Κράτησαν παρέα στους έλληνες τηλεθεατές για χρόνια. Τότε που τα σίριαλ δεν ήταν πολλά, που το lifestyle δεν είχε αλλοιώσει τον ψυχαγωγικό αλλά και τον εκπαιδευτικό χαρακτήρα της τηλεόρασης, που δεν υπήρχαν οι μετρήσεις και τα «νεανικά κοινά» (παράγοντες οι οποίοι φαίνεται πως εν τέλει συνέβαλαν στην καταβαράθρωση του επιπέδου) και που οι οικογένειες μαζεύονταν τα βράδια στο σαλόνι και παρακολουθούσαν σε πλήρη σύνθεση (από τη γιαγιά ως τα εγγόνια και τα δισέγγονα) τα αγαπημένα τους προγράμματα.
Τα τηλεπαιχνίδια αποτελούν αγαπημένη τηλεοπτική συνήθεια στην Ελλάδα από τότε που η τηλεόρασή μας ήταν μόνο δημόσια, ξεκινώντας από το «Bingo» του Νίκου Μαστοράκη το 1967 –την πρώτη εκπομπή αυτού του είδους που προβλήθηκε στη χώρα μας! Και μάλλον παραμένουν, καθώς όποτε επιστρέφουν στα ιδιωτικά σήμερα κανάλια (κυρίως σε αυτά) καταφέρνουν να σημειώσουν υψηλές τηλεθεάσεις. Ακόμη και όταν τα «πλούσια δώρα» που κάποια στιγμή άρχισαν να δίνουν δεν είναι πλέον τόσο πλούσια λόγω ελλείψεως ρευστού και χορηγών. Αν και το θέμα ανέκαθεν δεν ήταν τόσο το κέρδος όσο η συμμετοχή, όπως συχνά-πυκνά διατείνονται οι περισσότεροι παίκτες. Για να μην πιστεύουν στην γκαντεμιά τους μερικά λεπτά αργότερα, όταν βρίσκονταν εκτός παιχνιδιού, με τον κύριο Ζονγκ να γελάει πίσω από την πλάτη τους, ή με την παρουσιάστρια να τους επιπλήττει χαμογελαστά «λάθος διαφωνείτε!».
Διαβάστε επίσης:
Η ολική επιστροφή των τηλεπαιχνιδιών
Από τα «Τετράγωνα των αστέρων» στον «Εκατομμυριούχο»
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
