Στα περισσότερα οικιακά κλιματιστικά συστήματα ο υπ’ αριθμόν ένα εχθρός είναι ο… θερμοστάτης. Πεισματάρης και μονόχνωτος, επιμένει να επιβάλλει τη θερμοκρασία που του υπαγορεύει η θέση του στις διαφορετικές θερμοκρασιακές ανάγκες ολόκληρου του σπιτιού. Τη δυσάρεστη αυτή κυριαρχία του θερμοστάτη επιχειρεί να ανατρέψει η ασύρματη συσκευή Venstar Τ100.
Με τη Venstar Τ100 μπορεί κανείς να ανεβάσει ή να κατεβάσει τη θερμοκρασία του θερμοστάτη όσους βαθμούς θέλει χωρίς να μετακινηθεί από την πολυθρόνα του (το βασικότερο!). Η κινητή μονάδα ενεργοποιεί τον δέκτη του θερμοστάτη από απόσταση 150 μέτρων και μπορεί επίσης να προγραμματισθεί ώστε να προσαρμόζει τη θερμοκρασία του σε διαφορετικά επίπεδα ως και τέσσερις φορές την ημέρα. Το Venstar Τ100 είναι προϊόν της αμερικανικής εταιρείας Southern California Air Conditionning Distributors που έχει την έδρα της στην Πολιτεία της Καλιφόρνιας.
Ολα άρχισαν πριν από μερικά χρόνια στη Μασσαλία, όταν μια Δευτέρα πρωί ο γενικός διευθυντής ενός μικρού εργοστασίου χρωμάτων, ονόματι Renaudin, διηγήθηκε σε έναν υφιστάμενό του πώς πέρασε το Σαββατοκύριακο: ήταν όμορφα στο σαλέ του, αλλά το κρύο στο βουνό ήταν αμείλικτο. Η θέρμανση κατάφερε να ζεστάνει τον αέρα στο εσωτερικό του σπιτιού, αλλά οι τοίχοι παρέμεναν παγωμένοι ακόμη και τη στιγμή όπου έφευγαν οι εκδρομείς. «Τους τοίχους θα έπρεπε να ζεσταίνουμε! Το ιδανικό θα ήταν μια θερμαντική μπογιά για τους τοίχους!», αναφώνησε ο εγκέφαλος της Renaudin και, λίγα χρόνια αργότερα, η επιθυμία του έγινε πραγματικότητα.
Η πατέντα της θερμαντικής μπογιάς Renaudin κατατέθηκε πρόσφατα και πρόλαβε ήδη να κερδίσει πρώτο βραβείο στους διαγωνισμούς Lepine και Anvar. Το σημαντικότερο είναι ότι η θερμαντική μπογιά λειτουργεί! Η αρχή επάνω στην οποία βασίζεται μοιάζει μάλιστα παιδαριώδης: αναμειγνύοντας μέσα σε μια παραδοσιακή μπογιά αγώγιμα φορτία (στην περίπτωσή μας διπλά οξείδια) έχουμε ως αποτέλεσμα «μια ρευστή ύλη ηλεκτρικώς αγώγιμη, ικανή να επικαλύψει μια επιφάνεια συμβάλλοντας στη θέρμανση του χώρου κυρίως διά της ακτινοβολίας», όπως αναφέρεται στο κείμενο της πατέντας.
Το μόνο που μένει λοιπόν είναι να αλείψει κανείς την μπογιά επάνω σε οποιαδήποτε επιφάνεια, να βρει τον τρόπο να τροφοδοτήσει την επιφάνεια αυτή με ρεύμα υψηλής ή χαμηλής τάσεως, και η θερμαντική μπογιά είναι γεγονός. Σύμφωνα μάλιστα με τους κατασκευαστές της, η θερμαντική μπογιά έχει πολύ καλύτερη απόδοση από τα παραδοσιακά καλοριφέρ: δι’ ακτινοβολίας θερμαίνει εξίσου ικανοποιητικά ένα χώρο στους 16 βαθμούς Κελσίου όσο και διά μεταφοράς στους 20 βαθμούς. Εξάλλου, ούτε «βολτ» από το ηλεκτρικό ρεύμα που τροφοδοτεί τη θερμαντική μπογιά δεν πηγαίνει χαμένο, αφού το 100% του ρεύματος μετατρέπεται σε θερμότητα εξοικονομώντας στο έπακρο την παρεχόμενη ενέργεια.
Αλλο πλεονέκτημα της θερμαντικής μπογιάς διόλου αμελητέο είναι η δυνατότητα που παρέχει για τροφοδοσία με ρεύμα χαμηλής τάσεως. Το γεγονός αυτό ανοίγει πραγματικά διάπλατα τον ορίζοντα των εφαρμογών της. Φανταστείτε, επί παραδείγματι, ότι αρκεί μια φωτοβολταϊκή επιφάνεια στη σκεπή που θα συλλέγει την ηλιακή ακτινοβολία, παράγοντας ρεύμα 24 Volt, για να θερμάνει ολόκληρο το σπίτι! Οι πιθανές εφαρμογές δεν σταματούν εδώ: η χρήση της θερμαντικής μπογιάς μπορεί να διαδοθεί στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, στα σκάφη αναψυχής, στις πισίνες, στα τρένα, στους εξωτερικούς σωλήνες που δεν πρέπει να παγώσουν…
Τι σημαίνουν λοιπόν όλα αυτά; Οτι θα πρέπει να πετάξουμε αμέσως τα καλοριφέρ και τις σόμπες και να αγοράσουμε τη μαγική μπογιά; Οχι ακόμη, ας μη βιαζόμαστε. Με το σύνηθες ρεύμα των 220 Volt που χρησιμοποιούμε είναι προφανές ότι προκύπτουν μείζονα προβλήματα ασφάλειας στη χρήση της θερμαντικής μπογιάς. Το σίγουρο είναι πως θα χρειαστεί να περιμένουμε τουλάχιστον μερικά χρόνια ακόμη ώσπου να μπορέσουμε να θερμάνουμε τα σπίτια μας με τη βοήθειά της. Στο μεταξύ οι έρευνες συνεχίζονται και οι κατασκευαστές της θερμαντικής μπογιάς είναι εκ των προτέρων πεπεισμένοι για τα θετικά τους αποτελέσματα. Μας διαβεβαιώνουν εξάλλου ότι, όταν βρουν τον τρόπο να εξασφαλίσουν ασφάλεια και απόδοση, η θερμαντική μπογιά θα καταναλώνει το ένα τρίτο του ρεύματος που καταναλώνουν τα σημερινά ηλεκτρικά σώματα καλοριφέρ. Επανακολλητικά… γυαλιά πρεσβυωπίας
Τα επανακολλητικά ημικύκλια της φωτογραφίας δεν είναι τίποτε άλλο από «φορητοί» φακοί πρεσβυωπίας που μπορεί να τους χρησιμοποιήσει κανείς κατά βούλησιν, κολλώντας τους επάνω σε οποιοδήποτε άλλο ζευγάρι γυαλιά. Τα ημικύκλια που κατασκευάζει η αμερικανική εταιρεία Neoptx (με έδρα στο Ρέντμοντ της Πολιτείας της Ουάσιγκτον) συγκρατούνται επάνω στα γυαλιά με τη βοήθεια της «μοριακής έλξης», όπως περίπου και τα αυτοκόλλητα πολλών χρήσεων που τοποθετούμε στα τζάμια των αυτοκινήτων.
Οι πρωτότυποι φακοί αποκολλώνται με ιδιαίτερη ευκολία για να ξανακολλήσουν και πάλι αργότερα στο ζευγάρι γυαλιών της αρεσκείας μας αν τυχόν τους χρειαστούμε για να διαβάσουμε σε μια δεδομένη στιγμή. Διακριτικά μπορούμε να τους βγάλουμε από την τσέπη και να τους εφαρμόσουμε στα γυαλιά μας την «κρίσιμη στιγμή», όπως είναι επί παραδείγματι η ώρα όπου παίρνουμε στα χέρια μας τον κατάλογο με το μενού του εστιατορίου.
Οι επανακολλητικοί φακοί κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή σε εννέα διαφορετικές βαθμίδες, ανάλογα με την ένταση της πρεσβυωπίας, και σε δύο τύπους, ανάλογα με το είδος των γυαλιών για τα οποία προορίζονται. Τα ημικύκλια Optx 20/20 προορίζονται για επικόλληση σε κανονικά γυαλιά και τιμώνται προς 25 δολάρια, ενώ τα MagnOptx είναι ειδικά σχεδιασμένα για επικόλληση σε προστατευτικά γυαλιά και κοστίζουν 30 δολάρια. Α3ΧΧ: το αεροπλάνο του 2003
Τόσο η Boeing όσο και η Airbus (οι δύο μεγαλύτερες αεροναυπηγικές εταιρείες στον κόσμο) προετοιμάζονται πυρετωδώς για να προσφέρουν μεγαλύτερα επιβατηγά αεροσκάφη στις αεροπορικές εταιρείες. Τώρα όπου τα σχέδιά τους για ένα κοινό μοντέλο σούπερ αεροπλάνου μοιάζουν να έχουν ναυαγήσει, καθεμιά από τις δύο εταιρείες ετοιμάζει τη δική της «έκπληξη». Η Boeing έχει στα σκαριά μια διευρυμένη εκδοχή του 747, ενώ η Airbus σχεδιάζει έναν εντελώς νέο τύπο αεροσκάφους που ακούει στο όνομα Α3ΧΧ και φιλοδοξεί να σπάσει όλα τα ρεκόρ μεγέθους και εφαρμογής νέων τεχνολογιών.
Το Α3ΧΧ θα κυκλοφορήσει σε δύο τύπους, με χωρητικότητα 550 και 650 επιβατών, αντίστοιχα. Τα φτερά του (μήκους 80 μέτρων περίπου), καθώς και τα οριζόντια εξισορροπητικά του πτερύγια (μήκους ανάλογου με εκείνο των κυρίως φτερών ενός μικρότερου τζετ) θα συγκρίνονται σε μέγεθος αλλά και σε ποιότητα κατασκευής μόνο με το βομβαρδιστικό Stealth Β-2. Οι μεταλλικές επιστρώσεις τους (γιατί το εσωτερικό θα αποτελείται από άλλα, ελαφρύτερα υλικά) θα συγκολλώνται με λέιζερ, καταργώντας τις περιττές μηχανικές προσδέσεις.
Αν το φτερό του Α3ΧΧ συναντήσει ισχυρό ρεύμα αέρος θα είναι σε θέση να διατηρήσει την ακαμψία του χάρη σε ελεγχόμενες κινούμενες επιφάνειες, εξασφαλίζοντας έτσι μια πιο «απαλή» πτήση με λιγότερες αναταράξεις. Επιπλέον, ένα ευέλικτο φλαπ θα αλλάζει ανεπαίσθητα την κυρτότητα του φτερού για να ταιριάζει με το μεταβλητό βάρος του αεροσκάφους, καθώς αυτό θα καταναλώνει καύσιμα στη διάρκεια του ταξιδιού.
Το Α3ΧΧ θα μεταφέρει 1.600 συσκευασίες γεύματος που θα γεμίζουν πάνω από 100 καροτσάκια. Προκειμένου να εξοικονομήσει περισσότερο χώρο για τους επιβάτες, η Airbus αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο αποθήκευσης των αναλώσιμων στην «κοιλιά» του αεροσκάφους και τη μεταφορά τους στον χώρο των επιβατών με ένα αυτόματο σύστημα ασανσέρ και κυλιόμενων διαδρόμων. Οι αεροπορικές εταιρείες έχουν ζητήσει από την Airbus να συμπεριλάβει στα Α3ΧΧ έξτρα χαρακτηριστικά, όπως καμπίνες ύπνου και αίθουσα ψυχαγωγίας για τα παιδιά! Η Airbus εκτιμά ότι θα είναι σε θέση να προσφέρει το νέο αεροσκάφος στις εταιρείες το 1998 και να αρχίσει την παράδοσή του από το 2003. Εμείς δεν έχουμε παρά να περιμένουμε…
