«Υπάρχει μια αντίληψη ότι οι γυναίκες σκηνοθέτες καταλαβαίνουν περισσότερο τις γυναίκες ηθοποιούς και οι άνδρες τους άνδρες» λέει ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας . «Αντίληψη που δεν με βρίσκει σύμφωνο.Η ψυχολογία της γυναίκας ασκεί μεγάλη γοητεία και ακόμη μεγαλύτερη περιέργεια.Ειδικά όταν μιλάμε για γυναίκες που βρίσκονται στα όρια ή και λίγο παραπέρα». Η κουβέντα για τη γυναίκα και τη φύση της γίνεται με αφορμή την τελευταία θεατρική δουλειά του Κακλέα, τη θεατρική διασκευή της πασίγνωστης πλέον κινηματογραφικής ταινίας του Πέδρο Αλμοδόβαρ «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» που θα ανεβεί στο Μικρό Παλλάς τον προσεχή Οκτώβριο. «Δεν είναι απλώς μια αστεία ιστορία» λέει ο Γ. Κακλέας. «Εχει αυτογνωστικό χαρακτήρα,ενώ λειτουργεί και σαν ένας καλός καθρέφτης της κοινωνίας, με κριτική ματιά».
Με φόντο την πολυαγαπημένη Μαδρίτη του Αλμοδόβαρ, η Πέπα και οι φίλες της τρέχουν πίσω από έναν άνδρα που, συνήθως, τις προδίδει. Από εκεί βγαίνει όλη η τρέλα, η υστερία και το πάθος του ισπανού δημιουργού, που εδώ και περίπου 30 χρόνια έχει ταράξει το ευρωπαϊκό- και όχι μόνο- κινηματογραφικό σύμπαν. «Η αλήθεια είναι ότι δεν με εξέπληξε η πρόταση να σκηνοθετήσω τις “Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης”.Μάλλον το περίμενα» παραδέχεται ο Γιάννης Κακλέας, που εδώ και πολλά χρόνια είχε την επιθυμία να ανεβάσει το συγκεκριμένο έργο. «Οπως και πολλοί άλλοι» προσθέτει. «Εχουν περάσει είκοσι πέντε χρόνια από τότε που πρωτοείδαμε την ταινία του Αλμοδόβαρ.Πιστεύω ότι έχει δύο βασικά στοιχεία που με αφορούν:Το ένα είναι η κινηματογραφική γραφή που έχω κι εγώ στη σκηνοθεσία μου και το δεύτερο,το τρελό χιούμορ των ηρώων που παίζει και με τις επιρροές του αμερικανικού σινεμά και με το μελό. Γελάω και γουστάρω» . Σε αυ τά τα δύο στοιχεία προστίθεται και ένα ακόμη: η αγάπη του για τις γυναίκες.
Ο Κακλέας υποκλίνεται στο «αιχμηρό μυαλό» του ισπανού σκηνοθέτη. «Βλέπουμε και γελάμε με μια χωρίς όριο κιτς αντίληψη των πραγμάτων,γελάμε με την αστική ηθική ενώ βλέπουμε πώς εξελίσσονται όλα αυτά μέσα στην πορεία των έργων του.Ο Αλμοδόβαρ έχει την ικανότητα να πηγαίνει βαθιά στις ψυχές των ηρώων του.Από τη μια κυριαρχούν η παρωδία, η κωμωδία, η τρέλα και η υστερία και από την άλλη η σατιρική και ουσιαστική κριτική, ειδικά για τον ανδρικό σοβινισμό.O Αλμοδόβαρ πρέπει να σιχαίνεται τους “μάτσο άνδρες” και όλο αυτό το φαλλοκρατικό σύστημα» προσθέτει ο σκηνοθέτης, ο οποίος δεν ξέρει αν αυτή η αντιμετώπιση πηγάζει από το γεγονός ότι ο ισπανός δημιουργός είναι δηλωμένος ομοφυλόφιλος. «Θα μπορούσε να συμβαίνει και το αντίθετο» σκέφτεται δυνατά. «Πιο πολύ απ΄ όλα έχει σχέση με τις αγάπες του».
Τι είναι όμως τελικά αυτό που οδηγεί τις γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης; «Είναι ένα φαινόμενο τελείως μπροστά μας» απαντά ο Γιάννης Κακλέας: «Είναι όλη αυτή η δυνατότητα μη ερωτικής εκπλήρωσης, όλο το παιχνίδι όταν δεν εκπληρώνεται ο έρωτας ούτε στο σώμα ούτε στο μυαλό. Ολα αυτά οδηγούν κατευθείαν στην υστερία. Και ο Αλμοδόβαρ παρουσιάζει όλες τις μορφές ερωτικής διάθεσης με μια ματιά που σου λέει ότι πολύ δύσκολα ή μόνον ουτοπικά μπορεί να εκπληρωθεί αυτό». Αυτή η ανεκπλήρωτη επιθυμία για τον έρωτα είναι κάτι που ο Γ. Κακλέας συναντά καθημερινά στη ζωή του. «Θυμηθείτε ότι η κεντρική ηρωίδα,η Πέπα,τα έχει δώσει όλα σε έναν άπιστο άνδρα. Αλλά εκείνος την εγκαταλείπει αφήνοντάς της ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή…Γι΄ αυτό κι εκείνη στο δικαστήριο ζητεί πίσω τα δεκαοκτώ χαμένα της χρόνια…». Και οι άνδρες, πώς νιώθουν μέσα σ΄ όλο αυτό το περιβάλλον; Μήπως δυσκολεύονται; «Δεν ξέρω αν οι άνδρες μπορούν ακόμη να δυσκολεύονται.Συνήθως ξέρουν πώς να αποδράσουν…Οι άνδρες είναι καλοί στο να φεύγουν, έχουν το σύνδρομο του Στιβ Μακ Κουίν. Γιατί οι άνδρες στα δύσκολα “την κάνουν”…».
Μπορεί παρ΄ όλ΄ αυτά όμως ο Κακλέας να ανταγωνισθεί τον Αλμοδόβαρ; Σε ό,τι αφορά τη μνήμη της αισθητικής της ταινίας, «έχουν περάσει πολλά χρόνια για να υπάρχει» λέει ο Γιάννης Κακλέας για το φιλμ του Αλμοδόβαρ. «Αντ΄ αυτής υπάρχει μια αίσθηση.Αλλωστε πέρασε και το ξάφνιασμα της αισθητικής του.Τώρα που είδα ξανά τις “Γυναίκες”ομολογώ ότι είδα μια άλλη ταινία…Δεν με ξάφνιασε το εξωτερικό ύφος,αλλά η εσωτερικότητά της».
Με τη Μαδρίτη να παίζει καθοριστικό ρόλο στην ταινία αλλά και στη θεατρική διασκευή της, την οποία υπογράφει ο Θοδωρής Πετρόπουλος, ο Γιάννης Κακλέας μαζί με τον σκηνογράφο Μανώλη Παντελιδάκη θα ζωντανέψουν επί σκηνής την πόλη, μεταφέροντας το πνεύμα της «ταινίας δρόμου» στο σανίδι. «Πάνω απ΄ όλαόμως -και να μην το ξεχνάμε-πρόκειται για μια παράσταση ηθοποιών» τονίζει ο σκηνοθέτης που επέλεξε τη Σμαράγδα Καρύδη για τον ρόλο της Πέπα, τη Βίκυ Σταυροπούλου για να υποδυθεί την Ταντέλα, την Αριέτα Μουτούση για να ερμηνεύσει τη Λουτσία, τη Μαρία Κωνσταντάτου ως Μαρίσα και την Ντορέτα Παπαδημητρίου ως Παουλίνα. Τον Ιβάν, δηλαδή το αρσενικό που όλες κυνηγούν, θα παίξει ο Αντώνης Φραγκάκης, ενώ τον θίασο πλαισιώνουν και οι Βαγγέλης Χατζηνικολάου, Κίμων Φιορέτος. Κρατάμε την εποχή, τη δεκαετία του ΄80, με όλα της τα στοιχεία, και παίζουμε μαζί της,με τα χρώματα και τους ήχους της». O σκηνοθέτης επισημαίνει πάντως ότι η θεατρική παράσταση που θα δούμε στο Μικρό Παλλάς βασίζεται στη διασκευή για το μιούζικαλ που παίχθηκε με μεγάλη επιτυχία στη Νέα Υόρκη.
Επηρεασμένος από την «Ανθρώπινη φωνή» του Ζαν Κοκτό,ο Πέδρο Αλμοδόβαρ (αριστερά,στην εποχή των γυρισμάτων της ταινίας) έγραψε τις «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» για να μιλήσει«για την απόγνωση της γυναίκας εξαιτίας ενός άνδρα που δεν επενδύει,που δεν προσφέρει,που δεν θυσιάζεται,αλλά που θέλει μόνο να πάρει»επισημαίνει ο Γιάννης Κακλέας. «Δεν ξέρω αν αυτό είναι αποτέλεσμα της ομοφυλοφιλίας του,πάντως ο Κοκτό όπως και ο Μπιλ Γουάιλντερ ανήκει στις βαθιές επιρροές του».Το φιλμ,στο οποίο πρωταγωνιστούσε αν η Κάρμεν Μάουρα (δεξιά) και οι (από αριστερά)
Μαρία Μπαράνκο,Ρόζι ντε Πάλμα και Τζουλιέτα Σεράνο,ήταν υποψήφιο για το ξενόγλωσσο Οσκαρ και υπήρξε επίσης η ταινία που βοήθησε τον Αντόνιο Μπαντέρας στη διεθνοποίηση της καριέρας του.
Η παράσταση «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» του Γιάννη Κακλέα θα ανεβεί στο Μικρό Παλλάς τον προσεχή Οκτώβριο.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
