Επίκληση στην φαντασία σας ζητώ. Ας προσπαθήσουμε λίγο να ξεφύγουμε από τις γραμμές της ιστορίας που γράφονται αυτή τη στιγμή και ας μεταφερθούμε στη βιτρίνα ενός πολύ καλού βιβλιοπωλείου το 2023. Διάφοροι νέοι τίτλοι βιβλίων παρουσιάζονται μπροστά μας, όπως: «Πώς έζησα την Μεγάλη Κρίση, όλη η αλήθεια», «Πώς και γιατί έπεσε ο Παπανδρέου», «Η νύχτα που έκρινε την ιστορία – 26η Οκτωβρίου 2011», «Οδηγός επιτυχίας για την πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση: Βερολίνο, Βρέμη, Μόναχο» και φυσικά τα βιβλία των δύο τελευταίων πρωθυπουργών που οδήγησαν την Ελλάδα από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στους Αγώνες Επιβίωσης με ακριβώς τον ίδιο τίτλο:«Πώς έσωσα την Ελλάδα».
Ύστερα από αυτή την εισαγωγή, ας επιστρέψουμε στην σκληρή πραγματικότητα. Επιτρέψτε μου αρχικά ως νομικός, να διευκρινίσω όσο πιο απλά μπορώ έναν όρο απαραίτητο για την σωστή κατανόηση του άρθρου αυτού. Δημοκρατική νομιμοποίηση είναι η εξουσία που πηγάζει από την «εξουσιοδότηση εν λευκώ» της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος, του λαού δηλαδή, στους αντιπροσώπους του στο Κοινοβούλιο, έτσι ώστε να τον κυβερνήσουν σύμφωνα με το Σύνταγμα και πάντοτε με σκοπό την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος.
Η δημοκρατική αυτή νομιμοποίηση είναι είτε τυπική, είτε ουσιαστική, είτε και τα δύο. Το πρώτο συμβαίνει όταν μία κυβέρνηση, αν και έχει χάσει την εμπιστοσύνη του λαού, έχοντας ικανή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, παραμένει στην εξουσία, προτιμώντας να κερδίσει πολιτικό χρόνο και να αξιοποιήσει στο έπακρο τη θητεία της. Το δεύτερο, η ουσιαστική νομιμοποίηση, συμβαίνει όταν μία κυβέρνηση είναι είτε προσφάτως εκλεγμένη, οπότε έχει «νωπή» λαϊκή εντολή, είτε έχει αντεπεξέλθει στις προσδοκίες του εκλογικού σώματος και κρατάει με το μέρος της τους περισσότερους τουλάχιστον ψηφοφόρους από αυτούς που την ψήφισαν.
Η οικονομική Πτώση της Ελλάδας (στο εξής: Πτώση) είναι πλέον γεγονός. Έχουμε εισέλθει εδώ και αρκετό καιρό στη διαδικασία εκείνη, η οποία ξεκίνησε εν κρυπτώ χρόνια πριν και κατά την οποία η Ελλάδα, η χώρα μου, το Κράτος σου, η Πατρίδα μας, έχασε κάθε ηθική βάση, κάθε οικονομική προοπτική, έχασε την κρατική της αξιοπρέπεια και τώρα πια χάνει και την οικονομική της (εθνική) κυριαρχία. Το ερώτημα βέβαια που τίθεται είναι ένα και βασικό: Γιατί; Γιατί το Πολυτεχνείο του 1974 να γίνει (νέο) Μνημόνιο του 2011 και Μνημόσυνο της Ελλάδας του 2004. Η υπομονή εξαντλείται και η κατάσταση χειροτερεύει. Το σημείο μηδέν δεν έχει έρθει ακόμα. Το οξυγόνο στην φιάλη λιγοστεύει και το βάθος της θάλασσας είναι άγνωστο.
Μέσα από όλη αυτή την κατάσταση, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μία ιδιάζουσα περίπτωση:αντί να νομιμοποιεί ο λαός την κυβέρνηση, να νομιμοποιεί η κυβέρνηση τον λαό. Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες ως πολίτες της Ελλάδας και πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (μέχρι τουλάχιστον τη στιγμή που τυπώνεται το άρθρο) απέναντι στις κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαετίας που μας νομιμοποίησαν παθητικά να φέρουμε μια τεράστια κληρονομιά, αφαιρώντας από τη νεολαία το δικαίωμα του «ευεργετήματος της απογραφής». Ευχαριστώ το Κράτος, που με αναγκάζει να μην έχω τη βούληση να ασκήσω το ανώτατο πολιτειακό μου δικαίωμα, το δικαίωμα του «εκλέγειν», γνωρίζοντας ότι ναι μεν στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αλλά στα ψηφοδέλτια ισχύει ακριβώς το αντίθετο.
Η ουσιαστική νομιμοποίηση έχει δώσει τη θέση της σε μία «αντίστροφη νομιμοποίηση», μια νομιμοποίηση στο εκλογικό σώμα να δέχεται εκείνο, αντί του Κράτους και των υπεύθυνων για την κατάσταση πολιτικών, τη δημόσια κατακραυγή. Άλλο το «χρωστάει η Ελλάδα» και άλλο το «χρωστάνε οι Έλληνες». Η ενοχική σχέση, η συμβατική σχέση, που δεσμεύει το Κράτος έχει υπογραφεί ανάμεσα σε εκείνο και στους δανειστές του. Αυτό συμβλήθηκε, αλλά άλλους χρέωσε βασιζόμενο σε μία εικαζόμενη συναίνεση που αίρει όχι απλά το άδικο, αλλά κάθε άδικο, βασιζόμενο σε μία πλαστή δημοκρατική νομιμοποίηση. Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα αν η χρονική στιγμή είναι κατάλληλη για εκλογές και για κυβέρνηση συνεργασίας (;) ή αν θα ήταν προτιμότερη μια κοινοβουλευτική σταθερότητα.
Το μόνο δικαίωμα που μας έχει μείνει είναι το δικαίωμα στην ελπίδα, που πηγάζει από την ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματός μας: «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»
Κωνσταντίνος Λεϊμονής, μεταπτυχιακός φοιτητής HU Berlin, δικηγόρος Αθηνών
