Εάν συμφωνούμε ότι η κατασκευαστική βιομηχανία της χώρας έχει καλή παράδοση και μεγάλες προοπτικές, θα πρέπει να συμφωνήσουμε και ότι για τις προοπτικές αυτές η παρουσία και παρέμβαση του κράτους ήταν και είναι περίπου καθοριστική.
Οι ευκαιρίες είναι μεγάλες τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Οι προοπτικές των επομένων 20 χρόνων για τη χώρα μας είναι σπάνιες, απαιτούν όμως επιμελημένη και υπεύθυνη συνεργασία κράτους και συλλογικών οργάνων κατασκευαστών στα ακόλουθα ελάχιστα πλαίσια:
Για τα έργα που εκτελούνται στο εσωτερικό της χώρας:
Προγραμματική συμφωνία μεταξύ κράτους και κατασκευαστών. Θα έχει ουσιαστικά την ισχύ μιας «συμφωνίας κυρίων» που αν καταπατηθεί δεν θα ωφελήσει κανέναν. Το κράτος μπορεί να προδιαγράφει τους προϋπολογισμούς συνολικά που θα δημοπρατεί κατ’ έτος και το ποσοστό που αναλογεί στα, κατά τάξη, μεγέθη των επιχειρήσεων. Οι επιχειρήσεις αντίστοιχα θα προγραμματίζουν τις επενδύσεις σε ανθρώπινο δυναμικό, εξειδίκευση και τεχνολογία ανάλογα με τον κρατικό προγραμματισμό.
Ετσι η ανάπτυξη δεν θα είναι πρόωρη ούτε καθυστερημένη, θα βάλει δε και τις βάσεις για την έξοδο στα Βαλκάνια που απαιτεί πιο ισχυρές επιχειρήσεις.
Αντικειμενικοποίηση των διαδικασιών ανάθεσης των έργων. Με τον τρόπο αυτό θα αντιμετωπιστούν αυθαίρετες προσωπικές κρίσεις και επιλογές, οι οποίες προκαλούν διαμαρτυρίες, δικαστικές εμπλοκές και καθυστερήσεις στις αναθέσεις. Πέραν αυτού, θα προληφθούν τυχόν τάσεις συναλλαγής (που λογικά αναπτύσσονται και συντηρούνται σε περιβάλλον υποκειμενικής κρίσης) και θα αποφευχθεί φαινόμενο ποινικοποίησης της οικονομικής δραστηριότητας.
Για την έξοδο και ισχυρή παρουσία στα Βαλκάνια και στην ευρύτερη περιοχή.
Ιδρυση Οργανισμού, με τη μορφή Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου, που θα συνδράμει την προσπάθεια των ιδιωτών. Στο εξελισσόμενο και διαφοροποιούμενο περιβάλλον της πρώην «Ανατολικής» Ευρώπης τα ρίσκα είναι μεγάλα. Για την αντιμετώπισή τους δεν μπορούσε να απαιτούμε τη μοναχική πορεία κάποιων επιχειρήσεων. Η κρατική παρουσία είναι αναγκαία σε επίπεδο διακρατικών σχέσεων, τραπεζικής κάλυψης και κινήτρων συμπράξεων επιχειρήσεων (μονίμων ή ευκαιριακών).
Ενας εξειδικευμένος κρατικός φορέας θα αποτελεί την ελάχιστη απαιτούμενη στήριξη που θα κατευθύνει στρατηγικά την προσπάθεια και θα διαπλέκει τα εθνικά με τα οικονομικά συμφέροντα της χώρας μας, τα οποία δεν είναι καθόλου απαραίτητο να διαφέρουν από τα συμφέροντα των επιχειρήσεων.
Τεχνοκρατική οργάνωση των πρεσβειών και προξενείων. Παράλληλα με τον προηγούμενο κεντρικό σχεδιασμό, θα λειτουργούν στους τόπους ενδιαφέροντος κατάλληλα επανδρωμένες εξειδικευμένες εστίες πληροφόρησης και υποστήριξης του ελληνικού κατασκευαστικού δυναμικού.
Με την αμφίδρομη, παράλληλη και τεμνόμενη σχέση κεντρικών υπηρεσιών και περιφερειακών σημείων, τόσο του κράτους όσο και των επιχειρήσεων, η πρόσβαση, η παρουσία και η εργασία των ελλήνων κατασκευαστών θα γίνεται σε περιβάλλον ικανό να αναδείξει τα αναμφισβήτητα προσόντα τους και τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο.
Η πολιτική για τα δημόσια έργα στα επόμενα χρόνια είναι εθνική πολιτική. Χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας ανοίγονται. Συνάλλαγμα θα εισαχθεί στη χώρα μας. Δεσμοί φιλίας θα καλλιεργηθούν από τη συνεχή παρουσία μας και τις επιστημονικές και επαγγελματικές επαφές. Ο πρωταγωνιστικός μας ρόλος στα Βαλκάνια ταυτίζεται σε μεγάλο ποσοστό με τη σωστή παρουσία εκεί του ελληνικού κατασκευαστικού δυναμικού. Οι προοπτικές είναι πολύ καλές. Η βούληση υπάρχει. Το θέμα έχει γίνει απολύτως κατανοητό και έχει αναχθεί σε θέμα προτεραιότητας. Ενα θέμα που δεν αφορά λίγους (όπως ακαταλόγιστα προβάλλεται από μερικούς), αλλά ένα θέμα που αφορά όλους μας.
Ο κ. Ντίνος Χρ. Ρόβλιας είναι δικηγόρος ειδικός σε θέματα συμβάσεων δημοσίων έργων και υποψήφιος βουλευτής Α’ Αθηνών του ΠαΣοΚ.
