Ενας καθηγητής της Ιστορίας μάς έλεγε στο πανεπιστήμιο ότι δεν υπάρχουν λάθος απαντήσεις. Απλώς υπάρχουν απαντήσεις που απαντούν σε άλλα ερωτήματα. Εχω την αίσθηση ότι αυτό συμβαίνει τώρα και με την περίπτωση Αβραμόπουλου. Απαντάμε στα ερωτήματα που παρουσιάζουν το λιγότερο ενδιαφέρον, τη στιγμή που το ουσιαστικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο.
Αυτό το ερώτημα είναι εξαιρετικά απλό και επαρκώς αυτονόητο: υπάρχει ή δεν υπάρχει πελατεία για τον Αβραμόπουλο; Και είναι ταυτοχρόνως απολύτως ουσιώδες επειδή η ύπαρξη πελατείας είναι αυτή που ρυθμίζει την αγορά. Αν υπάρχει πελατεία, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί κάποιος να την ικανοποιήσει. Μπορεί ο Αβραμόπουλος, μπορεί κάποιος άλλος.
Υπάρχει λοιπόν ή δεν υπάρχει πελατεία; Ας υποθέσουμε ότι ένας Αρειανός προσγειώνεται στη σημερινή Ελλάδα. Τι θα συναντήσει; Μια χώρα που αναμφισβήτητα προοδεύει και εκσυγχρονίζεται. Μια κοινωνία που περισσότερο ευημερεί παρά πένεται. Εναν λαό που ζει μία από τις πιο παραγωγικές περιόδους της Ιστορίας του. Σκέφτομαι καμιά φορά πώς ήταν η Ελλάδα πριν από δέκα ή 20 χρόνια (δεν τολμώ να πάω πιο πίσω) και με πιάνει ίλιγγος.
Την ίδια στιγμή όμως ο εξωγήινος επισκέπτης θα πατήσει ένα κουμπί στην τηλεόραση και τι θα δει; Τους βουλευτές να τσακώνονται αν πρέπει ή δεν πρέπει να ασκούν το επάγγελμά τους. Την κυβέρνηση του ΠαΣοΚ να μη μπορεί να πείσει τους συνδικαλιστές του ΠαΣοΚ ότι πρέπει κάτι να γίνει στη δημόσια διοίκηση. Την αντιπολίτευση να ζητεί τη σύσταση προανακριτικών επιτροπών με κάθε γελοία αφορμή. Τις κρατικές υπηρεσίες να μη μπορούν να δημοπρατήσουν το Ολυμπιακό Χωριό ή να προχωρήσουν το Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο.
Και πού θα κατέληγε ο εξωγήινος; Οτι υπάρχει μια αναντιστοιχία ανάμεσα στο επίπεδο ανάπτυξης της χώρας, στο επίπεδο των επιτευγμάτων και των φιλοδοξιών της και σε αυτούς που συγκροτούν το δημόσιο προσωπικό. Τους πολιτικούς, τους συνδικαλιστές, τους κομματάρχες, τους δημόσιους λειτουργούς, τους επιφανείς κοινωνικούς παράγοντες, τους ανθρώπους του Τύπου για να μη νομίσετε ότι πάω να βγάλω απ’ έξω την ουρά μου.
Για να το θέσω με διαφορετικούς όρους θα έλεγα ότι δεν γίνεται να έχεις το πιο σύγχρονο αεροδρόμιο της Ευρώπης και την ίδια στιγμή να χρειάζεσαι μία ώρα για να πας από το Νέο Ψυχικό στο κέντρο της Αθήνας. Δεν γίνεται να ρίχνεις τον πληθωρισμό στο 3% και να μην υπάρχει παράβολο στην Τροχαία για να πληρώσεις την κλήση που οι ίδιοι σου έκοψαν.
Λογικά το ένα είναι προϋπόθεση του άλλου. Αλλά στην Ελλάδα δεν είναι. Και γι’ αυτό ο μέσος, παραγωγικός και ικανός πολίτης, ο επιτυχημένος επαγγελματίας, ο φιλότιμος Ελληνας αισθάνεται μια πικρή γεύση στο στόμα. Αισθάνεται ότι πολλά από αυτά που συμβαίνουν γύρω του, από αυτά που ζει, δεν του αξίζουν. Και προσβλέπει στον κάθε Αβραμόπουλο που του υπόσχεται ότι θα καλύψει το κενό ανάμεσα στην πραγματικότητα και στις προσδοκίες του.
Δεν ξέρω αν θα τον πείσει ο Αβραμόπουλος ή ο επόμενος Αβραμόπουλος. Ξέρω όμως ότι η πελατεία υπάρχει και πληθαίνει μέρα με τη μέρα. Ξέρω επίσης ότι δεν υπήρξε ποτέ καμία περίπτωση χώρας που να άλλαξε την παραγωγική δομή της, να άλλαξε εποχή και να διατήρησε το ίδιο πολιτικό προσωπικό. Αυτά, τουλάχιστον, μας μάθαινε στην Ιστορία ο καθηγητής που σας έλεγα. jpretenteris@dolnet.gr
