Δεν είναι πρωτότυπη η ιστορία που έχω να σας πω: η μισή οικογένεια σώθηκε. Ο παππούς Θεμιστοκλής είχε την πρόνοια να τους πάρει αρχές Αυγούστου του 1922 από τη Σμύρνη για την Αθήνα. Η άλλη μισή έμεινε γιατί πίστεψε ότι «η Ελλάδα δεν θα αφήσει έτσι τα παιδιά της» και πως οι Τούρκοι «θα σεβαστούν τις συνθήκες». Λάθος. Τους πήραν φάλαγγα για τα βάθη της Ανατολίας και δεν σώθηκε κανένας. Αλλους τους έσφαξαν… απλώς, άλλους τους σκότωσαν με σούβλα, τα μικρά παιδιά πέθαναν πιο γρήγορα, δύο κορίτσια τα έπνιξαν αφού τα βίασαν. Αρα επιστημονικά και στατιστικά θα έπρεπε να συμφωνήσω με την άτακτη αναδίπλωση της κυβέρνησης, που έπειτα από πιέσεις του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Παπανδρέου αφαιρεί τον όρο «γενοκτονία» από την Ημέρα Μνήμης που τόσο καθυστερημένα θεσμοθετήσαμε: η 14η Σεπτεμβρίου λοιπόν για τη Μικρασιατική Καταστροφή έγινε απλή σφαγή αλλά… όχι γενοκτονία. Στατιστικώς ορθόν. Αφού η μισή οικογένειά μου σώθηκε, δεν τεκμηριώνεται επιστημονικά η γενοκτονία.
Προσωπικά δεν ξέρω στις πόσες χιλιάδες νεκρών τελειώνει η απλή σφαγή και πού αρχίζει η γενοκτονία. Ολος ο κόσμος όμως ξέρει ότι το σχέδιο της νέας τότε Τουρκίας ήταν να εξαφανίσει όλον τον Ελληνισμό από τη Μικρά Ασία είτε με τις σφαγές είτε με την τρομοκρατία προκειμένου να φύγουν. Το πέτυχαν. Και αν μας είχαν όλους υπό την εξουσία τους όπως τους απροστάτευτους Αρμένηδες δεν θα ‘μενε ρουθούνι! Αμφιβάλλει κανείς; Αν αυτό δεν είναι επιχείρηση γενοκτονίας, πώς μιλούσαν για… γενοκτονία των Αλβανών στο Κοσσυφοπέδιο από τους Σέρβους οι ίδιοι ακριβώς που σήμερα χειροκροτούν τον Γιώργο Παπανδρέου για μία ακόμη θλιβερή εξυπηρέτηση που έκανε φίλο του τον κ. Τζεμ; (Παρεμπιπτόντως, θα ‘ταν πολύ καλύτερο για τον κ. Γιώργο Παπανδρέου να σταματήσει να πολιτεύεται με οδηγό τα e-mails της στοργικής μαμάς του και να θυμηθεί ότι δύο γενιές τον παρακολουθούν από ψηλά! Ούτε ο Ανδρέας ούτε ο Γεώργιος Παπανδρέου θα ‘χαν συρθεί σε τέτοιες εθνικές απρέπειες.) Να θυμηθούμε ότι μόλις έγινε μέγα θέμα στο ΠαΣοΚ ο… πράσινος ήλιος αναγκάστηκε να δώσει ο ίδιος ο κ. Σημίτης διαβεβαιώσεις πως δεν θα αλλάξει το ιστορικό σύμβολο. Τα σύμβολα λοιπόν μετράνε και ως εκ τούτου θα πρέπει να χειρίζονται με πολύ μεγαλύτερη προσοχή και ευαισθησία τέτοια εθνικά σύμβολα της νεότερης ιστορίας μας όπως το 1922. Αν δεν πιστεύουν ότι τότε επιχειρήθηκε γενοκτονία εις βάρος των Ελλήνων, ανάλογη με εκείνη των Αρμενίων, ας μην έβγαζαν αυτό το διάταγμα για την Ημέρα Μνήμης. Από τη στιγμή όμως που το έβγαλαν είναι εθνικά αδιανόητο, ηθικά απαράδεκτο και διπλωματικά ατυχέστατο να κάνουν στροφή 180 μοιρών επειδή… δυσαρεστήθηκαν η Τουρκία και οι συνήθεις απολογητές της εντός Ελλάδος. Αν ο κ. Γιώργος Παπανδρέου αντιμετωπίζει αδιέξοδα παρά τις αναρίθμητες υποχωρήσεις του στον «διάλογο» με τους Τούρκους, αυτός δεν ήταν τρόπος να τα υπερβεί.
Ας του στείλουν με… e-mails στο κομπιούτερ του πλάνα από τη συγκλονιστική ταινία «1922» του Νίκου Κούνδουρου και ας κάνει fast forward στο τέλος. Στο σημείο όπου η Αντιγόνη Αμανίτου, με τον σύζυγο σφαγμένο, βιασμένη κατά συρροήν και με χαμένα τα λογικά της πλέον, βγάζει μια σπαρακτική κραυγή μπροστά στους κορδωμένους εκπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων. Εκεί όπου οι Τούρκοι την έχουν σύρει μισοπεθαμένη αλλά… καθαρή και ντυμένη ως απόδειξη ότι δεν έκαναν ποτέ γενοκτονία κατά των Ελλήνων. Στατιστικώς ορθόν.
