινούργιο, αξιόπιστο και συναρπαστικό στον πολιτικό διάλογο.
Έως τώρα, η αντιπαράθεση συνοψίζεται σε ατέρμονους, κουραστικούς και συνήθως ακατάληπτους καβγάδες.
Συνεπώς, αυτή είναι η πραγματική πρόκληση για τον Τσίπρα. Όχι μόνο να ενώσει, αλλά και να ξεπεράσει τον φυσικό πολιτικό του χώρο. Να συνομιλήσει και με άλλα ακροατήρια.
Δεν το κατάφερε στο παρελθόν κι ούτε ξέρω πόσο απλό είναι. Αλλά το αφήνω στην κρίση σας.
