gnikolo@dolnet.gr
Νέα όξυνση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις παρατηρήθηκε προχθές. Μετά τον θόρυβο που δημιούργησε στην Ελλάδα η υποψηφιότητα της Ελληνίδας αλλά μουσουλμάνας κυρίας Γκιουλμπεγιάζ Καραχασάν για την υπερνομαρχία Δράμας – Καβάλας – Ξάνθης, τις συζητήσεις για το πού και πόσα τζαμιά θα υπάρχουν στην Αθήνα, τις αντιδράσεις των Γκρίζων Λύκων στην ανέγερση μνημείου στη Θεσσαλονίκη για τη γενοκτονία των Ποντίων, αλλά και για την τέλεση Θείας Λειτουργίας από τον Πατριάρχη στην Πέργαμο, μια νέα σημαντική διαφωνία οδηγεί σε όξυνση τις σχέσεις των δύο χωρών.
H Ευρωπαϊκή Ενωση θεωρεί τον μπακλαβά ελληνικό και κυπριακό γλυκό και οι τούρκοι ζαχαροπλάστες θεωρούν ότι είναι τουρκικό γλυκό, όπως και το λουκούμι και ο καφές, τα οποία εμείς έχουμε οικειοποιηθεί. Σε λίγο θα τεθεί ζήτημα και για άλλα γλυκά, όπως το ταβούκ γιοκσού, το καζάν ντιπί κτλ.
Στο μεταξύ εμείς βλέπουμε το τουρκικό σίριαλ «Γιαμπαντζί νταμάτ» (που σημαίνει «ξένος γαμπρός») με τον ελληνικό τίτλο «Τα σύνορα της αγάπης», στα ελληνικά ριάλιτι συμμετέχουν τούρκοι παίκτες και οργανώνεται ελληνοτουρκικό παιχνίδι επιβίωσης (Survivor) με στόχο την κατάληψη νησιού στον… Παναμά. Οι Τούρκοι αντίστοιχα μας δίνουν 12 βαθμούς στη Γιουροβίζιον, ακούνε Βίσση, Γαρμπή, Βανδή και Ρουβά.
H σχιζοφρενική αυτή κατάσταση δημιουργεί έντονο προβληματισμό. Πρόκειται περί έρωτος ή περί μίσους;
Το μίσος προέρχεται από συγκεκριμένες πηγές. Από ελληνικής πλευράς το τροφοδοτεί πρωτίστως η Εκκλησία και βεβαίως ορισμένοι υπερσυντηρητικοί πολιτικοί της Βορείου Ελλάδος. Από τουρκικής πλευράς, η ακροδεξιά οργάνωση Γκρίζοι Λύκοι. Οι υπόλοιποι, Ελληνες και Τούρκοι, μάλλον συμπαθιούνταν μέχρι που προέκυψε το θέμα του μπακλαβά για να βάλει και τους ζαχαροπλάστες στο παιχνίδι.
Και ενώ αυτά συμβαίνουν στην ανατολική πλευρά της Μεσογείου, στον υπόλοιπο κόσμο επιχειρείται η αναδιανομή της τράπουλας, η παγκοσμιοποίηση μεταλλάσσει τις τοπικές οικονομίες, σχεδιάζονται ενεργειακοί πόλεμοι και αναβιώνει ο Ψυχρός Πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας με επίκεντρο την Ευρώπη.
Ετσι ενδεχομένως εξηγείται το γιατί η Ελλάδα και η Τουρκία μένουν διαρκώς πίσω σε σχέση με τις άλλες χώρες. Διότι όταν ο Θεός μοίραζε μυαλό, εμείς κρατάγαμε ομπρέλες!
Πέραν της πλάκας πάντως, το ζήτημα έχει και τη σοβαρή του πλευρά. Πάντα θα υπάρχουν φανατικοί, ανεγκέφαλοι και θρησκόληπτοι και πάντα αυτοί θα δημιουργούν με κάθε αφορμή θόρυβο και τριβές. Το ερώτημα είναι γιατί τα «σοβαρά» μέσα ενημέρωσης αναδεικνύουν αυτά τα γελοία ζητήματα, γιατί δίνουν βήμα στους ανεγκέφαλους πολιτικούς και στους παρανοϊκούς θρησκόληπτους και γιατί τελικά αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη από τα σοβαρότερα ζητήματα. Και αυτό ακόμη όμως είναι δευτερεύον. Το χειρότερο είναι ότι ο πολιτικός κόσμος ασχολείται με αυτές τις ανοησίες και δεν τολμά να πιάσει την «αγιαστούρα» και να δώσει ένα μάθημα σε όλους αυτούς που αποτελούν επί δεκαετίες το μεγαλύτερο φρένο στην προσπάθεια εκσυγχρονισμού της υπερσυντηρητικής ελληνικής κοινωνίας. Μια καλή αρχή θα ήταν να μπει στο Σύνταγμα ο διαχωρισμός του Κράτους από την Εκκλησία. Αντ’ αυτού όμως οι άτολμοι και ψηφοθήρες πολιτικοί μας προτιμούν να αυξήσουν τους βουλευτές Επικρατείας για να μειώσουν τη δύναμη των εκλεγμένων και να συζητούν για σχετικώς αδιάφορα ζητήματα όπως είναι το αν η θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας θα είναι τετραετής ή πενταετής.
