Ηταν το 1972, δεν ήμουν καν 22 ετών και σπούδαζα ακόμη στη σχολή Τζούλιαρντ. Την περίοδο εκείνη ετοιμαζόταν μια νέα παραγωγή της όπερας «La Bohème» που θα ανέβαινε σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη. Λίγο πριν από την πρεμιέρα όμως αρρώστησε ο μαέστρος και στάθηκε αδύνατον να βρεθεί έστω κάποιος καλός επαγγελματίας να τον αντικαταστήσει. Κάποια στιγμή η προσοχή έπεσε σε μένα που η μοναδική μου προϋπηρεσία ως τότε ήταν ένας «Μπορίς Γκοντούνοφ» στο Φεστιβάλ του Σπολέτο. Ημουν ακόμη μαθητής, η αμφισβήτηση στο πρόσωπό μου ήταν φυσικά μεγάλη… Κάποια στιγμή ήρθε στις πρόβες η Μαρία Κάλλας που εκείνο τον καιρό έδινε σεμινάρια στο Τζούλιαρντ. Με παρακολούθησε για 15 λεπτά και ύστερα από λίγη ώρα μού ανακοίνωσαν ότι θα διηύθυνα τελικά την παράσταση, που είχε τρομακτική επιτυχία. Παίρνοντας κατά κάποιον τρόπο την ευθύνη μου από την αρχή, η Μαρία Κάλλας με στήριξε απίστευτα στην καριέρα μου…
Δεν νομίζω πως μπορώ να προσθέσω κάτι για τη Μαρία Κάλλας ως επαγγελματία, αισθάνομαι ότι όλα έχουν ειπωθεί. Αυτό που διατηρώ στον νου μου όλα αυτά τα χρόνια είναι η βαθιά καλοσύνη της και η ψυχική γενναιοδωρία της. Κάτι που δεν συναντάται ασφαλώς εύκολα στον χώρο της τέχνης και είμαι σίγουρος ότι συντέλεσε στο «χτίσιμο» του μύθου της. Κατά τα άλλα, της χρωστώ την έναρξη της καριέρας μου στην Αμερική, που είναι πολύ σημαντική για μένα…
