Ο Alvin Toffler το είχε προβλέψει: «Οι αναλφάβητοι του 21ου αιώνα δεν θα είναι όσοι δεν ξέρουν να διαβάζουν, αλλά όσοι δεν μπορούν να μάθουν, να ξεμάθουν και να ξαναμάθουν». Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ), αυτή η φράση δεν αποτελεί προφητεία, είναι επιτακτική ανάγκη. Η ανάπτυξη και χρήση της ΤΝ έχει εξελιχθεί ραγδαία, με το αποτύπωμά της να μην είναι απλά επιχειρησιακό, αλλά βαθιά αναπτυξιακό. Πέρα από την αύξηση αποδοτικότητας και την αυτοματοποίηση λειτουργιών, η ΤΝ επηρεάζει άμεσα τον σύγχρονο χώρο εργασίας, τις απαιτούμενες δεξιότητες, καθώς και το πώς διαμορφώνονται οι ηγέτες του αύριο, παρότι η απόδοση (RΟΙ) της συγκεκριμένης «επένδυσης» παραμένει ασαφής. Σε επίπεδο ανθρώπινου κεφαλαίου, η ΤΝ διαταράσσει δραστικά τις πρακτικές του παρελθόντος. Οι επαναλαμβανόμενες εργασίες ρουτίνας αυτοματοποιούνται ολοένα και περισσότερο, αναδεικνύοντας την αναγκαιότητα διακριτών δεξιοτήτων, όπως η κριτική σκέψη, η δημιουργικό- τητα, η συναισθηματική νοημοσύνη, η ηθική κρίση, η προσαρμοστικότητα, με κορυφαίες την ευελιξία (agility) και την ανθεκτικότητα (resilience). Η μάθηση δεν «επικεντρώνεται» στα πρώτα στάδια της σταδιοδρομίας αλλά είναι συνεχής, παρότι οι ίδιες τεχνολογίες που ενισχύουν την παραγωγικότητα, συχνά μειώνουν τις ευκαιρίες πρακτικής μάθησης.
*Ο Αλέξης Κόντης είναι Managing Partner στην Stanton Chase
Οι κρίσιμες δεξιότητες του αύριο μετατοπίζονται από το «τι γνωρίζουμε», στο «πόσο γρήγορα μπορούμε να μάθουμε και να εφαρμόσουμε την κρίση μας σε σύνθετα πλαίσια». Η μετατόπιση αυτή έχει βαθιές επιπτώσεις στην ανάπτυξη των μελλοντικών ηγετών, καθώς η αποτελεσματικό- τητα εξαρτάται όλο και περισσότερο από την ικανότητα συνδυασμού της ανθρώπινης νοημοσύνης με τα ευφυή συστήματα, και όχι αποκλειστικά από την εμπειρία, ή την ιεραρχία. Η πρόκληση δεν είναι πλέον απλώς η εξισορρόπηση χρόνου και απόδοσης, αλλά ο επαναπροσδιορισμός του ικανού πλαισίου ανάπτυξης ηγετικών δεξιοτήτων. Οι πρωτοπόροι ηγέτες αγνοώντας την υπέρμετρη προώθηση της ΤΝ, οφείλουν να αγκαλιάσουν την καινοτομία, όντας πρόθυμοι να ενδυναμώσουν τις ανθρώπινες δεξιότητες που η ΤΝ δεν μπορεί να αντικαταστήσει. Υπό αυτή την έννοια, ο χώρος εργασίας ας μετατραπεί σε ένα δυναμικό οικοσύστημα μάθησης όπου η ηγεσία οφείλει να καλλιεργείται συνειδητά, παράλληλα με ευφυείς μηχανές. Μόνο όσοι επιλέξουν να είναι ευέλικτοι και να εξελίσσονται συνεχώς, θα ηγηθούν. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν η ΤΝ θα αλλάξει την ηγεσία, αλλά αν εμείς είμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε μαζί της. Υ.Γ. Για τη συγγραφή αυτού του άρθρου χρησιμοποιήθηκε ΤΝ – όχι ως συγγραφέας, αλλά ως συνεργάτης. Ακριβώς όπως θα έπρεπε.
