Ο Ζαν Μαρί Λεπέν αρχίζει να το πιστεύει και όχι μόνο να το ισχυρίζεται: αν όλα πάνε καλά (δηλαδή, τι καλά…), δεν αποκλείεται το Εθνικό Μέτωπο να μετατραπεί σε δύναμη που να μπορεί να διεκδικήσει αποφασιστικό πολιτικό ρόλο στη Γαλλία.
Η αισιοδοξία του μετά από την κατάκτηση της Βιτρόλ, μιας πόλης με χιλιάδες προβλήματα κοντά στη Μασσαλία, είναι έκδηλη. Για πρώτη φορά το ακροδεξιό Μέτωπό του κατόρθωσε να κατακτήσει μια δημαρχία όχι με σχετική αλλά με απόλυτη πλειοψηφία (52,45%). Για πρώτη φορά υποψήφιος του Μετώπου (δηλαδή, η σύζυγος του ηγετικού στελέχους του Εθνικού Μετώπου Μπρουνό Μεγκρέ, πιθανού διαδόχου του Λεπέν, που, καταδικασμένος από το εκλογοδικείο, δεν είχε το δικαίωμα συμμετοχής στην αναπληρωματική αυτή εκλογή) νίκησε μόνος εναντίον όλων των άλλων, εφόσον ο σοσιαλιστής τέως δήμαρχος που ηττήθηκε είχε την άμεση ή έμμεση στήριξη και των συντηρητικών κομμάτων. Και, τέλος, πράγμα που έχει επίσης ενδιαφέρον, το ποσοστό της αποχής από τη συγκεκριμένη αυτή τοπική δημοτική εκλογή ήταν ελάχιστο: μόλις 19,08%. Ετσι η νίκη της Ακροδεξιάς δεν μπορεί να αποδοθεί σε κάποια αντίδραση αδιαφορίας των ψηφοφόρων, αν και ένα 10% των ψηφοφόρων αυτών (προφανώς συντηρητικών) επέλεξε το λευκό.
Τα στοιχεία αυτά εξηγούν και το πάγωμα του γαλλικού πολιτικού κόσμου, το έκδηλο αίσθημα φόβου πολλών για τις εξελίξεις και φυσικά τις επικρίσεις όλων εις βάρος όλων καθώς και τις έντονες διαφωνίες για το ποιος ευθύνεται για την ήττα αυτή της δημοκρατίας. Ηδη η Αριστερά προσπαθεί να προωθήσει νέες πολιτικές και τακτικές αναγνωρίζοντας εμμέσως λάθη και αδυναμίες της και η συντηρητική παράταξη καταστρώνει μια νέα τακτική απέναντι στην Ακροδεξιά, που για πρώτη φορά καθορίζεται ως αντίπαλος τόσο απόλυτος όσο και η Αριστερά, ενώ ως τώρα, σε τοπικό επίπεδο, το πρόβλημα των άτυπων συμμαχιών με το Μέτωπο είχε τεθεί (και δοκιμασθεί) συστηματικά.
Αυτό που ανησυχεί ιδιαίτερα πολλούς Γάλλους δεν είναι μόνο η έκταση της (τοπικής) αυτής πολιτικής νίκης αλλά και το γεγονός ότι ήδη υπάρχει μια συγκεκριμένη πείρα για το τι σημαίνει παράδοση δήμων στους ακροδεξιούς, που ελέγχουν άλλες τρεις πόλεις (την Τουλόν, την Οράνζ και το Μαρινιάν) από τον Ιούνιο του 1995. Οι ακροδεξιοί επέδειξαν μεν κάποιες τάσεις νοικοκυρέματος της δημοτικής διαχείρισης. Κυρίως όμως η παρέμβασή τους εκδηλώθηκε στους τομείς των πολιτιστικών δραστηριοτήτων, π.χ. με την ένταξη δεκάδων νεοφασιστικών βιβλίων στις δημοτικές βιβλιοθήκες και την απόλυση ή διακοπή συνεργασίας με τους υπευθύνους των μορφωτικών κέντρων που αρνήθηκαν να ευθυγραμμισθούν με την πολιτική τους. Και εκδηλώθηκε επίσης, με εξίσου σοβαρές συνέπειες, στον σημαντικό τομέα της δημοτικής κοινωνικής πολιτικής με μέτρα συστηματικού περιορισμού των δημοτικών επιδομάτων στους γηγενείς ανέργους και φτωχούς και αποκλεισμού των ξένων και των παιδιών τους από τις περισσότερες παροχές, πράγμα αντίθετο με τη γαλλική παράδοση και πολλές ισχύουσες διατάξεις νόμων.
Ενας ενημερωμένος ψηφοφόρος γνωρίζει έτσι σήμερα τι ακριβώς σημαίνει, όλο και πιο ανοιχτά, η παράδοση ενός δήμου στην Ακροδεξιά. Ή, τουλάχιστον, θα έπρεπε να το γνωρίζει. Και αυτό όμως είναι το δίδαγμα της Βιτρόλ, αυτά παίζουν μικρότερο ρόλο από τα άλλα. Δηλαδή, από τα προβλήματα και τα αδιέξοδα που οδηγούν πολλούς απλούς ανθρώπους στα χέρια του Εθνικού Μετώπου.
Ορισμένα από αυτά είναι τοπικά, εξηγούν ίσως την έκταση της τοπικής νίκης του Λεπέν, όχι όμως και τη συστηματική άνοδό του σε όλη σχεδόν τη Γαλλία. Ποια; Μα, μεταξύ άλλων, τα εξής: ο ως τώρα δήμαρχος Ζαν-Ζακ Ανγκλάντ είναι υπόδικος για ατασθαλίες στη διαχείριση του δημοτικού ταμείου. Μπορεί να αποδειχθεί αθώος. Ως τότε όμως… Επιπλέον, η Βιτρόλ είναι μία από τις τσιμεντουπόλεις που αναπτύχθηκαν στα όρια των μεγάλων δήμων και έχασαν την ψυχή και την εσωτερική τους συνοχή. Ο πληθυσμός της είναι στην πλειονότητά του φτωχός και τα ποσοστά της ανεργίας μεγαλύτερα από αλλού, πράγμα που εντείνει την αντιπαράθεση με τους αλλοδαπούς κατοίκους της ίδιας περιοχής, καθώς και τα προβλήματα ασφάλειας, καθαριότητας, παιδείας. Η πασίγνωστη γαλλική ταινία «Το Μίσος» είχε γυριστεί κοντά στο Παρίσι. Μείον η βροχή και η ομίχλη, θα μπορούσε θαυμάσια να είχε γυριστεί στη μεσογειακή Βιτρόλ.
Πέρα όμως από τα τοπικά προβλήματα, υπάρχει το γενικό: η συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, που τοποθετεί στο περιθώριο εκατοντάδες χιλιάδες νέους, τρομοκρατεί σχεδόν όλους τους άλλους και μαζί τους τις οικογένειές τους και τρέφει την Ακροδεξιά, κι ας είναι βέβαιο ότι ο Λεπέν και οι κάθε λογής νεοφασίστες δεν προσφέρουν λύσεις αλλά μόνο καταστάσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε μεγαλύτερα ακόμη αδιέξοδα. Το μέγα ερώτημα είναι όμως στη Γαλλία και σε ορισμένες άλλες χώρες όπως η Αυστρία και η Ιταλία το πότε η περιστασιακή ψήφος διαμαρτυρίας που ως τώρα εξηγούσε ορισμένες νίκες της Ακροδεξιάς θα μετατραπεί σε θετική και οριστική επιλογή.
