Τέταρτο Μνημόνιο δεν θα υπάρξει…

Η αμφίρροπη εικόνα που αποτυπώνεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις δείχνει ότι οι πολίτες αφενός δεν εμπιστεύονται κανέναν για τη διαχείριση της επόμενης ημέρας και αφετέρου σαν να μην έχουν πλήρη συνείδηση του τι διακυβεύεται σε αυτές τις εκλογές. Κι όμως είναι σαφές, αν και δεν το ομολογούν ευθέως όλοι, ότι η νέα κυβέρνηση δεν έχει άλλη επιλογή από το να εφαρμόσει, με οριακές αλλαγές, τη συμφωνία του Ιουλίου.

Το τρίτο Μνημόνιο με τις αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που συνεπάγεται είναι ο μόνος ασφαλής δρόμος για να παραμείνει η χώρα στο ευρώ. Τέταρτο Μνημόνιο, δηλαδή μία ακόμη ευκαιρία από τους Ευρωπαίους, είναι δεδομένο ότι δεν θα υπάρξει. Οσοι λοιπόν εξακολουθούν να βαυκαλίζονται, όπως ο κ. Τσίπρας το προηγούμενο εξάμηνο, ότι έχουμε κι άλλες επιλογές, καλό θα είναι να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα αν δεν θέλουν να βρεθούν μπροστά σε ένα νέο τραγικό αδιέξοδο.

Κι όμως, αντί τα κόμματα και κυρίως οι διεκδικητές της εξουσίας να συζητούν για την επόμενη ημέρα, πώς θα εφαρμόσουν τις αναγκαίες δεσμεύσεις, πώς θα διεκδικήσουν και με ποια ισοδύναμα την αντικατάσταση κάποιων μέτρων, εξαντλούνται στη συνήθη παρελθοντολογία και στο ποιος είναι νέος και ποιος παλιός. Μπορεί ο διχασμός μνημονιακοί – αντιμνημονιακοί που υπονόμευσε την πορεία και το μέλλον της χώρας να κατέρρευσε, τα απόνερά του όμως, ιδιαίτερα από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ που είναι εμποτισμένος στο DNA του με έναν διχαστικό λαϊκισμό, εξακολουθούν να δηλητηριάζουν την πολιτική ατμόσφαιρα.

Ενώ ο κ. Τσίπρας γνωρίζει πολύ καλά ότι η επόμενη ημέρα οδηγεί σε κυβέρνηση συνεργασίας, προσπαθεί και πάλι να διαχειριστεί την κατάρρευση των ελπίδων που έσπειρε και την απογοήτευση στελεχών και οπαδών του καλλιεργώντας ένα πολωτικό και διχαστικό κλίμα. Υπονομεύει τη συναίνεση που του προσέφεραν τα κόμματα της αντιπολίτευσης θεωρώντας την «εθνική προβιά» και προπαγάνδα που κρύβει… εθνική υποτέλεια.

Την ανευθυνότητα και την άγνοια που επέδειξε ο κ. Τσίπρας οδηγώντας τη χώρα στο χείλος του γκρεμού είναι ευθύνη των πολιτών τώρα να την αξιολογήσουν και να την κρίνουν. Εχουν τη γνώση και την εμπειρία πλέον να αποφασίσουν αν διαχειρίστηκε όπως υποσχέθηκε και όπως πίστεψαν την εντολή που του έδωσαν. Γιατί η δημοκρατία μπορεί να μην έχει αδιέξοδα, αλλά η διαχείριση της εξουσίας έχει μερικές φορές πολύ πιο καταστροφικές συνέπειες από όσες μπορούμε να υποψιαστούμε…