Πίτερ Τζάκσον

” Ο κινηματογράφος δεν σου επιτρέπει να βαριέσαι”

«Από δώδεκα χρόνων ήθελα να γυρίσω μόνο… μία ταινία» λέει ο Πίτερ Τζάκσον. «Φαίνεται ότι για να τα καταφέρω έπρεπε πρώτα να γυρίσω τον “Αρχοντα των Δαχτυλιδιών”… Αν ο “Αρχοντας” δεν είχε γίνει επιτυχία, είναι βέβαιο ότι ο δικός μου “Κινγκ Κονγκ” δεν θα είχε γίνει ποτέ πραγματικότητα».

Μπροστά στον Τζάκσον βρίσκεται ένα ποτήρι νερό, ένα φλιτζάνι καφές και μια Κόκα-Κόλα. Χρειάζεται γουλιές και από τα τρία ώστε να διατηρηθεί ξύπνιος. Είναι πρωί Κυριακής 4 Δεκεμβρίου και ο νεοζηλανδός σκηνοθέτης βρίσκεται στη Νέα Υόρκη από την περασμένη Δευτέρα. «Μπήκα στο αεροπλάνο δέκα λεπτά αφότου είχα ελέγξει για τελευταία φορά τον ήχο στον “Κινγκ Κονγκ”. Ενας βοηθός μου κουβαλούσε στα χέρια του την κόπια που είδατε χθες. Οταν ο “Αρχοντας των δαχτυλιδιών” είχε τελειώσει, είχα μπροστά μου μια περίοδο δύο – τριών εβδομάδων ξεκούρασης. Αυτή τη φορά δεν είχα αυτή την πολυτέλεια…». Διάχυτη η κούραση στο πρόσωπο του νεοζηλανδού σκηνοθέτη. Το πρώτο πράγμα άλλωστε που μου κάνει εντύπωση βλέποντάς τον, τέσσερα χρόνια μετά τον πρώτο «Αρχοντα των δαχτυλιδιών», είναι ότι έχει μείνει κυριολεκτικά ο μισός. Βραχύσωμος καθώς είναι, η απώλεια των κιλών του είναι εντυπωσιακή. Θυμίζει χόμπιτ με μούσι.

Ονειρο ζωής

Οταν ο Τζάκσον, σε ηλικία εννέα ετών, είδε για πρώτη φορά τον «Κινγκ Κονγκ» του 1933, κατέστρεψε τη γούνα της μητέρας του για να φτιάξει τη δική του κούκλα Κινγκ Κονγκ. Στα δώδεκα χρόνια του προσπάθησε να γυρίσει μια μικρού μήκους ταινία καρτούν «Κινγκ Κονγκ». Ηταν προφανές ότι ο τεράστιος γορίλας τού είχε γίνει έμμονη ιδέα. «Ο Γκοτζίλα δεν μου είπε ποτέ τίποτε» λέει. «Ούτε τα άλλα τέρατα που καταστρέφουν πόλεις. Ο “Κινγκ Κονγκ” δεν έχει σχέση με όλα αυτά. Είναι ένα άγριο, μοναχικό τέρας που σε όλη του τη ζωή παλεύει για να επιβιώσει σε ένα νησί. Και όταν ανοίγει την καρδιά του σε μια γυναίκα έρχεται η αρχή του τέλους του». Για τον Τζάκσον ο “Κινγκ Κονγκ” του 1933 περιέχει όλα τα στοιχεία που μας ωθούν να πηγαίνουμε σινεμά, λέει με συγκρατημένο ενθουσιασμό. «Χαμένα νησιά και δεινόσαυρους, άγριους ιθαγενείς που κάνουν θυσίες και έναν τεράστιο γορίλα που βουτάει στη χούφτα του τη Φέι Ρέι για να φύγουν στη ζούγκλα και να καταλήξουν μαζί στην κορυφή του Empire State Building της Νέας Υόρκης!».

«Ο Πίτερ είναι ο μεγαλύτερος φαν του “Κινγκ Κονγκ” στον κόσμο!» απάντησε η Φιλίπα Μπόιενς, σεναριογράφος της ταινίας (και μόνιμη συνεργάτις του σκηνοθέτη), στην ερώτηση αν την τρόμαξε καθόλου η ιδέα ότι επρόκειτο να ξαναγράψει το σενάριο μιας τόσο κλασικής ταινίας. «Τίποτε δεν θα μπορούσε να με τρομάξει περισσότερο από τον ίδιο! Ο σεβασμός του για την πρωτότυπη ταινία είναι απεριόριστος».

Αυτό που ο Πίτερ Τζάκσον βρίσκει επίσης ενδιαφέρον στην πρώτη ταινία είναι ότι γυρίστηκε το 1933, τη χειρότερη χρονιά της οικονομικής κρίσης στην Αμερική, τότε που πολύς κόσμος κοιμόταν σε χαρτόνια στους δρόμους της Νέας Υόρκης. «Είναι εντυπωσιακό το πώς εκείνη τη δυσάρεστη περίοδο γεννήθηκε ένα τόσο σπουδαίο παραμύθι. Από την άλλη πλευρά ίσως ο “Κινγκ Κονγκ” να μην είχε γυρισθεί ποτέ χωρίς την οικονομική κρίση».

Ιστορία για τον έρωτα

«Ο “Κινγκ Κονγκ” δεν είναι μια ερωτική ιστορία αλλά μια ιστορία για τον έρωτα» λέει ο σκηνοθέτης μιλώντας για τον σεναριακό άξονα της ταινίας που αποτελεί η σχέση ανάμεσα στον Κινγκ Κονγκ και στην Αν. «Αν κάτι μισώ είναι τα σεξουαλικά υπονοούμενα που δημιουργεί η ιδέα ενός τεράστιου γορίλα με μια όμορφη ξανθιά γυναίκα. H σχέση τους είναι πολύ τρυφερή. Μέσα στη χούφτα αυτού του τεράστιου κτήνους, η Αν νιώθει να επικοινωνεί με μια ψυχή που την καταλαβαίνει» προσθέτει.

Ο Τζάκσον παραδέχεται ωστόσο ότι σε αυτό ακριβώς το σημείο έπρεπε να δώσει μεγάλη προσοχή ώστε να μην πέσει στην παγίδα και αποδυναμώσει τον φόβο που προκαλεί το τέρας στο κοινό. «Την ώρα που το κοινό αρχίζει να συμπάσχει με τον Κονγκ, δεν ήθελα να τον μετατρέψω σε χαριτωμένο “Mighty Joe Young” (σ.σ. ένας άλλος γορίλας του κινηματογραφικού θεάματος, λιγότερο απειλητικός). Γι’ αυτό και στην αμέσωμς επόμενη σκηνή ο Κονγκ σκοτώνει».

Για τον Πίτερ Τζάκσον που χρειάστηκε να περάσει από αδιανόητα εμπόδια ώσπου να δει το όραμά του να ολοκληρώνεται, «κάθε κινηματογραφιστής πρέπει να είναι παθιασμένος. Δεν μπορείς να ασχολείσαι με το ίδιο πράγμα επί δύο, τρία χρόνια χωρίς να έχεις πάθος. Ο κινηματογράφος δεν σου επιτρέπει να βαριέσαι».