Αν μπορούσε κάποιος με προφητικό χάρισμα, να μας έδινε μια εικόνα για το αποτέλεσμα της πρώτης κάλπης, όταν έρθει η ώρα της, θα λύτρωνε ηγεσίες και οπαδούς από αναπάντητα ερωτήματα και καθημερινές αγωνίες. Προσπερνώντας τα ενοχλητικά αποτελέσματα των ευρωεκλογών του 2024, απομένει η τροφή των δημοσκοπήσεων, που έρχονται, άλλοτε σποραδικά, άλλοτε από μέρα σε μέρα, να απαλύνουν αυτή την αδυναμία μας και να μετριάσουν τον φόβο του μη αναμενόμενου, που στο υπόβαθρο κυοφορείται και η εντυπωσιακή επικαιρότητα κρύβει τον ερχομό του και απομακρύνει από τη σκέψη δυσάρεστες υποθέσεις και επικίνδυνες εκδοχές.
Αυτό που ως κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα εμφανίζεται μπροστά μας, σχεδόν μορφοποιημένο, σχεδόν στάσιμο, χτίστηκε στον χρόνο, στερεώθηκε στη διάρκεια, άπλωσε ρίζες στη διαδρομή. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως επίκαιρο και προβάλλεται καθημερινά από το δίκτυο πληροφόρησης, ως το μόνο που υπάρχει ή και νοείται, δεν είναι παρά πρόσκαιρο και φευγαλέο, σε κίνηση και μεταβολή, που μας διαφεύγει και η υπόστασή του και η ταχύτητα της μεταβολής του. Η κυριαρχία και ο εντυπωσιασμός της επικαιρότητας, μας αποσπά την προσοχή και παγιδεύει την κρίση μας. Εκεί που νομίζεις ότι έχεις τον έλεγχο των πραγμάτων και είσαι κύριος των εξελίξεων – κόσμος στον οποίο κινείται η φαντασία της εξουσίας – εξαίφνης κάτι μικρό, κάτι μεγάλο, μπορεί όλα να τα ανατρέψει και όλες οι παραδοσιακές και κατανοητές αρθρώσεις να σπάσουν. Η νέα συνθήκη που συνήθως προπαρασκευάζει βουβά τον εαυτό της, όταν βγει στο φως, δεν μπορεί να κατανοηθεί με τους παλαιούς τρόπους, ούτε να ζυγιστεί με τα παλαιά μέτρα.
Άλλα και νέα κριτήρια έχουν στο κοινωνικό σώμα ήδη επικρατήσει. Και συνεπώς, η αναζήτηση έχει πάρει και αυτή νέα τροπή. Κάτω από την τρέχουσα επικαιρότητα, που εμφανίζεται καθημερινά ως η τελευταία στιγμή της ιστορίας, εργάζεται η αναζήτηση αυτή να βρει τον δρόμο της και να υπάρξει. Είτε ως αγωνία δημιουργίας είτε ως καταστροφική άρνηση, η βέβαιη διάβρωση που γεννάει, διασπά τις παραδοσιακές αντιλήψεις και παραστάσεις και ως άλλο και διαφορετικό και νέο, πασχίζει να βρει θέση. Αν προσπεράσει κανείς τις υποκλοπές και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τα Τέμπη είναι το παράδειγμα που θα μας βοηθούσε στην κατανόηση και θα μας επέτρεπε να κάνουμε βήματα στις σκοτεινές πλευρές του κοινωνικού και πολιτικού σπηλαίου, που μέσα του αυτό που είναι ομιλούσες σκιές διεκδικεί – και συχνά κερδίζει – την πραγματική ζωή.
Είναι πράγματι εντυπωσιακή, ως καθημερινή αυτοσκηνοθεσία, η πραγματικότητα που μας μεταφέρεται από τις οθόνες. Από τις αγροτικές κινητοποιήσεις, ως την λεπτομερή κάλυψη της δράσης της κ. Καρυστιανού. Από τις μυστηριακές πλευρές της μεταφυσικής ανησυχίας της, μέχρι την επαγγελία ενός νέου κόμματος, με την υπόσχεση της κάθαρσης να πλανάται και μια νέα σωτηρία ερχόμενη. Τώρα που θα ησυχάσουν οι αγρότες και το κρίσιμο θέμα που έφεραν στην επιφάνεια δεν θα έχει πλέον – ως απαιτητικό επί της ουσίας – θέση στην επικαιρότητα, η άγονη σύγκρουση θα επιστρέψει ως η μόνη νοητή και το κομματικό σύστημα θα προετοιμαστεί συμβατικά για την προσεχή αναμέτρηση. Εν τω μεταξύ, στο υπόβαθρο, το ποτάμι κυλάει και η γνωστή πρόσοψη έχει καταπέσει. Ο χρόνος θα δείξει την αντοχή των παλαιών και των εν δυνάμει νέων μερών της σύγκρουσης σε εξέλιξη.
*Πολιτικός επιστήμονας
