Είδα πρόσφατα μια ταινία στο Netflix με πρωταγωνιστή έναν πράκτορα. Ο πράκτορας, όπως κάθε πράκτορας που σέβεται τον εαυτό του, έχει μεγάλο σουξέ στις γυναίκες.
Oταν λοιπόν μία γοητευμένη κυρία ρωτάει το όνομά του συστήνεται ως «009».
– Γιατί 009; Ρωτάει αιφνιδιασμένη η κυρία.
– Το 007 το έχει πάρει άλλος, της εξηγεί.
Καμία σχέση με εμάς. Προσωπικά ούτε ασχολήθηκα ποτέ, ούτε με συναρπάζουν ξαφνικά τώρα, τα πρακτοριλίκια, τα λογισμικά και άλλα «κόλπα ζόρικα» που μετέρχονται οι απανταχού Κυπατζήδες.
Oταν θέλω να σκοτώσω την ώρα μου προτιμώ κανέναν Τζον Λε Καρέ ή Νταν Μπράουν – παρ’ όλο που το τελευταίο έχει τον αδιάβαστο, χίλιες σελίδες μπαρουφολογία!
Αν προκύψει κάποια μυστήρια υπόθεση όπως τώρα με τις υποκλοπές θαυμάζω κι εμπιστεύομαι τους συναδέλφους που «σαν έτοιμοι από καιρό» φοράνε τα «γουνάκια» κι ανεβαίνουν τρέχοντας στην έδρα.
Σε τέτοιες περιπτώσεις όμως δύο δρόμοι υπάρχουν.
Είτε έχεις εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Στην προκειμένη περίπτωση τρεις διαδοχικοί εισαγγελείς του Αρείου Πάγου και μερικοί αντεισαγγελείς του ίδιου ανώτατου δικαστηρίου κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα.
Το αδίκημα της κατασκοπείας δεν στοιχειοθετείται για τις υποκλοπές. Αρχείο.
Τους άλλους τους έστειλαν στο Μονομελές όπου και καταδικάστηκαν. Δεν έχω κάτι να προσθέσω.
Είτε δεν έχεις εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Και τότε ο Θεός βοηθός. Επιστρατεύεις το κάθε παραμύθι και καταφεύγεις στις πληροφορίες του κάθε περαστικού.
Προτιμώ την πρώτη μέθοδο. Που δυστυχώς δεν βολεύει όταν η Δικαιοσύνη έρχεται να χαλάσει μια ωραία ιστορία, όπως με τον κρεοπώλη του σουπερμάρκετ που είχε φίλο στην ΕΥΠ κι ενδεχομένως κουμπάρο στην ΜΙ6.
Καταλαβαίνω όμως και την ενόχληση της αντιπολίτευσης. Αν τελειώσει νωρίς το πανηγύρι πώς θα φτάσουμε ως τις εκλογές; Κι αν ο Μητσοτάκης δεν είναι «επικίνδυνος», τότε γιατί θα πρέπει να τον αλλάξουν;
Δεν υπάρχει αμφιβολία λοιπόν ότι θα αντιδράσει και αυτή όπως μπορεί. Το ΠαΣοΚ υπόσχεται Εξεταστικές Επιτροπές, μηνύσεις κλπ.
Λογικό κι αναμενόμενο. Δικαίωμά τους.
Για κάποιον λόγο είχαν θεωρήσει πως οι υποκλοπές είναι το άρμα που θα τους οδηγήσει στην εξουσία. Μέχρι τον Νίξον ή τον Ορμπαν θυμήθηκαν.
Αλλά αποδεικνύεται δυστυχώς πως στη ζωή τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Το κράτος δικαίου δεν παίζει μπάλα στον κομματικό καβγά.
Ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να παίζει, ούτε να επιστρατεύεται από τους μεν ή τους δε σε κάθε ευκαιρία.
Οπως οι περισσότεροι συμβαίνει να θυμούνται (όταν τους βολεύει) «υπάρχουν δικαστές στην Αθήνα». Ωραία. Ας τους αφήσουμε λοιπόν να κάνουν τη δουλειά τους.
