Η ιστορία έχει αποδείξει πως οι επίδοξοι συγγενείς γνωστών καλλιτεχνών που σκέφθηκαν ότι το επώνυμό τους ήταν αρκετό για να τους ανοίξει τα φτερά στα σύννεφα της δημοσιότητας, πρώτον δεν είναι λίγοι και δεύτερον ελάχιστοι από αυτούς κατάφεραν να το πετύχουν. Οι εν λόγω κύριοι και ασφαλώς οι κυρίες και οι δεσποινίδες προφανώς δεν διανοήθηκαν ότι υπάρχουν και άλλοι παράγοντες πλην του επώνυμου που συμβάλλουν στην κατάκτηση δημοσιότητας, χρημάτων, επιτυχίας κτλ. Εννοιες όπως ταλέντο, εκπαίδευση, προσωπικότητα. Λέμε τώρα…
Αμφιβάλλουμε λ.χ. για το αν στη μνήμη πολλών θεατών του κινηματογράφου υπάρχει χώρος για το όνομα του Ντον Σουέιζι, αδελφού του Πάτρικ Σουέιζι και κάποτε φιλόδοξου ηθοποιού του κινηματογράφου. Τη στιγμή μάλιστα που ο ίδιος ο Πάτρικ κοντεύει να ξεχασθεί, τι να πει κανείς για τον αδελφό του ο οποίος προσπάθησε να αδράξει την ευκαιρία την εποχή που το όνομα του Πάτρικ βρισκόταν στο πικ της δημοσιότητας. Πόσοι θυμούνται ότι η Μία Φάροου έχει μια αδελφή, την Τίσα Φάροου, που στα χρόνια του ’70 απεπειράθη να ακολουθήσει τα ίχνη της; Μια ανάλογη περίπτωση είναι εκείνη του Φρανκ Σταλόνε, τον οποίο μάλιστα είχαμε την ατυχία να δούμε σε ορισμένες ταινίες (ήταν ο μπάρμαν π.χ. που έσπασε στο ξύλο τον Μίκι Ρουρκ στο «Μπάρφλαϊ»). Το μόνο που μπορεί να πει κανείς για τον Φρανκ είναι ότι βοήθησε σημαντικά τον αδελφό του αποδεικνύοντας με την «υποκριτική» του ότι υπάρχουν χειρότεροι ηθοποιοί από τον Σιλβέστερ Σταλόνε.
Είναι γνωστό ότι το όνομα του Σον Κόνερι θα μείνει για πάντα συνδεδεμένο με τον πλέιμποϊ πράκτορα Τζέιμς Μποντ, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως ο γοητευτικός σκοτσέζος δεν κατάφερε, έστω και καθυστερημένα, να ξεφύγει από τη σκιά ενός ήρωα στον οποίο οφείλει πολλά. Αν όμως μας ρωτούσατε για τον γιο του, τον Τζέισον Κόνερι, πολύ λυπούμεθα για τον νεαρό, αλλά η πιθανότητα να ξεφύγει από τη σκιά του μπαμπά και να κατακτήσει κάποτε τον κόσμο του θεάματος μοιάζει με ανέκδοτο. Συν τοις άλλοις ο μικρός κάνει και εντελώς βλακώδεις επιλογές παίζοντας σε περιπέτειες κατασκοπίας… Στην ίδια μοίρα θα βρούμε αρκετούς πεμπτοκλασάτους πια ηθοποιούς, από τον Τζόι Τραβόλτα αδελφό του Τζον και αργότερα σταρ παιδικών περιπετειών Νίντζα ως την Ντι ντι Φάιφερ, μικρότερη αδελφή της Μισέλ και ηθοποιό πλέον της «σειράς» ή καλύτερα τηλεοπτικών σειρών. Ή τον Τσαντ Μακ Κουίν, γιο του Στιβ και παρασάγγας μακριά από το cool στυλάκι του πατέρα του (για την ακρίβεια βρίσκεται χωμένος βαθιά στα ράφια των βιντεοκλάμπ όπου συνήθως βρίσκουμε ρουτινιάρικες ασημαντότητες). Στην ίδια μοίρα και ο Τζέισον Γκουλντ, τέκνο της Μπάρμπρα Στράιζαντ και του παρηκμασμένου πλέον Ελιοτ Γκουλντ. Ακόμη και ο Τζιμ Μπελούσι που για ένα φεγγάρι, πολλά χρόνια πριν, έδειξε ότι μπορούσε να ξεφύγει από τη σκιά του ευφυούς, πρόωρα χαμένου κωμικού αδελφού του Τζον Μπελούσι, εν τη πορεία κατάλαβε ότι… δεν μπορούσε. Βρίσκεται περιορισμένος πια στα σκονισμένα ράφια των βιντεοκλάμπ που φιλοξενούν περιπέτειες β’ διαλογής. Η Ιζαμπέλα Ροσελίνι επίσης. Με ένα πρόσωπο φτυστό της μητέρας της Ινγκριντ Μπέργκμαν και με το επώνυμο του πατέρα της σκηνοθέτη Ρομπέρτο Ροσελίνι τι άλλο χρειαζόταν; Η πορεία τής απέδειξε ότι χρειαζόταν πολλά ακόμη… (πόσο μάλλον από τη στιγμή που χώρισε από τον Ντέιβιντ Λιντς). Το ίδιο θα πρέπει να ισχύει και για τον Γκιγιόμ Ντεπαρντιέ, του οποίου η μοναδική καλή ταινία παραμένει το «Ολα τα πρωινά του κόσμου», όπου έπαιξε τον… Ζεράρ Ντεπαρντιέ σε νεαρή ηλικία!
Ασφαλώς, σε περιπτώσεις όπως οι παραπάνω, το αίμα δίνει τόπο στη ζήλια και ο ανταγωνισμός, αν υπάρχει, δεν γίνεται ποτέ έκδηλος. Τουναντίον. Ο Κλιντ Ιστγουντ έδωσε μια-δυο ευκαιρίες στην κορούλα του Αλισον Ιστγουντ, ώσπου και οι δύο κατάλαβαν ότι το κορίτσι δεν κάνει για ηθοποιός. Ελπίζουμε τουλάχιστον ότι το κατάλαβαν, διότι έχουμε να τη δούμε από το 1997 όταν έκανε το μεγάλο άνοιγμα της καριέρας της (;) στην πιο αποτυχημένη ταινία του Κλιντ «Μεσάνυχτα στον κήπο του Καλού και του Κακού» (η Αλισον ήταν ένας από τους λόγους της αποτυχίας). Τουλάχιστον η Αλισον γλύτωσε από τους κριτικούς που πήραν σβάρνα τα «Μεσάνυχτα» στο σύνολό της ως ταινία αγνοώντας τη φιλόδοξη ηθοποιό. Τι να πει όμως και η Σοφία Κόπολα που έκανε το σφάλμα να κρατήσει τον βασικό γυναικείο ρόλο στον τρίτο «Νονό» του «πατέρα» των «Νονών» Φράνσις Κόπολα, ο οποίος τυγχάνει και δικός της πατέρας; Το κορίτσι εσφαγιάσθη από πένες που έσταζαν χολή, αλλά έλεγαν την αλήθεια. Σε τέτοιο σημείο δε που η Σοφία κόντεψε να βρεθεί σε ψυχιατρική κλινική! Αυτή είναι ίσως η κλασικότερη των σύγχρονων περιπτώσεων οικογενειακής προώθησης. Βέβαια ο κ. Κόπολα το συνηθίζει. Δύο άλλοι γιοι του παλεύουν στον χώρο της κινηματογραφικής παραγωγής. Αν δεν ήταν αυτός ποιος ξέρει που θα βρισκόταν σήμερα η αδελφή του Τάλια Σάιρ, η οποία ούτως ή άλλως το μόνο που έχει να παρουσιάσει ως ηθοποιός είναι τρεις «Νονοί» και πέντε «Ρόκι»! (όπου έπαιξε τη γυναίκα του Σταλόνε). Τουλάχιστον η Τάλια φρόντισε να αλλάξει το επώνυμό της όπως και ο Νίκολας Κέιτζ, ανιψιός του Φράνσις, που βρήκε μονάχος του τον δρόμο της επιτυχίας.
Και καλά οι συγγενείς των ήδη καταξιωμένων αστέρων, δημιουργών και λοιπών παραγόντων που προσπαθούν να στηριχθούν με τη βοήθεια του ονόματος των τελευταίων. Εκείνοι όμως που εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε ανθρώπους που δεν έχουν καλά καλά βγει οι ίδιοι από το αβγό; Ο φουκαράς ο Μπρετ Χάρελσον ας πούμε, ο αδελφός του Γούντι (Υπόθεση Λάρι Φλιντ) Χάρελσον, τι παραπάνω θα μπορούσε να κάνει από μέτριες κατευθείαν για το βίντεο ταινίες του τύπου «Texas blood money»; Ή ο Κέισι Αφλεκ που πολύ θα ήθελε να είναι Μπεν Αφλεκ, αλλά τι να κάνουμε δεν είναι.
Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις η μοίρα δεν στάθηκε ευνοϊκή ούτε για τον έναν ούτε για τον άλλον. Ο Μάικλ Μάντσεν για παράδειγμα «βγήκε» μετά την αδελφή του, τη σεξοβόμβα Βιρτζίνια Μάντσεν, παρότι όμως χρειάστηκε μία σκηνή για να γίνει διάσημος (εκείνη με το κόψιμο του αυτιού στο «Reservoir dogs» του Κουέντιν Ταραντίνο), σύντομα τυποποιήθηκε σε ρόλους μαγκιόρων κάνοντας τα ίδια ακριβώς πράγματα σε δεκάδες δευτεροκλασάτες περιπέτειες. Οσο για την αδελφή του, η Βιρτζίνια βρήκε τον μάστορά της στη Σάρον Στόουν την οποία μάλιστα θυμίζει σε πιο έκφυλη εκδοχή. Πραγματικά μετά τα «Καυτά σημεία» του Ντένις Χόπερ η Βιρτζίνια εξαφανίστηκε…
Το χειρότερο όμως όλων των περιπτώσεων είναι όταν ο/η συγγενής που χαίρει βοηθείας από τη διασημότητα με το επώνυμο-εγγύηση καταφέρνει να τον/την…ξεπεράσει σε φήμη και δημοτικότητα. Νομίζετε ότι δεν έχει γίνει και αυτό; Η Τζούλια Ρόμπερτς έπαιξε ρόλο κομπάρσας στην πρώτη ταινία της «Blood red», όπου πρωταγωνιστούσε ο ήδη υποψήφιος για Οσκαρ Ερικ Ρόμπερτς. Πού είναι σήμερα ο ένας και πού η άλλη; Η Μεγκ Τίλι ξεκίνησε δυναμικά με τη «Μεγάλη ανατριχίλα» και την «Αγνή του Θεού», στη συνέχεια όμως η μικρότερη αδελφή της Τζένιφερ Τίλι την ξεπέρασε. Ο Τζεφ Μπρίτζες κατατρόπωσε σε επίπεδα σταρ και τον μακαρίτη πατέρα του Λόιντ και τον μεγαλύτερο αδελφό του Μπο. Και η Μέλανι Γκρίφιθ, παρότι μέτρια ηθοποιός, υπήρξε πρώτον παραγωγικότερη και δεύτερον αναλογικά πιο διάσημη από τη μαμά της Τίπι Χέντρεν, η οποία χάθηκε μετά τη σύντομη καριέρα της ως μια από τις «ξανθές» του Χίτσκοκ («Μάρνι», «Τα πουλιά»). Τελευταίο παράδειγμα σε αυτή την υποκατηγορία είναι ασφαλώς της Γκουίνεθ Πάλτροου, που όχι μόνον αυτή τη στιγμή θεωρείται μια από τις ελπιδοφόρες νέες γυναικείες μορφές του Χόλιγουντ αλλά είναι και τιμημένη με το Οσκαρ ά γυναικείας ερμηνείας για τον «Ερωτευμένο Σαίξπηρ». Λέτε η μαμά της, επίσης ηθοποιός, Μπλάιθ Ντάνερ να μη ζηλεύει λιγάκι;
