Στη ζωή των καθημερινών ανθρώπων οι πιο κρίσιμες προτάσεις μπορούν να ειπωθούν και οι πιο μεγάλες αποφάσεις μπορούν να παρθούν κατά τη διάρκεια ενός δείπνου. Και αυτό, με απλό αλλά πολύ εύστοχο τρόπο, είναι κάτι που επισημαίνει η «συνέχεια» της επιτυχημένης κωμωδίας της «τρίτης ηλικίας» «Εξωτικό Ξενοδοχείο Μάριγκολντ 2» του Τζον Μάντεν (παραγωγής 2012 με εισπράξεις 135 εκατ. δολάρια παγκοσμίως).
Για να φρεσκάρω τη μνήμη σας, θυμίζω ότι η πρώτη ταινία, σκηνοθετημένη και πάλι από τον Μάντεν, περιέγραφε τις περιπέτειες μιας παρέας γερόντων από την Αγγλία (ανάμεσά τους η Τζούντι Ντεντς, η Μάγκι Σμιθ, ο Μπιλ Νάι και ο Τζον Νέβιλ) οι οποίοι ενθουσιάζονται τόσο πολύ από την εξωτική Ινδία όπου έχουν πάει για διακοπές, που τελικά αποφασίζουν να παραμείνουν εκεί μονίμως ανοίγοντας μάλιστα και ξενοδοχείο! Με άλλα λόγια, αλλάζουν – για τελευταία ίσως φορά – σελίδα στη ζωή τους.
Στη δεύτερη ταινία οι περιπέτειες των παραπάνω συνεχίζονται. Μόνο που στην παρέα θα προστεθούν κάποια ακόμη πρόσωπα, όπως για παράδειγμα ένας Αμερικανός, ο Ρίτσαρντ Γκιρ, στον ρόλο ενός κρυφού επιθεωρητή υγιεινής του ξενοδοχείου, ο οποίος όμως τελικά θέλει κι αυτός να αλλάξει τη ζωή του. Θέλει να γίνει συγγραφέας και αναζητεί μια καινούργια σύντροφο ύστερα από έναν γάμο που πήγε στράφι. Και όλα αυτά τα μαθαίνουμε κατά τη διάρκεια ενός δείπνου με την κυρία Καπούρ (Λιλέτ Ντουμπέι), μια Ινδή κάποιας ηλικίας (όπως ο ίδιος) αλλά που όσο κάνει τη δύσκολη τόσο στην πραγματικότητα θέλει.
Αν δεν απατώμαι, Γκιρ και Ντουμπέι δεν αγγίζουν το φαγητό τους. Αλλά εδώ που τα λέμε, υπό αυτές τις συνθήκες, ποιος θα περίμενε να συμβεί το αντίθετο;
*Δημοσιεύθηκε στο BΗΜΑ GOURMET την Κυριακή 5 Απριλίου 2015.
