Ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει στην κυριολεξία τρελάνει τον κόσμο με τον τρόπο που πολιτεύεται και συμπεριφέρεται. Οι περισσότερες των δυτικών κυβερνήσεων έχουν μείνει άναυδες από το εύρος και τον συναλλακτικών παρεμβάσεών του στη διεθνή σκηνή, όπως και από την αυθάδεια που τον χαρακτηρίζει. Στις διπλωματικές υπηρεσίες των περισσοτέρων δυτικών χωρών επικρατεί πυρετός αναζητήσεων και αξιολογήσεων προκειμένου να διακριβωθεί αν όντως δημιουργεί συνθήκες μεταβολής των όρων της παγκόσμιας διακυβέρνησης ή απλώς κινείται με όρους αμιγώς προσωπικούς και με γνώμονα τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντα της οικογένειας και του στενού πολιτικού και οικονομικού κύκλου που τον συνοδεύει.
Ουδείς γνωρίζει τι ακριβώς επιδιώκει, πόσο συνεκτικά είναι τα όποια σχέδιά του, κατά πόσο μπορούν να υπηρετηθούν στον χρόνο και αν λαμβάνουν υπόψιν τις εξελίξεις και τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί παγκοσμίως όλα τα προηγούμενα χρόνια. Ακόμη και ψυχολογικού τύπου αξιολογήσεις έχουν επιστρατευθεί προκειμένου να κατανοηθούν και να ερμηνευθούν οι επιμέρους πολτικές επιλογές και δράσεις του. Είναι χαρσκτηριστικό το γεγονός ότι και εντός των αμιγώς αμερικανικών διπλωματικών υπηρεσιών επικρατεί νευρικότητα και αδυναμία δικαιολόγησης η υποστήριξης των αποφάσεων και πολλές φορές των απρόσμενων κινήσεών του.
Ο αμερικανός πρόεδρος περιγράφεται ως ένας ρηχός, αμφίθυμος και αντιφατικός ηγέτης, που πολιτεύεται σχεδόν ενστικτωδώς , χωρίς βαθιά και επεξεργασμένη γνώση των διεθνών και εσωτερικών υποθέσεων που χειρίζεται. Για αυτό και μετακινείται διαρκώς , αλλάζει επιχειρήματα και θέση εν ριπή οφθαλμού και είναι ικανός να κάνει το άσπρο μαύρο, χωρίς ενδοιασμούς και επιφυλάξεις. Ηδη στην προσπάθεια κατανόησης της αλλοπρόσαλλης στάσης και συμπεριφοράς του αξιολογούνται συγκεκριμένες επιλογές στην εσωτερική και διεθνή πολιτική.
Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι εσωτερικά, μέσα σε ένα χρόνο, έχει αναιρέσει πλήρως τη βασική προεκλογική δέσμευσή του ότι θα μεταφέρει όλη του την ενέργεια στις αμιγώς αμερικανικές εσωτερικές υποθέσεις και θα περιορίσει τις παρεμβάσεις στη διεθνή σκηνή , ακριβώς για να αναγεννήσει το αμερικανικό όνειρο και να προσφέρει ευκαιρίες ανάπτυξης και προόδου στη χειμαζόμενη μεσαία τάξη και στη μέση αμερικανική οικογένεια.Κάτι που άκουσαν πολλοί αμερικανοί και επέλεξαν Τραμπ στις εκλογές.Στη βάση αυτής της προοπτικής οικοδόμησε την πολιτική των δασμών και της παραγωγικής αναγέννησης των ΗΠΑ, μέσω της προσδοκώμενης επιστροφής των βιομηχανικών και παραγωγικών δραστηριοτήτων στο αμερικανικό έδαφος. Επανερχόμενες αυτές θα προσέθεταν υποτίθεται ευκαιρίες και δυνατότητες στους αμερικανούς νέους να επανέλθουν στα τεχνικά και παραγωγικά επαγγέλματα και έτσι να προκόψουν ξανά.
Πάνω σε αυτή την ιδέα οργανώθηκε από τον Λευκό Οίκο παναμερικανική έρευνα στις νεότερες ηλικίες μεταξύ 17 και 27 ετών προκειμένου να διαπιστωθεί αν όντως οι νέοι έχουν τέτοιες διαθέσεις. Τα αποτελέσματα ήταν αποκαρδιωτικά για την ομάδα Τραμπ, καθώς πάνω από το 60% δήλωσε ότι ονειρεύεται να γίνει ινφλουέσερ. Και εδώ αρχίζει ο παραλογισμός του σχήματος που κυβερνά τις ΗΠΑ και θέλει να αλλάξει τον κόσμο. Αμέσως μετά εξαπολύθηκε η εξελιχθείσα το προηγούμενο διάστημα επίθεση εναντίον των αμερικανικών πανεπιστημίων, επειδή υποτίθεται εκπαιδεύουν κομμουνιστές, δεν προσφέρουν τίποτε στην κοινωνία και άρα όλοι εσείς που σπουδάζετε σε αυτά χάνετε τον χρόνο σας και τις ευκαιρίες, τις οποίες θα είχατε αν στρεφόσασταν έγκαιρα σε τεχνικά επαγγέλματα.
Κάπως έτσι επήλθε η σύγκρουση με τα πανεπιστήμια η οποία συνοδεύθηκε από σκληρές αντιμεταναστευτικές πολιτικές , το βάρος των οποίων δεν αντέχουν ούτε οι γαιοκτήμονες υποστηρικτές του Τραμπ γιατί απλούστατα δεν βρίσκουν πλέον εργάτες για να μαζέψουν τις σοδειές τους. Με τον καιρό φανερώθηκε το κενό ,η πίεση στα πανεπιστήμια αμβλύνθηκε και ξέμεινε η σκληρή αντιμεταναστευτική πολιτική που πλέον ασκείται από την ειδική, μισητή στις ΗΠΑ ,υπηρεσία ICE, τα μέλη της οποίας φέρουν όπλα, συλλαμβάνουν ακόμη και μικρούς μαθητές από τα σχολεία και τους επιτρέπεται να επιχειρούν φορώντας ακόμη και κουκούλες.Την ίδια στιγμή η εμπλοκή της διακυβέρνησης Τραμπ στη διεθνή πολιτική περισσεύει και τίποτε δεν ταιριάζει με τις προεκλογικές δεσμεύσεις του αμερικανού προέδρου, με αποτέλεσμα οι κοινωνικές ανισότητες να βαίνουν αυξανόμενες και η οικονομική θέση της μέσης αμερικανικής οικογένειας να επιδεινώνεται και οι εστίες απόλυτης ένδειας να πολλαπλασιάζονται.
Ενδεικτική θεωρείται η επικρατούσα κοινωνική κατάσταση στη Βοστώνη, μια εμβληματική και άλλοτε ευημερούσα αμερικανική πόλη , όπου ολόκληρες γειτονιές έχουν μετατραπεί σε βάσεις ανήμπορων και εξαθλιωμένων αστέγων. Το θέαμα που προσφέρει η σημερινή Βοστώνη είναι αποκαρδιωτικό και δηλωτικό της κρίσης που μαστίζει την αμερικανική κοινωνία. Κοινή είναι η πεποίθηση στις ΗΠΑ ότι οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν από την ηγεσία Τραμπ υποχωρούν ταχύτατα εξαιτίας των αλλοπρόσαλλων και αντιφατικών μεταξύ τους πολιτικών, προδικάζοντας ήττα στις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές, παρότι το Δημοκρατικό κόμμα παραμένει πληγωμένο και κυριαρχούμενο από τα ”παιδιά” του Μπέρνι Σάντερς, απο αυτόν τον αριστερίστικο κύκλο της Αλεξάνδρας Οκάσιο Κορτέζ , της Ρασίντα Τλάιμπ και του Ζοχράν Μαμντάνι, του νεοκλεγέντος δημάρχου της Νέας Υόρκης. Γεγονός που αν επιβεβαιωθεί θα οδηγήσει, κατά πάσα βεβαιότητα, σε ασύνταχτες αναθεωρήσεις πολιτικών και νέα δράματα, για τον ασύνταχτο κύκλο του Ντόναλντ Τραμπ, όπου ήδη διαγκωνίζονται για τη διαδοχή του ο αντιπρόεδρος Βανς και ο υπουργός Εξωτερικών Ρούμπιο , που εμφανίζεται πιο μετριοπαθής και αποφεύγει συστηματικά την ταύτιση με τον πρόεδρό του , όπως ο Νίκος Δένδιας αποφεύγει τα κοινά φωτογραφικά και τηλεοπτικά πλάνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Αντιστοίχως αντιφατικές και εν πολλοίς ανεπεξέργαστες είναι ωστόσο και οι διεθνείς επιλογές του Ντόναλντ Τραμπ.Σύμφωνα με αναλυτές όλα εκκινούν από την στάση που επέλεξε να έχει απέναντι στην Ουκρανία στην αντιπαράθεσή της με τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι κλείνοντας το μάτι στον Ρώσο πρόεδρο και υιοθετώντας το επιχείρημα του Κρεμλίνου για τη διεκδίκηση του υποτίθεται επαπειλούμενου από το ΝΑΤΟ ζωτικού χώρου της Ρωσίας, έστρωσε τον δρόμο για το χτίσιμο του δικού του σχεδίου πλήρους διεκδίκησης του δυτικού ημισφαιρίου και επαναφοράς στοιχείων του προ 200 ετών δόγματος Μονρόε.
Κατά τα φαινόμενα έχει υιοθετήσει το μοντέλο της απόλυτης επιρροής και του σκληρού ελέγχου , ακόμη και με στρατιωτικά μέσα, του συνόλου της Λατινικής και Κεντρικής Αμερικής. Η απόκτηση δικαιωμάτων κυριαρχίας στη Γροιλανδία είναι ενταγμένη στο αυτό σχέδιο. Διπλωματικές πηγές θεωρούν ότι μετά τη Βενεζουέλα πρώτος στόχος είναι η Κούβα και ακολούθως η Κολομβία, η Βολιβία και ενδεχομένως το Περού. Το ερώτημα ωστόσο που ευλόγως τίθεται είναι πόσο εφικτός μπορεί είναι στον παρόντα κόσμο ένας τόσο ασφυκτικός έλεγχος σε χώρες όπως η Βραζιλία η ο Καναδάς;
Και βεβαίως αντισταθμιστικά ποια μπορεί να είναι τα όρια των ζωνών επιρροής που θα προσφερθούν στην Ρωσία και στην Κίνα. Θα μπορούσε για παράδειγμα η Κίνα να ικανοποιηθεί μόνο με την ενσωμάτωση της Ταιβάν και τον έλεγχο της Σινικής Θάλασσας; Είναι αυτά ερωτήματα κομβικά , που φανερώνουν και τα ελλείμματα εφαρμογής του σχεδίου ξαναμοιράσματος του κόσμου. Οπως και μοιάζει ακατανόητη η εγκατάλειψη της προηγούμενης αμερικανικής επένδυσης στους Κούρδους της Συρίας, οι οποίοι αφού μάτωσαν να νικήσουν το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) ,τώρα γίνονται θύματά του με την ανοχή του σμερικανού προέδρου.
Εκτός και αν τελικά αποδειχθεί πως το μόνο που ενδιαφέρει πραγματικά τον Τραμπ είναι ο πλουτισμός του ιδίου και της οικογένειάς του, με πρώτη προτίμησή την κόρη και τον ”ταλαντούχο” γαμπρό του που συνέλαβε το σχέδιο ανοικοδόμησης της Γάζας και της νέας ”συμμαχίας για την Ειρήνη”, όπου οι ”πρόθυμοι” φίλοι καλούνται να βαλουν από 1 δισεκατομμύριο δολάρια και μαζί να αποδεχθούν τον αμερικανό πρόεδρο ως ισόβιο ηγέτη , που θα ορίσει και τον διάδοχό του..
