Γιώργος Γκικαπέππας: «Δεν θα έκανα ποτέ εύπεπτη και τραγανιστή τηλεόραση»

Σε μια τηλεοπτική αγορά που συχνά επαναπαύεται στην ασφάλεια των δοκιμασμένων συνταγών ο Γιώργος Γκικαπέππας επιλέγει σταθερά να κολυμπάει στα βαθιά – ή, για να αντλήσουμε αναφορές από τη νέα σειρά που δημιούργησε, στα ορμητικά νερά του Λούσιου ποταμού.

Ως ένας από τους πιο ανήσυχους και μεθοδικούς δημιουργούς της σύγχρονης μυθοπλασίας, επέστρεψε μέσα από τη συχνότητα της ΕΡΤ και το ERTFLIX με το «Αύριο», μια μίνι σειρά οκτώ επεισοδίων που συστήνεται στο κοινό ως η πρώτη «ιστορία διάσωσης» στα εγχώρια τηλεοπτικά χρονικά.

Ωστόσο, το νέο του τηλεοπτικό εγχείρημα είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα καλοκουρδισμένο θρίλερ επιβίωσης. Πίσω από την αδρεναλίνη, τις εξαιρετικά απαιτητικές συνθήκες γυρισμάτων στη φύση και την πρωτόγνωρη δράση, κρύβεται ένα βαθύ ψυχογραφικό και υπαρξιακό ερώτημα: τι συμβαίνει στον άνθρωπο όταν η αυτονόητη προσδοκία της επόμενης μέρας ανατρέπεται βίαια;

Με αφορμή τη φιλόδοξη παραγωγή ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος και κυρίως δημιουργός της σειράς μάς βάζει στα παρασκήνια της παραγωγής. Μιλάει για τις αναμετρήσεις με το ατίθασο υγρό στοιχείο, την ψυχολογία των ηρώων του μπροστά στο απόλυτο όριο, αλλά και τον ραγδαία μεταβαλλόμενο χάρτη της τηλεόρασης σε μια εποχή που το σινεμά μοιάζει να βρίσκει, όλο και πιο συχνά, καταφύγιο στη μικρή οθόνη.

Η νέα σας σειρά συστήνεται ως η πρώτη «ιστορία διάσωσης» στην ελληνική τηλεόραση. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στο να υπηρετήσετε ένα είδος που βασίζεται τόσο πολύ στη δράση και την ένταση, χωρίς να χαθεί το ψυχογραφικό βάθος των ηρώων;

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξεκινήσαμε λέγοντας «πάμε να κάνουμε μια σειρά δράσης» ή την πρώτη ιστορία διάσωσης στην τηλεόραση. Ξέραμε ότι δεν είχε ξαναγίνει κάτι αντίστοιχο, αλλά δεν μας έκανε να νιώθουμε ότι κάνουμε κάτι περισσότερο σημαντικό.

Από την άλλη δεν είχαμε ποτέ την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να συγκριθούμε με τα budgets άλλων σειρών και ειδικά ταινιών του εξωτερικού. Γνωρίζαμε ότι η ιστορία μας έχει σκηνές πολύ απαιτητικές, τόσο σωματικά όσο και ενεργειακά και ότι διαδραματίζονται σε ένα περιβάλλον που δεν το ελέγχεις εσύ, όπως η φύση του ποταμού και το φαράγγι, αλλά μάλλον πήγαμε με άγνοια του κινδύνου, σαν η ομάδα μας να ήταν ένα αουτσάϊντερ που πήγε να παίξει τελικό χωρίς να γνωρίζει τις συνέπειες.

Η όλη σύνθεση ήταν πολύ δύσκολη και από αυτήν την άποψη πρωτόγνωρη για όλους μας. Και οι ηθοποιοί και το συνεργείο βρέθηκαν σε μια πολύ άβολη συνθήκη αλλά ταυτόχρονα πολύ καινούργια και γοητευτική, και αυτό προσέδωσε ένα πάθος στο εγχείρημα και έναν επιπλέον ενθουσιασμό.

Γιατί επιλέξατε τον τίτλο «Αύριο»; Λειτουργεί ως υπόσχεση ελπίδας για τους ήρωες που παλεύουν να επιβιώσουν ή ως μια απειλή για το τι θα ξημερώσει μετά την καταστροφή;

Το «Αύριο» συγκεντρώνει μέσα του πάρα πολλά στοιχεία της ύπαρξής μας και έχει νομίζω διαφορετική ερμηνεία για τον καθένα μας. Παρ’ όλα αυτά, το αύριο, ενώ είναι άγνωστο αποτελεί κάτι δεδομένο, ζούμε πιστεύοντας ότι θα υπάρξει αύριο γιατί αλλιώς δεν υπάρχει τίποτα.

«Το “Αύριο” είναι μια σειρά για τον “άλλον. Όχι μόνο για τον εαυτό σου».

Το αύριο είναι ταυτισμένο με τη ζωή και τη συνέχεια, τα σχέδια, τα όνειρα, τα πάντα. Ολόκληρη η ανθρωπότητα ζει και αναπνέει με τη βεβαιότητα ότι το μέλλον είναι κάτι αυτονόητο, ότι το αύριο είναι ήδη εδώ. Αν φανταστούμε όμως το ανάποδο, τα πράγματα αλλάζουν καθολικά. Σε μια κρίσιμη στιγμή που το μέλλον αρχίζει να μην είναι αυτονόητο, το αύριο μετατρέπεται ενστικτωδώς σε μια απέλπιδα ευχή, ότι στο τέλος θα ξημερώσει μια καινούργια μέρα και το σκοτάδι δεν θα είναι πια εδώ.

Λένε πως στην απόλυτη καταστροφή ο άνθρωπος δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο. Στη σειρά, η διάσωση αφορά μόνο τη σωματική ακεραιότητα ή τελικά οι ήρωες προσπαθούν να διασώσουν και την ψυχή τους;

Η επιβίωση και η διάσωση, η σωτηρία γενικότερα, είναι ένα βασικό στοιχείο εξερεύνησης μέσα από το πρίσμα της ωμής πραγματικότητας. Εκεί που το «σαν» δεν υπάρχει και τη θέση του παίρνει το «όντως» και το «τώρα τι κάνω;». Εκεί που η ζωή τσούζει λίγο περισσότερο ή αρκετά περισσότερο και σε αναγκάζει να κινητοποιηθείς. Να πάψεις να «λες» και να έρθεις αντιμέτωπος με τη φύση και τις αληθινές σου δυνάμεις. Να βρεις δηλαδή μια δύναμη που ενδεχομένως δεν ξέρεις ότι έχεις και να εξασκήσεις τον εαυτό σου σε άγνωστες περιοχές.

Να γίνεις δηλαδή εσύ ο πλοηγός και όχι κάποιος άλλος που σου λέει πού να πας. Το «Αύριο» είναι επίσης μια σειρά για τον «άλλον» και όχι μόνο για τον εαυτό σου. Για έναν άγνωστο που μπαίνει στη διαδικασία να σε σώσει αν εσύ δεν μπορείς. Και εκεί μέσα κρύβεται πολλή ελπίδα και δύναμη: το γεγονός ότι δεν είσαι μόνος σου τελικά και ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να έρθουν να σε σώσουν, όσο εσύ αναρωτιόσουν για το ποιος είσαι και πού πας.

Μιλήστε μου για την ιδέα και τη σύλληψη της σειράς. Θυμάστε τη φαεινή στιγμή σας;

Το «Αύριο» είναι και μία πρόκληση ή μια άγνωστη πλευρά της τύχης που εμπεριέχει όλες μας τις προσδοκίες. Σαν όλος μας ο μηχανισμός να λειτουργεί με ένα πρόγραμμα πλοήγησης που λέει «έχεις κι άλλο», και ότι ο δρόμος που έρχεται ή που ακολουθείς θα σε βγάλει στο σωστό σημείο. Μέχρι που συνειδητοποιείς ότι ο δρόμος είναι μια διαδρομή που διάλεξες ή που αναγκάστηκες να διαλέξεις ή δεν το πήρες και πολύ στα σοβαρά, και πήγες.

«Ολόκληρη η ανθρωπότητα ζει και αναπνέει με τη βεβαιότητα ότι το μέλλον είναι κάτι αυτονόητο, ότι το αύριο είναι ήδη εδώ»

Η αρχική ιδέα της σειράς ξεκίνησε από τον εσωτερικό μας πλοηγό που μας κινεί να διαλέξουμε προσανατολισμό όταν έχουμε χαθεί. Πώς θα είναι άραγε άνθρωποι όταν έρθουν ξαφνικά αντιμέτωποι με κάτι έξω από το κεφάλι τους, όπως ένα φυσικό φαινόμενο; Και όταν φτάνεις εκεί λες, δεν ήθελα να έρθω εδώ, δεν μου αρέσει εδώ, αλλά συνειδητοποιείς ότι εσύ όμως έφτασες εκεί, ήταν δική σου η επιλογή χωρίς να υπάρχει το πλήκτρο undo. Το navigator έκανε το λάθος ή εσύ;

Μήπως το παρελθόν είναι λοιπόν μια απαραίτητη πληροφορία του προγράμματος πλοήγησης της ζωής μας που δεν πρέπει να αγνοούμε; Το ότι για να καταλάβεις πού καταλήγει ο δρόμος που πήρες, πρέπει να αναρωτηθείς από πού ήρθες και γιατί. Παράλληλα, εξελίσσοντας την ιδέα αισθάνθηκα επίσης ότι το «Αύριο» είναι και μια αφορμή να μιλήσουμε για τη σωτηρία, όχι μόνο από την πλευρά των χαμένων αλλά και αυτών που παλεύουν για να σε σώσουν. Γιατί και αυτό το έχουμε κατά κάποιο τρόπο ξεχάσει.

Το υγρό στοιχείο, το νερό πρωταγωνιστεί στην ιστορία. Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες τεχνικές προκλήσεις που αντιμετωπίσατε στο γύρισμα της σειράς; Βάλτε μας λίγο στα παρασκήνια.

Το νερό δεν ελέγχεται, είναι μια συνεχώς μετακινούμενη ύλη μέσα στο δρόμο του, στο ποτάμι. Και το ποτάμι είναι εκεί και είναι αυτό που είναι. Πρέπει να το σεβαστείς, να πας «με τα νερά του». Όταν λοιπόν το θες ως ζωντανό στοιχείο της ιστορίας σου και όχι ως φόντο, πρέπει να το παρατηρήσεις και να το «ακούσεις».

Για τις ανάγκες των γυρισμάτων έπρεπε να μπούμε σε σημεία του Λούσιου ποταμού που δεν τα λες και ήρεμα. Ήταν αρκετά ταραγμένα και θορυβώδη γιατί έρχονταν από πηγές ψηλά στο βουνό και υπήρχε ένα δέος και ένας φόβος στην αρχή, που σταδιακά ξεπεράστηκε.

Πριν μπουν οι ηθοποιοί στο νερό, πολλά μέλη του συνεργείου έπρεπε να δοκιμάσουν. Με την πολύτιμη βοήθεια και στήριξη των ανθρώπων του παραρτήματος της Trekking Hellas στον Λούσιο, που μας παρείχαν καθημερινή βοήθεια και εκπαίδευση, μπαίναμε με προσοχή στα επικίνδυνα σημεία του ποταμού όπου θα γυρίζαμε σκηνές.

Έπρεπε να βρεθούν οι κατάλληλες γωνίες αλλά και σημεία όπου οι κάμερες θα ήταν μέσα στο νερό για να αποδοθεί με τη μεγαλύτερη δυνατή αληθοφάνεια η αίσθηση του κινδύνου. Λαμβάνονταν τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας και μετά φωνάζαμε τους ηθοποιούς για να δοκιμάσουν κι εκείνοι το σώμα τους μέσα στα ορμητικά νερά.

Εδώ θέλω να σημειώσω, ότι ακόμα και οι ειδικοί που ζουν και εργάζονται στον Λούσιο, ήταν πολύ αγχωμένοι με την ύπαρξη ηθοποιών μέσα στο νερό, και ήταν συνεχώς στην όχθη, λίγο έξω από τα πλάνα, έτοιμοι να βουτήξουν σε περίπτωση κινδύνου.

«Ένας δημιουργός σειρών, και δη σειρών πλατφόρμας, γνωρίζει ότι θα συναντηθεί με τους θεατές εφόσον εκείνοι το επιλέξουν»

Το ζήτημα όμως δεν ήταν μόνο τα σημεία που το ποτάμι ήταν πολύ ορμητικό. Στη σκηνή της διάσωσης, όπου τα νερά έχουν πια ηρεμήσει, μόνο και μόνο που πέφτουν δέκα ηθοποιοί μέσα στο νερό, έκανε τα πράγματα να μην είναι καθόλου ασφαλή και υπήρχε πολύ μεγάλη υπερένταση και προσοχή. Γενικά, θέλω να πω ότι υπήρχε πολλή επιθυμία να πετύχουμε, πολλή αδρεναλίνη και ένα μεγάλο «ναι» από όλους.

Το «Αύριο» είναι μίνι σειρά 8 επεισοδίων. Σας απελευθερώνει ως δημιουργό να ξέρετε εκ προοιμίου ότι έχετε μια αφήγηση με αρχή, μέση και τέλος χωρίς την ανάγκη να «ξεχειλώσετε» την ιστορία σε επόμενους κύκλους, και πώς αυτό επηρεάζει τον ρυθμό της αφήγησης;

Δεν θα έμπαινα ποτέ στη διαδικασία να «ξεχειλώσω» μια ιστορία για να κερδίσω έναν επόμενο κύκλο. Υπάρχουν ιστορίες που έχουν σχεδιασμό επόμενου κύκλου εξαιτίας της ίδιας της ιστορίας, όπως έγινε στην περίπτωση της «Έρημης Χώρας», όπου ξέραμε ότι θα ακολουθήσει δεύτερος κύκλος. Αλλά το να αποφασίσω ξαφνικά να επινοήσω μια συνέχεια, όταν δεν έχει προσχεδιαστεί, όχι δεν είναι κάτι που με ενδιαφέρει.

Μια μίνι σειρά που έχει σχεδιαστεί για έναν κύκλο, έχει μια αυτοτέλεια, σου δίνει τη δυνατότητα να πλάσεις την ανάπτυξή της μέσα σε συγκεκριμένα όρια και αυτό εμένα προσωπικά με απελευθερώνει. Έχω να αφηγηθώ μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, όπως είπατε, με προμελετημένη δράση και χαρακτήρες.

«Ο λόγος που γυρίζω μίνι σειρές είναι επειδή δεν μπορώ να γυρίζω συχνά ταινίες»

Το άλλο, το ασχεδίαστο και όπου πάει, δεν είναι στα μέτρα μου. Το έχω ξαναπεί, αν και δεν είναι κάτι άγνωστο: οι μίνι σειρές είναι σαν ταινίες με μεγαλύτερο αριθμό σκηνών και με τη δυνατότητα να φωτίσεις πρόσωπα και συνθήκες με περισσότερο χρόνο από αυτό που θα είχες σε μια ταινία. Αυτή η δυνατότητα, αν έχει λόγο ύπαρξης και δραματουργική λογική, μπορεί να είναι τεράστιος σύμμαχός σου στην αφήγηση.

Προσωπικά ως τηλεθεατή ποιες σειρές σας έλκουν, εκείνες της μεγάλης ή της μικρής φόρμας; Υπάρχει κάποια σειρά που είναι ορόσημο ή πήχης για σας; Ή απλώς αγαπημένη σας;

Προφανώς με έλκουν οι μίνι σειρές. Τις αντιμετωπίζω ως ολοκληρωμένα έργα, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τις σειρές πολλών επεισοδίων, οι οποίες δεν μπορούν να γίνουν μέρος της ζωής μου γιατί δεν θα τις παρακολουθήσω ποτέ ολόκληρες και έχω την αίσθηση ότι εξυπηρετούν μια άλλη τηλεοπτική ανάγκη.

Οι μίνι σειρές έχουν μια αυτοτέλεια ως έργα, άλλη σεναριακή πυκνότητα και στόχο. Για το δεύτερο σκέλος της ερώτησής σας τώρα, φυσικά και υπάρχουν μίνι σειρές που μου άρεσαν πολύ και αποτελούν έμπνευση για μένα για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, και πιστεύω ότι είναι σειρές που θα έχουν διαχρονική αξία: ενδεικτικά αναφέρω το «Ethos» και το «Unorthodox», το «Wild Horses», το «The Crown» και πιο πρόσφατα το «Disclaimer» και το «Adolescence».

Πόσο σημαντικό είναι για εσάς ως δημιουργό να υπάρχει η στήριξη της δημόσιας τηλεόρασης σε παραγωγές που ίσως τα ιδιωτικά κανάλια να θεωρούσαν ρίσκο λόγω κόστους ή θεματολογίας;

Είναι πολύ σημαντικό έως και ζωτικής σημασίας. Η δημόσια τηλεόραση έχει αποδείξει έως σήμερα, ελπίζω και στο μέλλον, ότι στηρίζει ξεκάθαρα τους Έλληνες δημιουργούς και νέες ιδέες στη σύγχρονη μυθοπλασία. Ίσως επειδή είναι απαλλαγμένη (και καλά κάνει) από έναν στείρο και αγχωτικό ανταγωνισμό, επιλέγει τις προτάσεις που την ενδιαφέρουν και οι οποίες διαμορφώνουν ένα ολοένα και περισσότερο σύγχρονο και ποιοτικό προφίλ, ταυτόχρονα με τις εμπορικές επιλογές της.

Μην ξεχνάμε ότι η ΕΡΤ στηρίζει εκτός από την εγχώρια ποιοτική τηλεοπτική παραγωγή και την κινηματογραφική. Η προσφορά της ΕΡΤ στη νέα ελληνική μυθοπλασία είναι μεγάλη και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Εγώ προσωπικά χρωστώ πολλά στην εμπιστοσύνη που έδειξε στο πρόσωπό μου και επένδυσε στις ιδέες μου τα τελευταία χρόνια.

«Στην επιτυχία δρέπουν δάφνες όλοι. Την αποτυχία την καρπώνεται ο εξής ένας: ο δημιουργός»

Έχω τη χαρά να είμαι από τους πρώτους που συμμετείχα με δουλειές μου στο ERTFLIX και το «Αύριο» είναι η τρίτη μου συνεργασία μετά το «Βραχιόλι της Φωτιάς» και τους δύο κύκλους της «Έρημης Χώρας».

Μια και η σειρά προβάλλεται και στο ERTFLIX, έχετε στο μυαλό σας τον θεατή που θα δει το επεισόδιο στην τηλεόραση ή εκείνον που θα τα δει όλα μαζί (binge-watch); Αλλάζει αυτό τον τρόπο που γράφετε και σκηνοθετείτε τα cliffhangers στο τέλος κάθε επεισοδίου;

Όλες οι σειρές μου στη δημόσια τηλεόραση σχεδιάστηκαν με γνώμονα την προβολή στο ERTFLIX. Είναι ιδέες και προτάσεις για σειρές πλατφόρμας, ξεκάθαρα. Και το λέω αυτό γιατί, όπως σωστά παρατηρήσατε, το να γράφεις και μετέπειτα να σκηνοθετείς μια σειρά πλατφόρμας σε οδηγεί σε επιλογές και τεχνικές που αφορούν στη θέαση των επεισοδίων με ροή.

Λαμβάνεις σοβαρά υπ’ όψιν το binge-watching και οφείλεις να προετοιμάζεις το κλείσιμο κάθε κεφαλαίου της ιστορίας σου (επεισοδίου) με μια ενδιαφέρουσα κατάληξη που θα εμπεριέχει μια ανατροπή ή μια εξέλιξη που θα οδηγήσει τον θεατή να πατήσει next. Αυτή άλλωστε είναι και η λειτουργία κάθε σειράς πλατφόρμας. Οι θεατές κάθονται για να δουν τη σειρά και έχουν τη συνέχεια στα χέρια τους, δεν μπορούν να περιμένουν την επόμενη εβδομάδα.

Αλήθεια, πιστεύετε ότι έχει αλλάξει ο τρόπος που παρακολουθούμε τηλεόραση; Πλέον ένας δημιουργός πρέπει να λαμβάνει υπόψη και τη διάσπαση προσοχής που λίγο πολύ μας έχει καταλάβει όλους;

Πιστεύω ότι έχει αλλάξει καθολικά το τι σημαίνει παρακολουθώ τηλεόραση. Άλλο είναι να υπάρχει μια τηλεόραση ανοιχτή στο σπίτι και ο θεατής να εναλλάσσει το πρόγραμμα των καναλιών και άλλο είναι «κάθομαι να δω μια σειρά». Άλλο είναι παρακολουθώ ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα που μου προσφέρουν τα κανάλια και άλλο το να αντιμετωπίζω τη συσκευή ως μόνιτορ για μίνι σειρές. Είναι δύο διαφορετικές λειτουργίες.

Ένας δημιουργός σειρών, και δη σειρών πλατφόρμας, γνωρίζει ότι θα συναντηθεί με τους θεατές εφόσον εκείνοι το επιλέξουν. Για όσο και όσες φορές εκείνοι το επιλέξουν. Γνωρίζουμε ότι όταν χτίζουμε μια μίνι σειρά πλατφόρμας συμμετέχουμε σε μια νέα γενιά και εποχή τηλεοπτικής συνήθειας, αυτής του on demand, εκεί όπου όπως και εμείς, έτσι και οι θεατές, επιλέγουν το πότε και πόσα από τα επεισόδια της σειράς σου θα δουν.

«Εύπεπτη και τραγανιστή τηλεόραση με όρους μαζικής απορρόφησης δεν θα έκανα ποτέ. Και δεν με ενδιαφέρει»

Γνωρίζουμε επίσης ότι όταν συμμετέχουμε σε μία πλατφόρμα, ο θεατής έχει πολλές προτάσεις να επιλέξει, άρα πρέπει να κερδίσεις την προσοχή του. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι πρέπει να πέσεις στην παγίδα να σερβίρεις αυτό που νομίζεις ότι θα του αρέσει.

Τι σημαίνει να είσαι δημιουργός σειρών; Μαζί με το δημιουργικό αποτύπωμα μεγαλώνει και η ευθύνη για το τελικό «προϊόν»;

Στην επιτυχία δρέπουν δάφνες όλοι. Την αποτυχία την καρπώνεται ο εξής ένας: ο δημιουργός. Και το εννοώ αυτό που λέω. Ο δημιουργός μιας σειράς, ο creator όπως είναι ο ξένος όρος, επινοεί και αναπτύσσει μια ιστορία και τους χαρακτήρες της, της δίνει ένα ύφος και μια ταυτότητα και στην ουσία είναι ο αρχιτέκτονας του έργου.

Στη δική μου περίπτωση στο «Αύριο», που εκτός από δημιουργός της σειράς είμαι και ο σκηνοθέτης και ο ένας εκ των σεναριογράφων, αναλαμβάνω την καθολική ευθύνη και απολογούμαι για την τύχη της σειράς χωρίς δικαιολογίες.

Από τη μία είναι πολύ συγκινητικό να βλέπεις μια ιδέα σου να πραγματοποιείται και να βάζεις το καράβι στη θάλασσα έτοιμο για το ταξίδι, και από την άλλη έχεις τεράστια αγωνία γι’ αυτό το ταξίδι. Μόνον εσένα θα γυρίσουν να κοιτάξουν στο τέλος αν αποτύχεις.

Με δεδομένο ότι τα τελευταία χρόνια είστε αρκετά παραγωγικός και δραστήριος, αναρωτιέμαι εάν συμφωνείτε με την άποψη ότι πλέον έχουμε περισσότερες σειρές (και στην Ελλάδα) από όσες μπορούμε και προλαβαίνουμε να καταναλώσουμε.

Κοιτάξτε, αν μιλάμε γενικά για σειρές, ναι. Αν μιλάμε για μίνι σειρές που είναι ένα άλλο είδος, όχι δεν έχουμε πολλές. Δεν μπορούν να μπουν στο ίδιο καλάθι δύο εντελώς διαφορετικά είδη και ας μου επιτραπεί ο διαχωρισμός.

Μια μίνι σειρά δεν έχει καμία σχέση ως φιλοσοφία και κατασκευή με μία καθημερινή σειρά. Είναι άλλα είδη. Και υπό αυτό πρίσμα, οι μίνι σειρές (που είναι και το είδος που με αφορά) δεν είναι και τόσες πολλές για να προκαλέσουν συνωστισμό. Και είναι κρίμα γιατί νομίζω ότι θα μπορούσαμε να έχουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα ετήσια παραγωγή και με εξαγώγιμη προοπτική.

Τώρα, για τις υπόλοιπες σειρές άλλων ειδών δεν μπορώ να εκφέρω άποψη αν είναι πολλές ή όχι. Τα κανάλια και οι εταιρείες που τις παράγουν θα γνωρίζουν περισσότερα.

Έστω ότι σας δίνει κάποιος τη δυνατότητα και τα χρήματα είτε να γυρίζετε ταινίες που όμως δε θα έχουν εμπορικό αντίκρισμα, είτε να δημιουργείτε σειρές που θα αρέσουν και θα αγαπιούνται από το κοινό. Τι διαλέγετε; Σινεμά για λίγους ή τηλεόραση για πολλούς;

Εύπεπτη και τραγανιστή τηλεόραση με όρους μαζικής απορρόφησης δεν θα έκανα ποτέ και δεν με ενδιαφέρει. Από την άλλη δεν έχω την αίσθηση ότι κάνω μίνι σειρές για λίγους. Ευτυχώς, στη χώρα μας το κοινό είναι αρκετά εξασκημένο στη θέαση ποιοτικών προγραμμάτων και σειρών και ξέρει και να επιλέγει και να επιβραβεύει.

Για να σας είμαι ειλικρινής δεν είμαι μεταξύ των «λίγων ή των πολλών». Μια ποιοτική δουλειά μπορεί να είναι για πολλούς. Και έχει αποδειχθεί αυτό πολλές φορές και με ταινίες και με σειρές. Αν είχα όμως τα χρήματα θα προτιμούσα να κάνω ταινίες. Νομίζω ότι είναι και ο λόγος που γυρίζω μίνι σειρές, επειδή δεν μπορώ να γυρίζω συχνά ταινίες.