Ενα μακάβριο πάρτι γύρω από ένα πτώμα κλεισμένο σε ένα μπαούλο. Ενας ετερόκλητος «θίασος» καλεσμένων με πρωταγωνιστές τους δύο νεαρούς δολοφόνους, τον Μπράντον και τον Γκρανίλο, και τη μητέρα του νεκρού Ρόναλντ. Ενα σχοινί που διαχωρίζει το φαίνεσθαι από το είναι, το έγκλημα από την τιμωρία, τη σιωπή από την έκρηξη. Αλλά και ένα άπαιχτο στην Ελλάδα θεατρικό έργο του Πάτρικ Χάμιλτον γραμμένο εν έτει 1927 και γνωστό στους σινεφίλ από μια κινηματογραφική μεταφορά που φέρει την υπογραφή του μετρ των ψυχολογικών θρίλερ Αλφρεντ Χίτσκοκ.
Η «Θηλιά» φιλοξενείται σε έναν καινούργιο πολυχώρο, τη «Χώρα» της Κυψέλης, σε μετάφραση Χρήστου Χωμενίδη και σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια. Τρεις από τους πρωταγωνιστές της παράστασης μιλούν στα «Βλέμματα» για θηλιές εντός και εκτός σκηνής.
«Θηλιά φτιαγμένη από ωραία επιχειρήματα που καλύπτουν ελλείψεις και αδυναμίες. Θηλιά φτιαγμένη από τα δίκια σου που σε πνίγουν, τραβώντας εσύ τη μια άκρη του σχοινιού, σε πείσμα της δύναμης εκείνου που κρατά την άλλη. Θηλιά που κυκλώνει τα ανεπίδοτα αισθήματά σου και τότε θέλεις να λείψεις. Να ψάξεις τον Χάμιλτον, να πιείτε παρέα σε μικρά μπαρ του Λονδίνου, όμοια τελικά με πολλά σε όλη τη γη και με αυτά της γειτονιάς σου.
Γυρίζεις πίσω όταν, χαμογελώντας, μπορείς να δεις τη ζωή κάτω από μια πετρούλα στο ύψωμα της Καισαριανής. Κάθεσαι στη σκιά ενός θάμνου και πλέκεις αλυσίδα από φρέσκες πευκοβελόνες. Μιαν αλυσίδα – θηλιά που σίγουρα δεν σε πνίγει αφού είναι έτοιμη να διαλυθεί, δείχνοντας έτσι απλά όλη τη γενναιοδωρία της φύσης που ξεχνάς ότι μπορεί να θεραπεύει ακόμη και τα σημάδια του πνιγμού».
Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
«Στο έργο υπάρχει το σχοινί με το οποίο ο Μπράντον, που υποδύομαι, πνίγει, μαζί με τον φίλο του Γκρανίλο, τον Ρόναλντ· υπάρχει το σχοινί με το οποίο δένουν ένα πακέτο με βιβλία, το σχοινί με το οποίο πρόκειται να κρεμαστούν… Η μεγαλύτερη βεβαίως θηλιά του Μπράντον είναι το ότι δεν μπορεί να βρει κάτι που να τον πείσει ότι αξίζει τον κόπο να ζει κανείς και έτσι φθάνει στο σημείο να αναζητήσει τη ζωή μέσα από την αφαίρεσή της.
Οσο για τις θηλιές στη ζωή μου; Τι με ρώτησες τώρα! θα σου έλεγα ότι, εκτός από τις ευχάριστες, αυτές δηλαδή που σε “δένουν” με τους άλλους, υπάρχουν και εκείνες οι σφιχτές που δημιουργούν γύρω από τον λαιμό σου πράγματα καθημερινά όπως η έλλειψη επικοινωνίας, το ανεκπλήρωτο των σχέσεων αλλά και όλοι αυτοί οι αγενείς και οι κατσούφηδες που σε εκνευρίζουν και σε αναγκάζουν να ξεκινάς άσχημα την ημέρα σου: οι οδηγοί που περνάνε με κόκκινο στον δρόμο ή ανεβαίνουν στα πεζοδρόμια, εκείνοι που συναντάς στο ασανσέρ, τους λες “καλημέρα” και γυρίζουν από την άλλη… Νομίζω ότι πρέπει να υπάρξουν ποινές γι’ αυτούς τους ανθρώπους, γιατί όχι και… φυλάκιση έξι μηνών!». Γιώργος Πυρπασόπουλος
«Η θηλιά που σφίγγει γύρω από τον λαιμό του Γκρανίλο είναι οι τύψεις και οι ενοχές που νιώθει από τη στιγμή που διαπράττει το έγκλημα. Δεν ξέρω βεβαίως αν τελικά μετανιώνει για την πράξη του ή για τη ζωή του που κατέστρεψε.
Στην καθημερινότητά μου θηλιά θεωρώ την Αθήνα. Την αισθάνομαι να με εγκλωβίζει με το άγχος που μου δημιουργεί, με την επιθετικότητα που προκαλεί, με την αισθητική της αναρχία… Επιστρέφω στο σπίτι μου από την Κατεχάκη για να δω τον Υμηττό, για να πάψει το βλέμμα μου να περιορίζεται στα εκατό μέτρα του απέναντι τοίχου, και πέφτω πάνω σε τεράστιες διαφημιστικές πινακίδες! Με ποιο δικαίωμα μου κρύβουν το πράσινο;».
* Η «Θηλιά» του Πάτρικ Χάμιλτον παίζεται στη «Χώρα» (Αμοργού 18, Κυψέλη).
