ΑΡΛ Τιτάνιο χαρακτηρίζει ο γαλλικός Τύπος το έργο της Πασκάλ Πικάρ-Καζάν, η οποία επιμελήθηκε την έκθεση έργων του Ζαν Ογκύστ Ντομινίκ Ενγκρ (1780-1867) στο Μουσείο της Αρχαίας Αρλης και Προβηγκίας. Τιτλοφορούμενη Ο Ενγκρ και η αρχαιότητα, το κρυφό εργαστήρι, η έκθεση είναι εντυπωσιακή και μόνο με τον όγκο της: ούτε λίγα ούτε πολλά, 500 είναι συνολικά τα αντικείμενα που περιλαμβάνει, πίνακες και σχέδια καθώς και κομμάτια από τη συλλογή του καλλιτέχνη, ελληνικά αγγεία, αρχαία γλυπτά, μια ταπισερί γκομπλέν, ένα «ετρουσκικό» βάζο Σεβρών και πάει λέγοντας. Δεν πρόκειται ωστόσο για απλή συσσώρευση. Η έκθεση αποσκοπεί να αποδείξει ότι ο μεγάλος ζωγράφος, αν και μερικές φορές θεωρείται καλλιτέχνης του σαλονιού και της ιστορίας, άλλο δεν έκανε κατά τη μακρά σταδιοδρομία του παρά να προσπαθεί «να συλλάβει την τελειότητα των αρχαίων Ελλήνων στην απεικόνιση του κάλλους και του πλαστικού ιδεώδους». Η τωρινή έκθεση είναι η πρώτη σοβαρή μελέτη για την εμβάθυνση σε αυτή την πλευρά του έργου του. Ο Ενγκρ γεννήθηκε στο Μοντομπάν και ο πατέρας του, αν και μέτριος καλλιτέχνης ο ίδιος, διέκρινε έγκαιρα το εξαιρετικό τάλαντο του γιου του και τον έστειλε να σπουδάσει ζωγραφική, πρώτα στην Τουλούζη και κατόπιν στο Παρίσι, κοντά στον Νταβίντ. Ο Ενγκρ δεν άργησε να αναδειχθεί και ταξίδεψε στην Ιταλία όπου έζησε κατά καιρούς πολλά χρόνια εργαζόμενος, διδάσκοντας και μελετώντας ρωμαϊκά αντίγραφα έργων αρχαίας ελληνικής τέχνης, τα οποία τον επηρέασαν βαθιά, όπως τον επηρέασαν και οι ιταλοί ζωγράφοι, από τους οποίους θαύμαζε ιδιαίτερα τον Ραφαήλο. Επιστρέφοντας στο Παρίσι ο Ενγκρ συνέχισε τη λαμπρή πορεία του, και μολονότι η αρνητική κριτική για τα έργα του ήταν συχνή και οι εχθροί του πολλοί και σημαντικοί, όπως ο εξίσου μεγάλος ομότεχνός του Ευγένιος Ντελακρουά, αυτός τιμήθηκε με πολλές ύψιστες διακρίσεις και το 1862 έγινε γερουσιαστής. Κανένας από τους πολλούς μαθητές του δεν κατόρθωσε να διακριθεί και πραγματικός συνεχιστής του θεωρείται ο Εντγκάρ Ντεγκά. Διάρκεια ως 2 Ιανουαρίου 2007. 5.000 πρεμιέρες σε έναν χρόνο
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ Η Σούζαν-Λόρι Παρκς (φωτογραφία), 43 χρόνων, σεναριογράφος, θεατρική συγγραφέας και μυθιστοριογράφος, τιμημένη με το Βραβείο Πούλιτσερ το 2002, ένα απόγευμα είχε τη φαεινή ιδέα να αρχίσει να γράφει ένα θεατρικό έργο την ημέρα επί έναν χρόνο. Τέσσερα χρόνια αργότερα τα 365 έργα είναι έτοιμα και προβλέπεται να παιχτούν – ή μάλλον να παίζονται ταυτόχρονα – από τη μία ως την άλλη άκρη των Ηνωμένων Πολιτειών, έχοντας ήδη αρχίσει από το Public Theater της Νέας Υόρκης. Τα θέματα των έργων είναι ποικίλα. «Υπάρχουν μέρες όπου δεν συμβαίνει τίποτε» λέει η συγγραφέας. «Εγραψα λοιπόν για το δεν συμβαίνει τίποτε». Αλλωστε αρκετά από τα έργα δεν έχουν έκταση μεγαλύτερη από λίγες σελίδες. Περισσότερο εντυπωσιακό ωστόσο από το γεγονός της συγγραφής είναι το σύστημα με το οποίο θα δοθούν οι παραστάσεις. Με τη συνεργασία έμπειρης παραγωγού «πακέτα» έργων μοιράστηκαν σε αλυσίδες θεάτρων, μικρών και μεγάλων, επαγγελματικών θιάσων ή ερασιτεχνικών ομάδων, σε όλη τη χώρα. Δεν υπάρχει κανένας περιορισμός για τον ρυθμό και τον τρόπο παρουσίασής τους ούτε για τον χώρο, είτε είναι κανονική σκηνή είτε γκαράζ ή πισίνα. Με το σύστημα αυτό προβλέπονται 5.000 πρεμιέρες σε έναν χρόνο. Ενδιαφέρον για το πείραμα έχει εκδηλωθεί από την Κίνα, τη Βρετανία και άλλες χώρες. Ο Μότσαρτ απών από το φεστιβάλ του
ΒΙΕΝΝΗ Στο φεστιβάλ με το οποίο θα κορυφωθούν οι εφετινές εκδηλώσεις για τα 250 χρόνια από τη γέννηση του Μότσαρτ ο μεγάλος συνθέτης θα είναι ουσιαστικά απών. Το φεστιβάλ οφείλει την ονομασία του, New Crowned Hope (γερμανιστί Zur neugekroenten Hoffnung), στη μασονική στοά όπου ανήκε ο Μότσαρτ το τελευταίο έτος της ζωής του και είναι αφιερωμένο σε καινούργια μουσικά έργα εμπνευσμένα κατά κάποιον τρόπο από αυτό το τελευταίο έτος. Πρόκειται ασφαλώς για γεγονός παρήγορο για όσους πιστεύουν ότι η εφετινή επέτειος δεν ήταν παρά πρόσχημα για την ασύστολη εμπορική και τουριστική εκμετάλλευση του Μότσαρτ, αρκεί αυτοί οι διαφωνούντες να είναι εξοικειωμένοι με τις ιδέες του Πίτερ Σέλαρς. Το φεστιβάλ είναι πνευματικό τέκνο του ρηξικέλευθου αμερικανού σκηνοθέτη ο οποίος, ως γνωστόν, στις παραστάσεις του προβάλλει και καταγγέλλει θέματα όπως η προσφυγιά, οι πολιτικές διώξεις, η σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών και η ηθική χρεοκοπία του δυτικού κατεστημένου. Το φεστιβάλ περιλαμβάνει πάντως ενδιαφέρουσες παρουσίες, από το Κουαρτέτο Κρόνος ως το βίντεο του Μπιλ Βαϊόλα Σώματα φωτός και όπερες ειδικές παραγγελίες της φινλανδής Κάιγια Σάαριαχο και του αμερικανού Τζον Ανταμς, με του οποίου το Ανθισμένο δέντρο (φωτογραφία) εγκαινιάστηκε προ ημερών. Διάρκεια ως τις 13 Δεκεμβρίου. Πληροφορίες www.newcrownedhope.org Ο Ντέιμιαν Χερστ εκθέτει τους… άλλους
ΛΟΝΔΙΝΟ Χάρη στα προκλητικά έργα του ο Ντέιμιαν Χερστ μάζεψε άφθονο χρήμα. Οπως λέει ο ίδιος, κανένας ζωγράφος στην ηλικία του, 41 χρόνων, δεν είχε ποτέ τόσα χρήματα όσα αυτός. Ξόδεψε όμως επίσης πάρα πολλά στην αγορά έργων άλλων καλλιτεχνών. Ενα μέρος της τεράστιας συλλογής του εκτίθεται από χθες στην γκαλερί Serpentine. Οπως προκύπτει από την έκθεση ο Χερστ δεν θέλησε να τοποθετήσει τα χρήματά του σε σίγουρες αξίες, συγκροτώντας μια μικρή έστω συλλογή από έργα μεγάλων ζωγράφων του παρελθόντος, αλλά αγόρασε κυρίως έργα νεότερα και σύγχρονα, πολλά των λεγόμενων Νέων Βρετανών Καλλιτεχνών, στους οποίους άλλωστε ανήκει και ο ίδιος. Στη συλλογή του υπάρχουν έργα όχι μόνο καθιερωμένων καλλιτεχνών, όπως οι παλαιότεροι Αντι Γουόρχολ, Φράνσις Μπέικον και Τζεφ Κουνς, και οι νεότερες Σάρα Λούκας και Τρέισι Εμιν, αλλά και πολύ λιγότερο γνωστών, όπως ο Στίβεν Γκρέγκορι και ο Τζον Αϊζαακς. Ο λονδρέζικος Τύπος συνδέει τη δραστηριότητα αυτή του τρομερού παιδιού της βρετανικής τέχνης με τη μακρά παράδοση που θέλει πολλούς καλλιτέχνες να είναι και φανατικοί συλλέκτες, από τον Ρούμπενς και τον Ρέμπραντ ως τον Ντεγκά, τον Ματίς και τον Πικάσο. Ο ίδιος ο Χερστ είπε: «Το να συλλέγει κανείς έργα τέχνης ίσως είναι αρρώστια, εθιστική και ψυχαναγκαστική». Ως τις 28 Ιανουαρίου.
