Η νεοαφιχθείσα εκπρόσωπος της δυναστείας Αρκέτ (δίπλα στη Ροζάνα,
τον Ντέιβιντ, τον Ρίτσμοντ και τον Αλέξις),
ο «ιλιγγιώδης έρωτας» του Νίκολας Κέιτζ,
η μούσα όλων των επίδοξων Ταραντίνο, αποδεικνύει ότι δεν έχει πλέον τίποτε
ούτε αυτά τα στήθη της να κρύψει. Στη του Ντέιβιντ Λιντς εμπνέεται από την Μπέτι Πέιτζ, θρυλική στριπτιζέζ της δεκαετίας του ’50,
και δοκιμάζει πλέον χωρίς φόβο και πάθος
τις πρώτες γυμνές εμφανίσεις της στην οθόνη
Το 1989 θυσίασε τον ύστατο «καλτ» ρόλο για ένα μωρό. Ηταν 19 ετών όταν ο Ούλι Εντελ της πρότεινε την Τραλαλά στην «Τελευταία έξοδο στο Μπρούκλιν» το φιλμ βασιζόταν στην ομώνυμη συλλογή διηγημάτων του Χιούμπερτ Σέλμπι Τζούνιορ που προκάλεσε θύελλες όταν πρωτοκυκλοφόρησε στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Η Πατρίτσια μόλις είχε μάθει ότι ήταν έγκυος. Μαζί με τον τότε φίλο της, Πολ Ρόσι, ιδιοκτήτη μιας εταιρείας παραγωγής βιντεοταινιών και μέλος του γκρουπ «Wasted Youth», αποφάσισαν ότι ήθελαν το μωρό. Ο Εντελ της ζήτησε να δώσει επιτέλους μιαν απάντηση. Του είπε πως θα έκανε μια βόλτα ως το παρακάτω τετράγωνο για να πάρει τις αποφάσεις της. Δεν ήταν μόνο η περιβόητη σκηνή βιασμού της Τραλαλά, ούτε οι περίπατοι με τις συμμορίες, τους τζάνκι και τη χαμένη σεξουαλικότητα του Μπρούκλιν. Είχε διαβάσει για την επίδραση της καλής ψυχολογικής κατάστασης της μητέρας στο έμβρυο. Επιπλέον δεν είχε καμία όρεξη να συρρικνώσει το βάρος του μωρού της για να είναι η ίδια σε φόρμα μπροστά στον φακό. Είπε το «όχι». Η Τζένιφερ Τζέισον Λι πήρε τον ρόλο. Εκείνη προτίμησε το μωρό.
Λίγο δύσκολο να ονομάζεσαι Αρκέτ και να μη γίνεις ηθοποιός. Στις 8 Απριλίου 1968, ημέρα της γέννησής της στην κωμόπολη του Γκέτυσμπουργκ, η μοίρα της έμοιαζε προδιαγεγραμμένη. Τέσσερις γενιές θεατρίνων Αρκέτ· δεν μπορούσε να δραπετεύσει. Ο προπάππος Γκας και η προγιαγιά Ουάιν, παλιοί γνώριμοι του βοντεβίλ, ο παππούς Κλιφ, βεντέτα του ραδιοφώνου, ο μπαμπάς, έτερος Κλιφ, τρόφιμος του «Actor’s Studio» και είς εκ των πρωταγωνιστών της θρυλικής σειράς για πολύτεκνους «Γουόλτονς». Οσο για τα αδέλφια της εντάξει, και εκείνα τότε δεν είχαν ακόμη προλάβει να βγουν στο σανίδι· η Ροζάνα βρέθηκε πρόσφατα στις Κάννες, πρωθιέρεια του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ στο «Crash», ο Ρίτσμοντ έκανε ένα πέρασμα από το «Seven», ο Αλέξις εισέβαλε στην «Τελευταία έξοδο στο Μπρούκλιν» και ο Βενιαμίν Ντέιβιντ κέρδισε τα «Ομορφα Κορίτσια» (με συμπρωταγωνίστρια την Ούμα Θέρμαν).
Η Πατρίτσια Αρκέτ καμαρώνει που η «σύλληψη» έλαβε χώρα σε ένα ιστορικό πεδίο μάχης του Αμερικανικού Εμφυλίου. «Δυστυχώς όχι στο έδαφος, σε ένα ξενοδοχείο», δηλώνει μάλλον απογοητευμένη. Μόλις έχει κλείσει τα τέσσερα και η οικογένεια μετακομίζει στο Skymont, ένα είδος καλλιτεχνίζοντος κοινοβίου, κάπου στη Βιρτζίνια. Είναι η περίοδος όπου οι γονείς της θα αρχίσουν τους πειραματισμούς με τη ζωή και το σύμπαν κάτι ανάλογο με τους κύριο και κυρία Ριβς (γονείς του Κιάνου). Κάθε χρόνο γιορτάζουν το δικό τους προσωπικό Ραμαζάνι, ξυπνώντας μέσα στη νύχτα για να φάνε και να πιουν, καταβροχθίζοντας βιβλιοθήκες ολόκληρες για τον Ιησού, τον Βούδα και τον Μωάμεθ, απέχοντας για ένα μήνα από κάθε σεξουαλική δραστηριότητα ή οτιδήποτε θα μπορούσε να την εμπνεύσει (λέξη, εικόνα ή… άλλο ερέθισμα).
Ενα χρόνο μετά την ένταξή της στο κοινόβιο, η Πατρίτσια πραγματοποιεί το πανηγυρικό ντεμπούτο της στις «σόου μπίζνες». Την ευθύνη φέρει ο πατέρας της, μέλος του τοπικού φολκ συγκροτήματος «The Skymonters», που αποφασίζει να πάρει μέρος στο Φεστιβάλ Φολκ της Φιλαφέλφειας. Η πεντάχρονη πιτσιρίκα εμφανίζεται στη σκηνή ως Μικρό Κοτόπουλο, σηκώνει το φόρεμά της και επιδεικνύει το βρακάκι της. Ο πατήρ έχει κρατήσει το φιλμ με το πρώτο αυτό βάπτισμα, η ίδια παραμένει ακόμη και σήμερα περήφανη για τα εξ απαλών ονύχων κατορθώματά της. Βρίσκεται πια στα επτά της χρόνια, όταν ο κύριος και η κυρία Αρκέτ θα πάρουν στα σοβαρά το «Ραμαζάνι». Οι σχέσεις τους πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, μαζί και τα οικονομικά τους. Σε λίγο θα μετακομίσουν στο Σικάγο και ο Κλιφ θα αρχίσει την επίσημη ενασχόλησή του με τα τηλεοπτικά σποτ. Αλλά και η Πατρίτσια δεν μένει παραπονεμένη. Ακόμη θυμάται το τραγουδιστό «jingle» για κάποιο χυμό πορτοκάλι: «Αν δεις το όνομα Λίμπι’ς στην ετικέτα, θα το θέλεις πάνω στο τραπέζι σου».
Δεν θα αργήσουν να μετακομίσουν οικογενειακώς στο Λος Αντζελες. Η Πατρίτσια θερμοπαρακαλεί τους ταλαίπωρους γονείς της να την πηγαίνουν στις ακροάσεις, γρήγορα όμως ανακαλύπτει ότι ο ρόλος του παιδιού ηθοποιών δεν είναι ακριβώς του γούστου της. «Μου έλεγαν συνέχεια ότι δεν ήμουν αρκετά ζωηρή», θυμάται. «Ακόμη και όταν είχα πια μεγαλώσει μου το κοπανούσαν». Στα 11 της δοκιμάζει το πρώτο της τσιγάρο. Οταν μάλιστα θα αρχίσουν οι εφηβικές έριδες, τα Marlboro γίνονται η σανίδα σωτηρίας της: κλείνει κατάμουτρα την πόρτα, κρύβεται στην ντουλάπα, ανάβει τσιγάρο και λέει από μέσα της: «Αυτό είναι για σένα, μαμά». Στα 12 της την πιάνουν επ’ αυτοφώρω να κλέβει σε ένα μαγαζί και αναγκάζεται να διανυκτερεύσει στο τμήμα επειδή οι γονείς της απουσιάζουν από το σπίτι. Δεν θα το αποτολμήσει ποτέ ξανά, ζητάει όμως να συζητήσει το «πρόβλημα» με έναν ψυχολόγο. Η υπόλοιπη εφηβεία της θα παρουσιάσει ανάλογα συμπτώματα: ντισκομανία, παθιασμένοι έρωτες με μουσικούς ίδιον των θηλυκών Αρκέτ και άλλα συναφή.
Ο πρώτος της ρόλος στον «Εφιάλτη στον δρόμο με τις λεύκες Νο 3», δίπλα στον αξεπέραστο «Φρέντι Κρούγκερ», μάλλον δεν θα είναι και τόσο καθοριστικός για τη μετέπειτα καριέρα της. Το 1988 βρίσκεται στο «Far North» με συμπρωταγωνίστρια την Τζέσικα Λανγκ και η ρόδα έχει αρχίσει να γυρίζει. Ο γιος που θα αποκτήσει ενόσω γυρίζεται «Η Τελευταία Εξοδος στο Μπρούκλιν» θα πάρει το όνομα Ενζο από έναν δευτερεύοντα χαρακτήρα, για την ακρίβεια από έναν φούρναρη, στον «Νονό» του Κόπολα. Ο χωρισμός με τον πατέρα του μικρού θα την σπρώξει σε έναν ολικό επαναπροσδιορισμό του «ισχυρού» φύλου. «Μισούσα τόσο πολύ τους άντρες εκείνη την εποχή!», εξομολογείται. Για ένα διάστημα επιχειρεί να αναθεωρήσει και τον εαυτό της. Αρχίζει να γυροφέρνει τα κλαμπ, να φλερτάρει, να ντύνεται όσο πιο προκλητικά μπορεί. «Οταν μου “κολλούσε” κάποιος του έλεγα πολύ απλά: “Είσαι εντελώς ηλίθιος αν νομίζεις πως θα έβγαινα ποτέ με κάποιον που κολλάει σε μια γυναίκα που συμπεριφέρεται όπως εγώ απόψε. Ολα αυτά που σε έλκουν πάνω μου είναι όλα εκείνα που βρίσκω αξιολύπητα σε σένα».
Ο Ενζο θα την ακολουθήσει πιστά στους ρόλους της. Υποδύεται ποιον άλλο; τον γιο της στο «Indian Runner» και έναν αναλόγων στοιχείων μποέμ μπόμπιρα στον «Ιλιγγιώδη έρωτα» του Τόνι Σκοτ δεν είναι τυχαίο ότι αγαπημένο του τραγούδι στέφεται το «Wild Thing» (από τον Τζίμι Χέντριξ) και αγαπημένος του αοιδός ο Τζόνι Κας. Η τελευταία αυτή ταινία το σενάριο υπογράφει ο Κουέντιν Ταραντίνο θα στρέψει πάνω της τους προβολείς της ανεξάρτητης κινηματογραφίας. Εκείνη όμως δεν έχει «μάτια» παρά μόνο για το «κακό» παιδί του Χόλυγουντ. Η συνάντησή της με τον Νίκολας Κέιτζ θα μείνει στα χρονικά των κεραυνοβόλων ειδυλλίων. Σε ένα cafe ο ανιψιός Κόπολα την πλησιάζει, συστήνεται και αποφαίνεται: «Θα γίνεις γυναίκα μου». Τα χλευαστικά της επιφωνήματα θα συνοδεύσει μια πρόταση για ραντεβού η οποία θα αποκρουσθεί με απανωτά: «Οχι, όχι, όχι, όχι, όχι». Ο γάμος τους θα καθυστερήσει λίγο περί τα οκτώ χρόνια αλλά ο κύριος Κέιτζ βγαίνει ασπροπρόσωπος.
Οσο για τις σχέσεις της Πατρίτσια με την υποκριτική, η ίδια δηλώνει σταθερά ανασφαλής. Για το «Beyond Rangoon» (1995) περνάει έξι μήνες υπό άθλιες συνθήκες στη Μαλαισία, υποδυόμενη μια γυναίκα που βρίσκει δολοφονημένους τον σύζυγό και τον γιο της και αποφασίζει να πάρει τον νόμο στα χέρια της. Ακουλουθεί το «Φλερτάροντας τις συμφορές» του Ντέιβιντ Ο’Ράσελ (1996), μια κωμωδία δρόμου (την οποία είδαμε πρόσφατα και στις ελληνικές αίθουσες) με την Αρκέτ ξανά στον ρόλο της συζύγου να ακολουθεί το έτερόν της ήμισυ που αναζητεί εναγωνίως τους βιολογικούς του γονείς. Στο «Εντ Γουντ» ο Τιμ Μπάρτον θα της εμπιστευθεί έναν ρόλο – καρικατούρα είναι η σύζυγος του παρανοϊκού σκηνοθέτη των 50ς Γουντ που έχει μανία με τα πουλόβερ ανγκορά και τον Μπέλα Λουγκόζι.
Εν τω μεταξύ τα περιοδικά έχουν ήδη αρχίσει να φλερτάρουν φωτογραφίες και τολμηρότατες συνεντεύξεις της σε μία μάλιστα δεν διστάζει να εξομολογηθεί ότι μικρή πήγαινε σε πρατήρια βενζίνης, έπαιρνε την αντλία και παρίστανε ότι είχε πέος. «Θα μου άρεσε πολύ να αποκτήσω για λίγο ανδρικά γεννητικά όργανα», λέει μεταξύ σοβαρού και αστείου. «Ετσι, λίγο, για να πάρω μια ιδέα πώς είναι να είσαι από την άλλη πλευρά, για να καταλάβω γιατί μια γυναίκα αγαπά έναν άνδρα, για το πώς γίνεται να συνυπάρχουν αυτοί οι δύο».
Ο Ντέιβιντ Λιντς θα την προτιμήσει για τη «Χαμένη λεωφόρο». Την αφήνει να «ξεγυμνωθεί» για πρώτη φορά μπροστά στον φακό, να γίνει ξανθιά, μελαχρινή, μια ανεξίτηλη ερωτική εμμονή. Ολα αυτά τη στιγμή όπου η αδελφή της Ροζάνα φαντασιώνεται με μετωπικές στο «Crash». Ισως γιατί δεν έχει πάψει να κυλάει στις φλέβες τους το αίμα της δυναστείας των Αρκέτ… Μια (ακόμη) Αρκέτ ανάμεσά μας
Για τη δική της αληθινή Πατρίτσια
Γεννήθηκα στις 8 Απριλίου 1968. Είμαι Κριός. Τα χέρια μου είναι γεμάτα σημάδια τα απέκτησα όταν στα 11 μου έριξα μια γροθιά σε ένα παράθυρο που δεν άνοιγε. Εκτιμώ την ειλικρίνεια περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Οταν αγαπώ κάποιον, τον αγαπώ ισοβίως. Θέλω να είμαι καλή στη δουλειά μου. Είμαι ευτυχής που είμαι ζωντανή.
Για τον θεατή που κρύβει μέσα της
Είμαι σχεδόν πάντα τρομοκρατημένη. Κάθε φορά όπου παρευρίσκομαι στην προβολή μιας ταινίας μου, το στομάχι μου ανακατεύεται. Με πιάνει κρύος ιδρώτας, κρύβω το πρόσωπό μου, αρχίζω και τσιμπάω το μπράτσο όποιου τυχαίνει να κάθεται δίπλα μου.
Για το τρίτο φύλο που κρύβει μέσα της
Είμαι σίγουρη ότι θα μου ήταν εξίσου εύκολο να ερωτευτώ μια γυναίκα, όπως και το ότι θα μπορούσα εξίσου εύκολα να συνάψω σχέση με μια γυναίκα. Δεν το έχω επιχειρήσει ποτέ, δεν είμαι και τόσο «ανοιχτή» στο εν λόγω θέμα, δεν θεωρώ όμως ότι είναι και απίθανο.
Για τον κακό ανιψιό του θείου Κόπολα
Με τον Νίκολας (σ.σ.: Κέιτζ) ερωτευτήκαμε για πρώτη φορά πριν από οκτώ χρόνια. Το δεύτερο πράγμα που μου είπε ήταν «Θα γίνεις γυναίκα μου». Εκείνη τη στιγμή τον κορόιδεψα, όμως για κάποιο παράδοξο λόγο είχα ένα προαίσθημα, κάτι στο «κάρμα» μου με προειδοποίησε αλλά δεν έδωσα και πολλή σημασία. Δεν ήξερα τι ακριβώς μου συνέβαινε. Μήπως με είχε χτυπήσει κάτι κατακούτελα; Μήπως είχα εθιστεί σε κάποιο ναρκωτικό; Ολα αυτά κράτησαν για ένα μόνο λεπτό, αλλά οι εικόνες που πέρασαν από μπροστά μου ήταν απίστευτες.
Για το πρώτο της γυμνό στην ταινία του Λιντς
Ηταν εξαιρετικά δύσκολο για μένα. Είχα ανέκαθεν μια απροσδιόριστη φοβία για το γυμνό εν γένει. Οχι μόνο για το δικό μου, αλλά και για των άλλων. Ισως αυτός ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους που δέχτηκα αυτόν τον ρόλο. Ηθελα να ξεμπερδεύω επιτέλους με αυτό. Οταν αδυνατούν να ερμηνεύσουν κάποια στοιχεία της γυναικείας συμπεριφοράς, οι άνδρες έχουν την τάση να την αποδίδουν σε μια σεξουαλική ανισορροπία. Οι ανησυχίες του κεντρικού ήρωα στη «Χαμένη λεωφόρο» επικεντρώνονται σχεδόν εξ ολοκλήρου στη φοβία για τη σεξουαλικότητα της ίδιας της γυναίκας του, που του γίνεται έμμονη ιδέα και τον τρελαίνει. Αυτό σημαίνει ότι οι γυμνές σκηνές μου είχαν λειτουργικό χαρακτήρα στην ταινία. Θα ήταν γελοίο να εμφανιστώ γυμνή αν δεν αισθανόμουν ακόμη έτοιμη.
Για την αδελφή της, Ροζάνα Αρκέτ
Θέλουμε πολύ να παίξουμε κάπου μαζί. Πού και πού το συζητάμε. Είναι όμως τρομερά δύσκολο να βρεις έναν αξιοπρεπή γυναικείο ρόλο, πόσο μάλλον δύο!
Για την κορύφωση και τις παρενέργειές της
Οι πάντες λένε ότι για να μπορέσει μια γυναίκα να φτάσει σε οργασμό πρέπει πάνω από όλα να «αφεθεί» το οποίο δεν είναι σίγουρο ότι ισχύει, ας το δεχτούμε όμως. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τον σκηνοθέτη σου. Πρέπει να βρεθείς σε ικανά χέρια για να μπορέσεις να… υποκύψεις.
Για την «ντίσκο» περίοδο
Παλιά όλη μου η παρέα ήμασταν τρελοί και παλαβοί με την ντίσκο. Κάποια στιγμή όμως δύο φίλοι άρχισαν να πηγαίνουν σε ένα εναλλακτικό σχολείο και να διαδίδουν φήμες του τύπου «η ντίσκο είναι σκέτη αηδία». Θυμάμαι ότι καθόμουν και έκλαιγα στο δωμάτιό μου φωνάζοντας «η ντίσκο δεν είναι αηδία!». Οταν τύχαινε να ακούσω ροκ, έλεγα: «Αυτό είναι το χειρότερο είδος μουσικής που υπάρχει στον κόσμο, δεν βλέπω σε αυτό τίποτα το μελωδικό ή το όμορφο». Είχα όμως να επιλέξω ανάμεσα στο ροκ και στους φίλους μου.
Για τη φίλη των παιδικών της ονείρων
Η φίλη μου η Μελίντα χτυπήθηκε στη μέση του δρόμου από ένα αυτοκίνητο, όταν ήμασταν 12 ετών. Ηταν ο ωραιότερος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ. Ποτέ δεν έβριζε. Δεν φίλησε ποτέ κάποιο αγόρι, δεν γνώρισε ποτέ τι σημαίνει σεξ, τι σημαίνει να ερωτεύεσαι, να βλέπεις την καρδιά σου να σπάει σε χίλια κομμάτια από μια ερωτική απογοήτευση, να αποκτάς παιδί.
Για τους κοκκοφοίνικες του Χόλιγουντ
Απέξω έχεις την αίσθηση ότι πρόκειται για μια όαση, χρειάζεται όμως να συνειδητοποιήσεις το ταχύτερο δυνατό ότι πρόκειται για μια απέραντη έρημο που δεν σου προσφέρει και πολλές δυνατότητες επιβίωσης.
Για τις νυχτερινές περιπολίες
Πάντα αισθάνομαι όμορφα όταν πέφτει η νύχτα. Νομίζω πως το φεγγάρι με βοηθάει.
