Βαθιά μέσα του, ο Αλί Λαριτζανί πίστευε πάντα ότι οι δυτικές δυνάμεις ήταν αποφασισμένες να καταστρέψουν το επαναστατικό καθεστώς του Ιράν, για το οποίο ο ίδιος είχε πολεμήσει στα πεδία των μαχών.
Η ενόραση αυτής της εσωτερικής του πεποίθησης δικαιώθηκε τώρα με τον πιο θανατηφόρο τρόπο, καθώς ο Λαριτζανί έγινε το τελευταίο στέλεχος του κατεστημένου που πέφτει από ισραηλινά πυρά, σε μια στοχευμένη αεροπορική επιδρομή.
Η προφητική συνέντευξη του 2006 στον Guardian
Αυτή η καχυποψία είχε βγει στην επιφάνεια κατά τη διάρκεια συνέντευξης που είχε παραχωρήσει στον Guardian τον Ιούνιο του 2006, όταν βρισκόταν στο επίκεντρο των τεταμένων διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.
Ως γραμματέας του Ανωτάτου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας -την ίδια θέση που κατείχε και τη στιγμή του θανάτου του- ο Λαριτζανί, πρώην διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης, ήταν ο άνθρωπος-κλειδί σε μια διαμάχη που έμοιαζε υπαρξιακή για το καθεστώς και τον ορκισμένο εχθρό του, το Ισραήλ.
Όταν ρωτήθηκε αν οι ανησυχίες της Δύσης ήταν ειλικρινείς, με ένα καθαρό βλέμμα είχε απαντήσει: «Κύριε, νομίζω ότι ξέρετε την απάντηση. Αν δεν ήταν το πυρηνικό ζήτημα, θα έβρισκαν κάτι άλλο… η πίεση που μας ασκούν είναι αρκετός λόγος για να είμαστε καχύποπτοι».
Είκοσι χρόνια μετά, εκείνη η συνάντηση μοιάζει απόκοσμα προφητική, καθώς ο Λαριτζανί προειδοποιούσε τότε ότι «η τιμή του πετρελαίου θα εκτοξευθεί» σε περίπτωση σύγκρουσης και συζητούσε το ενδεχόμενο κλεισίματος των Στενών του Oρμούζ.
Παρακολουθήστε όλες τις εξελίξεις για τη Μέση Ανατολή στο liveblog του Βήματος
Ο ρόλος του στην πρόσφατη καταστολή
Παρά την εικόνα του «μετριοπαθούς», ο Λαριτζανί ανέλαβε με αδίστακτη αποτελεσματικότητα το έργο της καταστολής του τελευταίου κινήματος διαμαρτυρίας στο Ιράν, κατ’ εντολή του Χαμενεΐ, μια επιχείρηση που κόστισε χιλιάδες ζωές.
Η τελευταία διαφωνία
Οι αναφορές δείχνουν ότι ο Λαριτζανί ήταν αντίθετος στην πρόσφατη απόφαση να αντικατασταθεί ο Αλί Χαμενεΐ από τον γιο του, Μοτζταμπά. Πίστευε ότι ένας πιο μετριοπαθής υποψήφιος θα αποτελούσε μια κίνηση συμφιλίωσης προς τον ιρανικό λαό που ασφυκτιά υπό τον δογματικό έλεγχο.
Ο θάνατός του κατέστησε αυτή τη συζήτηση θεωρητική. Όχι όμως και την παλιά του πρόβλεψη: ότι η Δύση δεν θα σταματούσε ποτέ να επιδιώκει την ανατροπή του καθεστώτος.
