Η πραγματικότητα γι’ αυτήν αρχίζει από τα όνειρα. Κάπως έτσι, κυνηγημένη από ένα όνειρο που πέρασε βιαστικά από τα παιδικά της μάτια αλλά και από μια αέναη ανάγκη αλλαγής γεννήθηκε πριν από λίγα χρόνια το νέο της ταξίδι. Στον κόσμο της μουσικής αυτή τη φορά, μέσα από ένα βλέμμα διάφορο από αυτό του κινηματογράφου που την έχρισε στο παρελθόν μούσα ενός από τους σημαντικότερους γερμανούς σκηνοθέτες, του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ.
Η Χάνα Σιγκούλα βρίσκεται και πάλι στην Ελλάδα. Προσκεκλημένη του Μουσικού Θεάτρου Βόλου, θα μας ταξιδέψει αύριο, Δευτέρα, στους δρόμους του Παρισιού και του Βερολίνου με την ιδιότητα της ηθοποιού – τραγουδίστριας.
Μας περιμένει μια νέα Χάνα Σιγκούλα στο Βόλο;
«Κατά κάποιο τρόπο ναι, γιατί μέσα από το τραγούδι ανακάλυψα μια φωνή που μπορεί επίσης να τραγουδάει. Δεν της έθεσα την ερώτηση αν είναι καλή φωνή. Την αντιμετώπισα απλώς ως ένα νέο μέσο έκφρασης που με οδήγησε σε έναν καινούργιο κόσμο».
Ενα ακόμη όνειρο που έγινε πραγματικότητα;
«Οχι ακριβώς. Οταν ήμουν μικρή δεν είπα ποτέ ότι θέλω να γίνω τραγουδίστρια. Θυμάμαι μόνο τον εαυτό μου να σιγοτραγουδάει μαζί με τις φωνές που άκουγε στο ραδιόφωνο».
Μπορείτε να ορίσετε την ουσιαστικότερη διαφορά ανάμεσα σε μια θεατρική και σε μια μουσική ερμηνεία;.
«Νομίζω πως όταν μιλάμε βρισκόμαστε πάντα μέσα στο νόημα των λέξεων. Οταν τραγουδάμε νιώθουμε ένα τρεμούλιασμα μεγαλύτερο που εισχωρεί στην ψυχή βαθύτερα από τον λόγο».
Μου δημιουργείτε πάντως την εντύπωση ότι ζείτε στα σύνορα. Στα σύνορα της Γερμανίας και της Πολωνίας, της μουσικής και του θεάτρου…
«Μου αρέσουν οι μετακινήσεις. Δεν με φοβίζει η συνεχής αλλαγή τόπου. Ισως γιατί μέσα μου υπάρχει πάντα ένα μικρό κομμάτι αρκετά ήσυχο, που μένει σταθερό».
Με ποιο κριτήριο επιλέξατε τους στίχους που θα τραγουδήσετε;
«Τους επιλέξαμε μαζί με τον συνθέτη Ζαν Μαρί Σένια γιατί έχουν ιδιαίτερη σημασία για μας».
Μπορείτε να μου δώσετε ένα παράδειγμα;
«Εχω διαλέξει ένα ποίημα του Μποντλέρ που πρωτοδιάβασα στο σχολείο στο μάθημα των γαλλικών και λέει πως δεν πρέπει να χανόμαστε στις πράξεις. Πρέπει να υπάρχουμε επίσης… Θα ακουστούν για πρώτη φορά και μελοποιημένοι στίχοι του Φασμπίντερ».
Με τι θέμα;
«Ενα ποίημά του μιλάει για την ελευθερία και για τους πειρασμούς που κλείνει μέσα της. Είναι τόσο πολλοί, ώστε δεν ξέρουμε στο τέλος τι να τους κάνουμε! Οι στίχοι αυτοί αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα σήμερα, που έχουμε πνιγεί από εικόνες και λέξεις ανθρώπων που δεν γνωρίζουμε… Είναι αυτό ελευθερία;».
Τι είναι ελευθερία;
«Το να μπορείς να λες “ναι” σε αυτό που νιώθεις ότι πρέπει να κάνεις… Το να μετατρέπεις δηλαδή την αναγκαιότητα σε πράξη ερωτική».
Προσδίδοντάς της την επίφαση της επιλογής;
«Ισως, αν και η επιλογή είναι ένα μεγάλο… βάσανο!».
Γιατί το λέτε αυτό;
«Κοιτάξτε, στην αρχή της ζωής μου ανήκα σε αυτούς που ήθελαν να πετούν σαν τα πουλιά. Γεύθηκα την ελευθερία της επιλογής. Οταν όμως κοιτάζω πίσω έρχονται στιγμές που συνειδητοποιώ ότι στην ουσία αφέθηκα να με επιλέξουν… Τώρα ήρθε η στιγμή να κάνω τις δικές μου επιλογές, ψάχνοντας γι’ αυτό που μου είναι απαραίτητο».
Οπως η μουσική στη συγκεκριμένη περίπτωση;
«Οπως οτιδήποτε καινούργιο… Διαφορετικά η ζωή γίνεται συνήθεια. Αυτό δε σημαίνει πως εγκατέλειψα τον κινηματογράφο, όταν όμως αγγίζει κανείς τα 50 έχει πάντα ανάγκη για μια αλλαγή, αν έχει βέβαια ακόμη την ευκαιρία».
Αν ζούσε σήμερα ο Φασμπίντερ θα αισθανόσασταν την ίδια κούραση από τις ταινίες;
«Δεν νομίζω. Ο Φασμπίντερ είχε την ικανότητα να με μυεί σε κόσμους μαγικούς… Ο,τι και να συνέβαινε ήξερα πάντα ότι στο τέλος θα έβγαινε κάτι καλό. Αυτή τη στρατηγική υιοθέτησα και στη ζωή μου. Προσπαθώ στο τέλος να με περιμένει πάντα το καλύτερο».
Ποιες σκέψεις περνούν από το μυαλό σας ερμηνεύοντας τους στίχους του;
«Εχω την αίσθηση ότι μιλάει μέσα από μένα. Σαν η φωνή του να αναμειγνύεται με τη δική μου».
Υπάρχουν στιγμές, από τις ταινίες που γυρίσατε μαζί του, που θα ευχόσασταν να είχατε ζήσει στην πραγματικότητα;
«Οχι. Οι ηρωίδες που υποδύθηκα ήταν σχεδόν πάντα πρόσωπα με ματιά τραγική, ενώ εγώ προσπαθώ να το αποφύγω αυτό στη ζωή μου. Κοιτάζω τον κόσμο μέσα από την οπτική του χιούμορ. Μια οπτική θετική που μπορεί να μεταμορφώσει τα πράγματα, δεν νομίζετε;».
