Η σύγκρουση με την τρόικα

Νομίζω ότι δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που να μην αντιλαμβάνεται ότι, αργά ή γρήγορα και αν θέλει να ορθοποδήσει, η Ελλάδα πρέπει να έλθει σε κάποιας μορφής σύγκρουση με την τρόικα.

Κατ’ αρχάς για λόγους απροκάλυπτα πολιτικούς.

Η τρόικα προσωποποιεί ένα σύνολο προκαταλήψεων, συνταγών, συμπεριφορών και συμφερόντων το οποίο θέτει πλέον σε κίνδυνο όχι μόνο την πολιτική σταθερότητα αλλά και την κοινωνική ισορροπία της χώρας.

Είναι προφανές ότι σε αυτή την περιπέτεια καμία δημοκρατική κυβέρνηση δεν μπορεί να τους ακολουθήσει.

Αλλά και για λόγους βαθύτατα ψυχολογικούς.

Η ανόρθωση της χώρας έχει ανάγκη από την ψυχολογική ώθηση που θα της δώσει η κατάκτηση της ισοτιμίας της απέναντι στους δανειστές.

Κι αυτή η ισοτιμία μόνο μέσα από μια σύγκρουση με την τρόικα μπορεί να πιστοποιηθεί.

Ηδη, τα πρώτα προμηνύματα μιας τέτοιας σύγκρουσης είναι ορατά.

Μόλις η Ελλάδα αισθάνθηκε πιο ισχυρή χάρη στις δημοσιονομικές επιδόσεις της, μόλις θεώρησε ότι έχει πλέον τη δυνατότητα μιας ουσιαστικής διαπραγμάτευσης, η τρόικα (και οι κύκλοι τους οποίους εκπροσωπεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση) επιχείρησαν να κάνουν μια επίδειξη ισχύος και αρνητικής προδιάθεσης.

Εντελώς δωρεάν, χωρίς ουσιαστικό λόγο αλλά έως τώρα και χωρίς αποτέλεσμα.

Η κυβέρνηση κατέθεσε προϋπολογισμό χωρίς τη συμφωνία της τρόικας (για πρώτη φορά από το 2010) ενώ δεν δείχνει καμία διάθεση να αποδεχτεί τις παράλογες απαιτήσεις της και σε μια σειρά άλλα ζητήματα όπως οι πλειστηριασμοί και οι ομαδικές απολύσεις.

Το πιθανότερο βεβαίως είναι ότι η σύγκρουση θα αποφευχθεί –αυτή τη φορά…

Υποθέτω ότι οι Ευρωπαίοι δεν έχουν καμία διάθεση να ξανανοίξει το «πρόβλημα Ελλάδα» έξι μήνες πριν από τις ευρωεκλογές. Ως εκ τούτου, θα επιχειρήσουν με κάποιον τρόπο να το διευθετήσουν.

Αλλά δεν πρόκειται να το λύσουν. Και γι’ αυτό τόσο το περιεχόμενο όσο και τα στοιχεία της σύγκρουσης θα παραμείνουν απολύτως ενεργά.

Το ερώτημα τίθεται πλέον καθαρά σε επίπεδο εθνικής στρατηγικής.

Μια ελεγχόμενη και σχεδιασμένη σύγκρουση από μια κυβέρνηση που θα μπορέσει να τη διεκπεραιώσει χωρίς μεγάλους κινδύνους;

Ή μια ανεξέλεγκτη σύγκρουση από μια κυβέρνηση που θα κινείται στα όρια του ευρωπαϊκού πλαισίου και θα κινδυνεύει κάθε στιγμή να βρεθεί έξω από αυτό;

Νομίζω ότι η απάντηση είναι αυτονόητη.

Αλλά υπό δύο προϋποθέσεις.

Αφενός ότι θα ενισχυθεί ακόμη περισσότερο η θέση της χώρας μέσα στους επόμενους μήνες με ορατά και μετρήσιμα αποτελέσματα.

Το πρώτο τρίμηνο του 2014 θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμο και για τις δημοσιονομικές επιδόσεις αλλά και για την προσδοκία κάποιας αναθέρμανσης της οικονομίας.

Αφετέρου ότι η διαπραγματευτική ισχύς της ελληνικής πλευρά δεν θα αποδυναμωθεί από απρόβλεπτες εξελίξεις στο εσωτερικό μέτωπο.

Κυρίως από μια πολιτική ή κυβερνητική αποσταθεροποίηση.

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, το δεύτερο το φοβούμαι πολύ περισσότερο από το πρώτο.

Οχι επειδή προκύπτουν από κάπου τα αντικειμενικά στοιχεία μιας αποσταθεροποίησης. Η κοινωνία δεν δείχνει τέτοιες διαθέσεις ενώ και η αξιωματική αντιπολίτευση ασχολείται με τον Χαντζόπουλο, τον Τατσόπουλο και τον Μουλόπουλο.

Αλλά επειδή, δόξα τω Θεώ, το πολιτικό σύστημα της χώρας είναι όχι μόνο τραγικά ευάλωτο στο απρόβλεπτο αλλά και γεμάτο από ανεγκέφαλους ή από τυχοδιώκτες έτοιμους να πυροβολήσουν τα πόδια τους.

Κι από κάτι τέτοιους κανείς ποτέ δεν μπορεί να μας προστατεύσει επαρκώς.