Στο Ιράν οι πολίτες επιλέγουν πρόεδρο και βουλευτές αλλά οι σημαντικές αποφάσεις ανήκουν στους θρησκευτικούς ηγέτες που επιλέγουν οι μεν τους δε. Στην Τουρκία οι πολίτες επιλέγουν βουλευτές και κυβερνήσεις, όμως οι σημαντικές αποφάσεις ανήκουν στους στρατιωτικούς που επιλέγουν οι μεν τους δε. Το όνειρο του κ. Παρασκευαΐδη είναι να μετατρέψει τη χώρα μας σε Ιράν και Τουρκία, με τους πολίτες να επιλέγουν βουλευτές και κυβερνήσεις αλλά οι σημαντικές αποφάσεις να ανήκουν στον ίδιο και σε όσα από τα μέλη της θρησκευτικής ηγεσίας συμφωνούν μαζί του. Ποιος τους επέλεξε αυτούς τους ολίγους που επέλεξαν τον αρχηγό τους; Οι συνάδελφοί τους. Χωρίς καν να ρωτήσουν τους πιστούς, όπως το ήθελε ο αρχαίος κανόνας.
Ο στόχος του κ. Παρασκευαΐδη, που έμαθε τα της δημοκρατίας στη σχολή της χούντας, είναι η επιβολή της «υπέρτατης» αρχιεπισκοπικής εξουσίας του πάνω στην πολιτική. Οι ταυτότητες είναι απλό πρόσχημα. Ορισμένοι, λίγοι, το σημείωσαν αυτό από την αρχή. Τώρα, ο καθένας πια μπορεί να το διαπιστώσει: η απάντησή του στο γνώριμο ερώτημα του ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα είναι: «εγώ». Η ανάγνωση των λόγων του δεν επιτρέπει αμφιβολίες. Δυστυχώς.
Ο κ. Παρασκευαΐδης χρησιμοποιεί γι’ αυτή τη μάχη τα όπλα της πολιτικής και κυρίως τα χειρότερα. Μετατρέπει ένα καθαρά διοικητικό θέμα (το τι πρέπει να αναγράφεται πάνω σε μια αστυνομική και όχι… φιλοσοφική! ταυτότητα) σε πρόβλημα πίστης· κατηγορεί την κυβέρνηση ότι έχει μαύρα αντεθνικά και αντιχριστιανικά σχέδια· προσπαθεί να επικεντρώσει το μίσος των όσων φανατικών σε δύο ή τρεις συνεργάτες του πρωθυπουργού αποζητώντας την απομόνωση και την αποπομπή τους που αν συντελεστεί θα έχει δραματικές μεσοπρόθεσμες συνέπειες για την ίδια την Πολιτεία. Προσπαθεί να αλώσει ή τουλάχιστον να διασπάσει τα πολιτικά κόμματα φοβίζοντας τους βουλευτές ότι θα φάνε θρησκευτικό μαύρο στις προσεχείς εκλογές αν δεν υπακούσουν στις προσταγές του· απαξιώνει το Σύνταγμα με τη συλλογή υπογραφών για ένα δημοψήφισμα που ο σημερινός Χάρτης δεν επιτρέπει· και απαξιώνει το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο της χώρας επιτρέποντας στους προπαγανδιστές του να το κατηγορούν ότι η ιστορική του απόφαση για τις ταυτότητες (αντισυνταγματική και η υποχρεωτική και η προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος διότι θίγει βασικά ανθρώπινα δικαιώματα) αποτελεί προϊόν κυβερνητικής πίεσης!
Η συλλογή των υπογραφών αποκάλυψε ότι η πλειονότητα των ελλήνων ορθοδόξων δεν θεώρησε σκόπιμο να στηρίξει την αρχιεπισκοπική πρωτοβουλία παρά την αφόρητη πίεση που ασκήθηκε σε όλους. Αποκάλυψε επίσης ότι η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών δεν πρόστρεξε να υπογράψει. «Για διάφορους λόγους», όπως το αναγνώρισε ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος χωρίς άλλες περιττές εξηγήσεις. Οι άνθρωποί τους μας λένε ότι οι υπογραφές είναι περισσότερες από τις ψήφους που έλαβε το ΠαΣοΚ ή από τις ψήφους που έλαβε η Νέα Δημοκρατία. Με την ίδια κομματική λογική θα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει ότι οι οπαδοί του και όχι βεβαίως οι πιστοί αποτελούν μειοψηφία.
Υπάρχει ελπίδα να μη ζήσουμε εσωτερική κρίση λόγω του κ. Παρασκευαΐδη, που έπαιξε, έχασε και δεν το ανέχεται, και της αμετροεπούς προσωπικής πολιτικής φιλοδοξίας του; Υπάρχει ελπίδα η Πολιτεία και η ορθόδοξη Εκκλησία να ρυθμίσουν σωστά και δημοκρατικά τις σχέσεις τους διότι αυτό είναι το ουσιαστικό θέμα με σεβασμό για όσους πολίτες αυτής της χώρας σκέφτονται ή πιστεύουν διαφορετικά;
Πρέπει πεισματικά να το πιστεύουμε, παρά τις ατολμίες τόσων υπευθύνων (τώρα τις πληρώνουν!), παρά τον κ. Παρασκευαΐδη, που ανακάλυψε τη διαμαρτυρία μόνο εναντίον της Δημοκρατίας, και παρά τους όσους πολιτικούς φέρονται σαν ριψάσπιδες της πολιτειακής τάξης. «Για μια χούφτα ψήφους»; Ισως. Αλλά προσοχή: ενίοτε, σε τούτα δω τα χώματα, οι χούφτες ανοίγουν.
