Δικαίως ή αδίκως, ο υπουργός Δικαιοσύνης αισθάνθηκε ότι θίγεται από όσα μετέδιδε για το πρόσωπό του ένας ραδιοτηλεοπτικός σταθμός. Στην περίπτωση αυτή ο κάθε πολίτης, άρα και ο υπουργός Δικαιοσύνης, έχει τη δυνατότητα να ασκήσει το στοιχειώδες, αναφαίρετο δικαίωμα που του παρέχει το Σύνταγμα και το δίκαιο, προκειμένου να προστατεύσει την (κατ’ αυτόν…) θιγόμενη υπόληψή του: μπορεί να υποβάλει μήνυση κατά του ραδιοτηλεοπτικού σταθμού… Ετσι έκανε και ο υπουργός Δικαιοσύνης. Ενδεχομένως κάποιος άλλος θα είχε αντιδράσει διαφορετικά, αλλά ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος είναι ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος και, προσωπικά, δεν βλέπω για ποιον λόγο θα πρέπει να αλλάξει.
Το γεγονός θα είχε εξαντληθεί στα όρια της παραπάνω αυτονόητης διαπίστωσης, αν δεν είχε ακολουθήσει μια αναπάντεχη πλειοδοσία υπερβάλλοντος ζήλου. Ο εισαγγελέας στέλνει αστυνομικούς στον σταθμό επειδή το αδίκημα είναι αυτόφωρο. Ευτυχώς δίνονται εκατέρωθεν εξηγήσεις και οι αστυνομικοί αποχωρούν άπρακτοι. Ο σταθμός σκέφτεται ευλόγως ότι το θέμα πουλάει περισσότερο από το εξώγαμο του Πάσπαλιε και αυτοανακηρύσσεται σε κατάσταση πολιορκίας. Μη σας παραξενεύει: σε λίγο οι Ευαγγελάτοι θα πηδούν αυτοπροσώπως από τα (πραγματικά) παράθυρα προκειμένου να βρουν θέμα για τις ειδήσεις… «Αυτοκτονία γνωστού δημοσιογράφου σε απευθείας μετάδοση».
Η συνέχεια έχει ακόμη πιο πλάκα… Τα πολιτικά κόμματα, πρωτοστατούντος του Παλαιών Πατρών Προκόπη, σηκώνουν αιφνιδίως το λάβαρο της ελευθερίας και των δημοκρατικών ελευθεριών. Η κυβέρνηση διαρρηγνύει τα ιμάτιά της ότι δεν προτίθεται να ξανανοίξει τη Μακρόνησο. Ο βουλευτής Καμμένος εγκαταλείπει προσωρινώς τη φύλαξη των συνόρων και επέρχεται διά κοινοβουλευτικής ερωτήσεως να προστατεύσει το δημοκρατικό πολίτευμα. Και, μέσα στην καλή χαρά, το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ επέστρεψε από τις διακοπές και καταγγέλλει με ανακοίνωσή του «τα δείγματα επικίνδυνου αυταρχισμού», «τη θλιβερή προσπάθεια εκφοβισμού των δημοσιογράφων», «τη συγκεκριμένη επίθεση κατά της ελευθεροτυπίας και της πολυφωνίας».
Ναι, μα τον Θεό! Η δημοκρατία απειλείται, προσωπικώς από τον Βαγγέλη! Η ιστορία θα είχε απλώς πλάκα, αν δεν έκρυβε έναν απίστευτο φαρισαϊσμό… Διότι η απορία είναι αυτονόητη. Καλά, όλοι αυτοί τηλεόραση δεν βλέπουν; Και από όσα βλέπουν στην τηλεόραση, ο Βαγγέλης τους αγανάκτησε; Και από όσα συμβαίνουν στην τηλεόραση, το δείγμα του επικίνδυνου αυταρχισμού είναι ο Βαγγέλης;
Θα ζουν προφανώς σε άλλη χώρα ή δεν θα έχουν τηλεόραση σπίτι… Εξ ου και δεν αντελήφθησαν, για παράδειγμα, ότι εδώ και μία εβδομάδα τα δελτία ειδήσεων εμπορεύονται ένα εξώγαμο μωρό επειδή έτυχε να αποδίδεται σε πατέρα με γνωστό όνομα. Πολύ επιλεκτική ευαισθησία… Στα μάτια τους το μωρό αυτό δεν άξιζε καμιάς ανακοίνωσης, καμιάς αγανάκτησης, καμιάς ανησυχίας, καμιάς καταγγελίας, καμιάς προειδοποίησης. Τα κόμματα σιώπησαν, οι οργανώσεις σιώπησαν, οι βουλευτές ασχολούνται με άλλα, σοβαρότερα…
Ισως επειδή ένα μωρό δεν ψηφίζει, δεν βγαίνει σε τηλεοπτικά παράθυρα, δεν είναι καν μέλος της ΕΣΗΕΑ. Ισως επειδή αυτή η κοινωνία ενδιαφέρεται πρωτίστως να προστατεύσει τους δημοσιογράφους από τον Γιαννόπουλο και ας αφήνει έκθετα τα μωρά στους δημοσιογράφους. Μάλιστα… Στη σημερινή Ελλάδα το προστατευόμενο είδος είναι δυστυχώς οι δημοσιογράφοι, όχι τα μωρά! Αυτοί έχουν τα δικαιώματα!
Απορώ, όμως… Αυτό το δικαίωμα στην εκποίηση, στη διαπόμπευση μωρών πότε το κατέκτησαν οι δημοσιογράφοι; Διότι εξ όσων γνωρίζω ουδείς δημοσιογράφος διανοήθηκε ποτέ να το διεκδικήσει! Ιπτανται στα αφτιά μου οι απολογητικές μπαρούφες του τύπου «εμείς τη δουλειά μας κάνουμε!» και «τι φταίμε εμείς, αφού η μάνα του τα λέει!». Μα, βρε ανεγκέφαλοι, η προστασία ενός μωρού δεν είναι μόνο υπόθεση της μάνας του, είναι υπόθεση όλων μας… Και η υποχρέωση όλων μας είναι να προστατεύουμε ακόμη και τα μωρά που μένουν απροστάτευτα από τους δικούς τους. Τόσο απλό! Και τόσο ανθρώπινο…
Στην αντικειμενική αυτή διαμάχη ένας αξιοπρεπής πολίτης, ακόμη και δημοσιογράφος, έχει μόνο μία, αυτονόητη επιλογή: μεταξύ δημοσιογράφων και μωρού, μεταξύ ελευθεροτυπίας και μωρού, μεταξύ δικαιωμάτων και μωρού, είμαι ανενδοίαστα με το μωρό. Και θλίβομαι βαθύτατα όταν βλέπω τόσους υποψήφιους αμύντορες της δημοκρατίας, της πολυφωνίας, της ελευθεροτυπίας (τη στιγμή, μάλιστα, όπου δεν απειλούνται…) αλλά τόσο λίγους υπερασπιστές των μωρών!
Ι. Κ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ
