Χρήση και κατάχρηση του τίτλου «ολυμπιονίκης»
* Το ρεύμα του παλλαϊκού ενθουσιασμού και της ψυχικής έξαρσης των Πανελλήνων από τα θαυμάσια επιτεύγματα αθλητών και αθλητριών μας στην 26η Ολυμπιάδα φαίνεται ότι παρέσυρε κάποια μέσα ενημέρωσης διά της γραφής και του λόγου σε μια ιδιότυπη ευημερία των αριθμών. Τουτέστιν ο αριθμός των ολυμπιονικών έφθασε τους 50… Δεν νομίζω ότι απαιτείται ιδιαίτερη εννοιολογική και γραμματολογική αλλά και ιστορική ερμηνεία του όρου «ολυμπιονίκης». Η λέξη μιλάει μόνη της. Στην αρχαία Ελλάδα ολυμπιονίκης ήταν ένας κατ’ αγώνισμα και αυτών τα ονόματα διασώθηκαν στη ροή του χρόνου. Στην αναβίωση (ανασύσταση, κατά την έκφραση της εποχής) των Ολυμπιακών το 1896 οι ολυμπιονίκες έγιναν δύο, ο πρώτος και ο δεύτερος, καθώς αυτοί είχαν την τιμή του μεταλλίου (αργυρού και χάλκινου). Στη συνέχεια έγιναν τρεις. Τρία τα μετάλλια, τρεις οι θέσεις στο βάθρο, τρεις οι σημαίες αλλά ένας ο εθνικός ύμνος, της χώρας του πρώτου νικητή. Αυτή είναι μια καθιερωμένη και αποδεκτή πρακτική. Από εκεί και πέρα και βασικά σε εκείνους και εκείνες, αθλητές και αθλήτριες, που πήραν θέση στην οκτάδα των τελικών ανήκει κάθε τιμή και δόξα και αγάπη, ακόμη και οικονομικό ή άλλο κοινωνικό αντίδωρο. Είναι όμως μάλλον λαϊκίζουσα υπερβολή η απονομή του τίτλου του ολυμπιονίκη. Επιβάλλεται από την ίδια την αγωνιστική πραγματικότητα ο αριθμητικός προσδιορισμός της επιτυχίας. Π.χ., έκτος στους Ολυμπιακούς στο τάδε αγώνισμα, έβδομη κλπ. Το θέμα δεν είναι μόνο ότι αυτός ο αριθμητικός χειρισμός όσο και αν ενθουσιάζει εμάς τους Ελληνες (από τη φύση μας λαός ηρωολατρικός, όπως τονίζει και ο λαογράφος Δημ. Λουκάτος) υποβαθμίζει την αυθεντική έννοια του όρου – τίτλου του «ολυμπιονίκη», οδηγεί και σε έναν πλατειασμό παρορμητικό καθώς θα πρέπει, με το σκεπτικό αυτό, να υπάρχουν σε κάθε χώρα εκατοντάδες και δεκάδες ολυμπιονίκες με βάση τον αριθμό των αγωνισμάτων. Π.χ., ο στίβος θα είχε να παρουσιάσει ανά τον κόσμο περισσότερους από 400(!). Δεν γνωρίζω τι συμβαίνει σε άλλες χώρες ώστε να υπάρχει μέτρο σύγκρισης εκτός από τα μετάλλια που, δόξα τω Θεώ, μας γέμισαν με τόση χαρά και ευτυχία, όπως, σε άλλο αγωνιστικό επίπεδο, και οι παρουσίες στην αναμφίβολα τιμητική οκτάδα.
Με εγκάρδιους χαιρετισμούς ΠΕΤΡΟΣ ΛΙΝΑΡΔΟΣ Δημοσιογράφος «Σίδερα πολλά»
στα ποντιακά
* Γυρνώντας από την Ατλάντα ο έλληνας πρωταθλητής Κακιασβίλι αναγκαστικά μίλησε. Και δεν ήξερε νέα ελληνικά. Ηξερε όμως αρχαία ελληνικά. Είπε λοιπόν πως σήκωσε σίδερα πολλά.
Στην ποντιακή διάλεκτο η λέξη πολλά είναι κατηγορούμενο συντακτικώς. Ηθελε να εκφράσει το μεγάλο βάρος της στιγμής εκείνης. Σίδερα που ήσαν πολλά εκείνη τη στιγμή. Πόσοι το κατάλαβαν άραγε! ΓΕΩΡΓΙΟΣ Σ. ΠΑΡΧΑΡΙΔΗΣ Φιλόλογος – Γυμνασιάρχης,
Κοζάνη
* Ο κ. Επαμ. Πετράκης, συνταξιούχος αστυνομικός, επισημαίνει ότι μερικοί αρθρογράφοι του “Βήματος” «άρχισαν ασφαλώς χάριν ευκολίας των να γεμίζουν τα άρθρα των με ξενόγλωσσες λέξεις και φράσεις, χωρίς μετάφραση ή κάποια ερμηνεία, και έτσι εμείς οι… αγράμματοι αναγνώστες δεν καταλαβαίνουμε το ανάγνωσμα ή δίδουμε λάθος ερμηνεία, πράγμα χειρότερο. Θα μου πείτε ότι δεν υπάρχουν στην ελληνική γλώσσα αντίστοιχες λέξεις για να μεταφραστούν. Η ελληνική γλώσσα είναι τόσο πλούσια και νομίζω ότι δεν υπάρχει τέτοιο πρόβλημα».
Για τον Γιαν
Γκαρμπάρεκ
* Ο κ. Κωνσταντίνος Σ. Καραλής, Χημικός Μηχανικός – Οικονομολόγος, από την Αθήνα, θεωρεί ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα το αναγραφόμενο για τον Γιαν Γκαρμπάρεκ («Το Βήμα» 14/7/96) ότι «τον ξέρουμε καλά στην Ελλάδα. Μας τον σύστησε πριν από χρόνια η Ελένη Καραΐνδρου…». Και τούτο, διότι, όπως αναφέρει «ο Γκαρμπάρεκ και όλοι οι μουσικοί της σύγχρονης ευρωπαϊκής σκηνής της jazz έγιναν γνωστοί στην Ελλάδα μέσω των δίσκων της γερμανικής εταιρείας ECM (τον πρώτο μου δίσκο με τον Γκαρμπάρεκ απέκτησα το 1976 ήταν το “Witchi-Tai-Το”)».
«Η ιδιαίτερα ποιοτική αυτή εταιρεία δεν είχε στην Ελλάδα μεγάλο κοινό, όπως γενικότερα κάθε ποιοτική μουσική, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορεί να παραχαράσσεται η ιστορία κατ’ αυτόν τον τρόπο, διότι υπήρξαν ηρωικές προσπάθειες κάποιων για τη διάδοση αυτών των τάσεων της σύγχρονης μουσικής», σημειώνει ο επιστολογράφος, και υπενθυμίζει ενδεικτικά: την προσπάθεια του Σάκη Παπαδημητρίου, το «Jazz Club» του Μπαράκου στην Πλάκα και την εκδοτική προσπάθεια του περιοδικού «Τζαζ» με εκδότη τον Κώστα Γιαννουλόπουλο. Το μοναστήρι της Κυρα-Παναγιάς
* Σαν Σκοπελίτης διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το δημοσίευμα «Ο ερημίτης της Κυρα-Παναγιάς» στο Αλλο Βήμα τής 28ης Ιουλίου. Και πρέπει να ομολογήσω ότι ξενίστηκα βλέποντας την εικόνα του ναϋδρίου του μικρού μοναστηριού της ερημονήσου, όπως είναι μετά την ανακαίνισή του που συντελέστηκε με χορηγία του κ. Α. Ποταμιάνου. Απορώ πώς ο κ. Ποταμιάνος και οι Προκαθήμενοι της Μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Ορους, στην οποία ανήκει το ερημονήσι, ενέκριναν αυτή τη μορφή που δεν έχει σχέση με την αρχική και με τον αρχιτεκτονικό ρυθμό των Βορείων Σποράδων. Εκεί τα κτίσματα, ναοί και κατοικίες, είναι άσπρα ασβεστωμένα και όχι κυανόχροα, οι δε τρούλοι των εκκλησιών εξωτερικώς κυλινδρικοί με επιστέγασμα από πλάκες Πηλίου (γκρίζες) ή κεραμίδια βυζαντινού τύπου. Δεν είναι καμπυλωτοί.
Θα σημειώσω ότι το όνομα Πελαγονήσι ή Πέλαγο (όπως και το συνηθέστερο Κυρα-Παναγιά) είναι των τελευταίων αιώνων και όχι, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, της αρχαιότητας, κατά την οποία το νησί ονομαζόταν Πολύαιγος και κατά τον Πλίνιο Εύθυρα. Επίσης ότι σε αυτό το μη παραμεθόριο ερημονήσι δεν φθάνουν τουρκικές φανές. Οτι δεν είναι Αδέλφι αλλά Δύο Αδελφοί τα δύο πλησιόχωρα νησάκια προς ανατολάς της Αλοννήσου και ότι το άλλο ανατολικό νησάκι δεν είναι η Σκάντζουρα αλλά τα Σκάντζουρα. ΝΙΚΟΣ Ι. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ Αθήνα Συμβαίνουν
στη Λευκάδα
* Βρέθηκα προ ημερών στη Λευκάδα και παρέστην μάρτυς της εξής απίστευτης καταστάσεως:
Κάθε μέρα ξεκινούν από το Νυδρί μικρά πλοία, έμφορτα με τουρίστες, έλληνες και ξένους, και κάνουν εκδρομές σε πλησίον νησιά και ειδικά στη θαλάσσια σπηλιά της νήσου Μεγανήσι. Συγχρόνως οι εκδρομές αυτές διαφημίζονται, με φορητά μεγάφωνα, στις παραλίες της Λευκάδος.
Το εκπληκτικό της όλης υποθέσεως είναι ότι τόσο κατά τις διαφημιστικές αυτές καμπάνιες, αλλά και μέσα στα πλοία αυτά επί τόπου, η περίφημη αυτή θαλάσσια σπηλιά αναφέρεται σαν η σπηλιά όπου… «κρυβόταν» (!!!) το υποβρύχιό μας «Παπανικολής» με τον κυβερνήτη του, αείμνηστο Ιατρίδη, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου!
Καμία απολύτως άλλη εξήγηση της δράσεως του ηρωικού υποβρυχίου δεν δίδεται. Αποτέλεσμα είναι να καγχάζουν οι ξένοι για τον ηρωισμό μας. Οι τοπικές αρχές δεν έχουν ακούσει τίποτα σχετικό; Πώς αδιαφορούν και αφήνουν να δυσφημείται έτσι, από Ελληνες, η δράση του Ναυτικού μας;
Προς Θεού, μη ρίξουμε τα βάρη στους ναυτικούς του Νυδριού. Οταν τους εξήγησα τη σημασία των λόγων τους, μου έδωσαν το χέρι τους και ζήτησαν συγγνώμη. Αυτό όμως δεν αρκεί, γιατί πρέπει όλοι τους να κατατοπισθούν, από υπεύθυνη χείλη, για να πάψει το απαράδεκτο αυτό φαινόμενο. Ι. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ Μηχανολόγος – Ηλεκτρολόγος
ΕΜΠ,
Υποδιευθυντής ΟΤΕ Απλήρωτοι καθηγητές
* Την άνοιξη του 1994 έγινε σε όλες τις πρωτεύουσες των νομών ένα σεμινάριο επιμόρφωσης καθηγητών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στην πληροφορική, που οργανώθηκε από το ΥΠΕΠΘ σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Πληροφορικής του ΕΛΚΕΠΑ και πανεπιστημιακές σχολές πληροφορικής. Παρακολούθησα με άλλους 15 συναδέλφους το σεμινάριο αυτό στην Κέρκυρα και σύμφωνα με την πρώτη εγκύκλιο του ΥΠΕΠΘ το σεμινάριο θα είχε διάρκεια 108 ωρών με ωριαία αποζημίωση 800 δρχ., δηλ. 86.400 δρχ. ο καθένας. Ξαφνικά ήρθε μια δεύτερη εγκύκλιος του ΥΠΕΠΘ, που μείωνε τις ώρες από 108 σε 60, γιατί κάποιοι αρμόδιοι του ΕΛΚΕΠΑ ανακάλυψαν ότι είχε ξεφύγει ο προϋπολογισμός των ΜΟΠ Πληροφορικής. Η επιδότηση τώρα έπεσε για τον επιμορφούμενο καθηγητή στις 48.000 δρχ. μεικτά. Το σεμινάριο αυτό, που ήταν από τα πιο πρόχειρα σε οργάνωση, τελείωσε στις 24.5.1994 και από τότε έχουν περάσει πάνω από δύο χρόνια και ακόμη να δοθεί η μικρή επιδότηση των 48.000 δρχ.
Πού βρίσκονται αυτά τα χρήματα; Ποιος «αρμόδιος» και «υπεύθυνος» του ΕΛΚΕΠΑ και των συνεργαζόμενων πανεπιστημιακών σχολών έχει αυτά τα χρήματα και επωφελείται των τόκων; Γιατί σε μερικές πόλεις δόθηκαν τα χρήματα αυτά και σε άλλες καθυστερεί τόσα χρόνια;
Περιμένουμε υπεύθυνη απάντηση από το ΥΠΕΠΘ, καθώς και από την ΟΛΜΕ, για τις ενέργειες που έχει κάνει μέχρι σήμερα για να δοθούν τα χρήματα αυτά και τις απαντήσεις που έχει πάρει. Ελπίζω να μη χρειασθεί να επανέλθω στο θέμα αυτό, που δεν έχει να κάνει με το ευτελές ποσό της επιδότησης, αλλά με την ανευθυνότητα και κοροϊδία σε βάρος τόσων καθηγητών από κάποιους «έξυπνους» του ΕΛΚΕΠΑ και των ΑΕΙ (τμήματα πληροφορικής). ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΝΑΝΙΑΔΗΣ Καθηγητής Γεωλόγος, ΤΕΛ Πολυγύρου
