Η επαγγελματική σύνθεση των 5.802 συνέδρων του ΠαΣοΚ που σήμερα εκλέγουν τον πρόεδρο και τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής έγινε αντικείμενο πολλαπλών σχολίων στον Τύπο τα οποία επικεντρώθηκαν στο αν είναι ή όχι κρατικοδίαιτο το κυβερνών κόμμα. Το γεγονός ότι το 25,09% των συνέδρων είναι δημόσιοι υπάλληλοι ενώ ένα άλλο 12,11% απασχολείται στις ΔΕΚΟ, δηλαδή ο ευρύτερος δημόσιος τομέας στηρίζει το 37,2% των συνέδρων, έδωσε την ευκαιρία στους φιλελευθέρους να μιλήσουν για κρατικοδίαιτο κόμμα ενώ, αντίθετα, ο Γενικός Γραμματέας της ΚΕ κ. Κ. Σκανδαλίδης, συναθροίζοντας τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα (μισθωτοί, ελεύθεροι επαγγελματίες και επιχειρηματίες) που φθάνουν το 39,4%, συμπέρανε με ικανοποίηση ότι το κόμμα έχει ανοιχθεί σε νέα και δυναμικά κοινωνικά στρώματα.
Κακά τα ψέματα! Το ΠαΣοΚ και ήταν και έμεινε κρατικοδίαιτο, όπως άλλωστε κρατικοδίαιτη είναι και η Νέα Δημοκρατία και ίσως και ο Συνασπισμός, το μοναδικό κόμμα που έχει το ένα πόδι στην αντιπολίτευση και το άλλο στην εξουσία, είτε την τελευταία την ασκεί η ΝΔ είτε το ΠαΣοΚ. Και ας μην ξεγελιόμαστε από τις στατιστικές! Διότι, πέραν των δημοσίων υπαλλήλων και των συνδικαλιστών των ΔΕΚΟ, ποιοι είναι αυτοί οι αρχιτέκτονες, μηχανικοί, οικονομολόγοι, γιατροί, μουσικοί, ακόμη και δημοσιογράφοι που συμμετέχουν στο συνέδριο; Είναι οι επιτυχημένοι του κλάδου τους που θέλουν να αποκτήσουν μια κοινωνική καταξίωση μετέχοντας στις κομματικές διαδικασίες; Πλάνη οικτρά! Είναι μάλλον οι αποτυχημένοι ή ίσως οι βραδυπορούντες του κλάδου τους και σπεύδουν να επιβιβασθούν στο κομματικό τρένο για να φθάσουν σε μια προσοδοφόρα δημόσια θέση ή για να επιτύχουν να συμπεριληφθούν σε ένα δήθεν αναπτυξιακό πρόγραμμα από εκείνα που χρηματοδοτούνται με κοινοτικά κονδύλια.
Παρά τα αναθέματα, τα φραστικά μόνο, του κ. Κ. Σημίτη, το κόμμα έμεινε πρακτορείο πελατειακών σχέσεων και κάθε χρόνο θα γίνεται και χειρότερο αφού σταθερά αποξενώνεται από την κοινωνία. Αλλά εμένα εκείνο που κυρίως με εντυπωσίασε στην επαγγελματική σύνθεση των συνέδρων ήταν η αναφορά ότι 152 από τους συνέδρους δήλωσαν ως επάγγελμα «άνεργος»!
Η ανεργία είναι βέβαια η μάστιγα της εποχής μας και ο άνεργος ο πιο δυστυχής και βασανισμένος από τους συμπολίτες μας, αφού από το πρωί ως το βράδυ αγωνιά να βρει απασχόληση και τρέχει από τη μία πόρτα στην άλλη. Εχει χρόνο λοιπόν να σπαταλήσει ο σημερινός άνεργος στις προσυνεδριακές και συνεδριακές διαδικασίες; Προφανώς όχι!
Δύο τινά λοιπόν μπορούν να συμβαίνουν: ή αυτοί που δήλωσαν άνεργοι είναι στην πραγματικότητα επαγγελματικά στελέχη που αμείβονται από το κόμμα ή, όπερ και το πιθανότερο, δεν είναι άνεργοι αλλά άεργοι. Ανθρωποι, δηλαδή, που έχουν κάποιες φανερές ή άδηλες πηγές εισοδημάτων, που όμως δεν εργάζονται αλλά ως «τοκιστές και σουλατσαδόροι» επιχειρούν να σκαρφαλώσουν κοινωνικά διά του κόμματος. Είναι τραγικό όμως να σκεφθεί κανείς ότι αυτοί οι άεργοι έχουν πολλές πιθανότητες αύριο εκλεγόμενοι π.χ. στην Κεντρική Επιτροπή να γίνουν πρόεδροι σε ένα νοσοκομείο, σε μία ΔΕΚΟ ή ακόμη και βουλευτές και αργότερα γιατί όχι; και υπουργοί! Αυτή είναι η αξιοκρατία που καλλιεργούν στις ημέρες μας τα κόμματα!
Αν σήμερα ορισμένοι τομείς του κρατικού μηχανισμού ή ακόμη και υπουργεία ολόκληρα έχουν χαμηλές αποδόσεις, αυτό προφανώς δεν είναι άσχετο με το ότι προΐστανται σε αυτούς τους χώρους άνθρωποι ουδέποτε εργασθέντες, χωρίς ένα ένσημο, όπως χαρακτηριστικά λέγεται, στο βιβλιάριό τους. Αυτοί οι ανεπάγγελτοι που ανεδύθησαν με το κομματικό ασανσέρ από «το μεγάλο πουθενά» ευθύνονται για την αποδιοργάνωση της δημόσιας διοίκησης, για την υποδούλωσή της στο κόμμα και για την ανάδειξη μιας διευθυντικής παρέας επίσης αργόσχολων. Διότι όμοιος ομοίω αεί πελάζει. Και ο περίφημος εκσυγχρονισμός όχι μόνο δεν περιόρισε τα νοσηρά αυτά φαινόμενα αλλά τα πολλαπλασίασε προσθέτοντας στους ανεπάγγελτους ανίκανους καθηγητές! nnikolaou@dolnet.gr
