Η ελληνίδα σχεδιάστρια μόδας κέρδισε την πρώτη θέση και ας τη διεκδικούσαν σθεναρά χώρες με παράδοση στη μόδα, όπως οι Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία… Με σπουδές στην ιστορία της μόδας, στο σχέδιο του κοστουμιού και στο θεατρικό κοστούμι (London School of Fashion), η Λένα ασχολήθηκε αρχικά με το στάιλινγκ σε γυναικεία περιοδικά μόδας. Στη συνέχεια αποχαιρετά τα εν λόγω ρεπορτάζ και στα τέλη του 1993 το κατάστημα «Clothes» στην οδό Σόλωνος είναι πια ο δικός της χώρος. Επί του παρόντος, η νίκη της στον διαγωνισμό «Masters of Linen» εξαργυρώνεται με 10.000 ECU και μία πρόσκληση για συμμετοχή στις επιδείξεις του Μιλάνου, τον προσεχή Οκτώβριο. Τώρα αν βρεθεί και κάποιο πρόθυμο ελληνικό εργοστάσιο να στηρίξει την κολεξιόν της, το πιθανότερο είναι η Ελλάδα να εισπράξει και άλλο χειροκρότημα.
Κάλλιο αργά παρά ποτέ, πώς εξηγείτε όμως το γεγονός να συμμετέχουμε για πρώτη φορά σε ένα διαγωνισμό που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο;
«Η Ελλάδα πήρε μέρος για πρώτη φορά στο “Masters of Linen” και ελπίζω να μην είναι η τελευταία. Διεθνείς διαγωνισμοί μπορεί να γίνονται πολλοί αλλά δεν μας καλούν πάντα και κυρίως δεν τους μαθαίνουμε. Λείπει ένας φορέας που θα αναλάμβανε να καλύψει αυτό το κενό».
Ελληνική μόδα: τι εικόνα έχει σχηματιστεί σχετικά στο εξωτερικό;
«Είναι γνωστό ότι η Ελλάδα διαθέτει μεγάλες βιομηχανίες ενδύματος που αρχίζουν σιγά σιγά να κερδίζουν έδαφος στη διεθνή αγορά ρούχου. Εχουμε φήμη ως χώρα κατασκευής φασόν, ενώ για την ύπαρξη προτάσεων ελληνικής δημιουργικής μόδας… δεν νομίζω να έχουν την παραμικρή ιδέα».
Τι πιστεύετε ότι μέτρησε υπέρ της ελληνικής συμμετοχής;
«Η βαθμολόγηση των συμμετεχόντων έγινε σε τρία σκέλη: αξιολογήθηκε η πρωτοτυπία, η χρήση του λινού και η προσωπικότητα που παρουσίασε τα ρούχα και αντιπροσώπευσε την κάθε χώρα. Οσον αφορά τα δύο πρώτα, πιστεύω ότι η κριτική επιτροπή εκτίμησε την έρευνα που έκανα πάνω στο υλικό που λέγεται λινό. Ουσιαστικά πειραματίστηκα και πρότεινα πολλές διαφορετικές ματιές: λινό με ελαστίνη, λινό με ρεζίν, με νάιλον… Τέλος, η Αντιγόνη Αμανίτου, πέρα από το ότι στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, δεν σταμάτησε λεπτό να με εμψυχώνει και να μου δίνει κουράγιο».
Οταν σας απένειμαν το πρώτο βραβείο σάς κυρίευσαν πατριωτικά συναισθήματα; Το «για την Ελλάδα ρε…» της Πατουλίδου θα το λέγατε;
«Ενιωσα έκπληξη και αμέσως μετά φόβο για το πώς θα τα καταφέρω στη συνέχεια».
Θα διαφημίζατε κάποιο προϊόν, λόγου χάρη ένα σαμπουάν;
Θα είχε ενδιαφέρον να έκανα το στάιλινγκ ή να σχεδίαζα τα ρούχα για μια διαφήμιση. Η δουλειά μου δεν είναι μπροστά αλλά πίσω από την κάμερα».
Πώς σας φαίνεται η ιδέα να υπάρχει μια Ενωμένη Ευρώπη με ένα κοινό νόμισμα;
«Μου αρέσει πολύ η ιδέα οι χώρες να γίνονται “μεγαλύτερες”, η έννοια του παγκόσμιου κράτους. Ετσι ανοίγουν και κάποιες πόρτες…».
Οι πόρτες ανοιχτές λοιπόν και τα σκυλιά δεμένα;
«Οι πόρτες δεν είναι και τόσο ανοιχτές, όσο για τα σκυλιά… δεν είναι καθόλου δεμένα. Στη δική μας περίπτωση η Ελλάδα οφείλει να τα αντιμετωπίσει με σθένος, τόλμη και φαντασία. Υπάρχει μια τεράστια αγορά και ο καθένας έχει το δικό του κομμάτι. Κανένας δεν θέλει να χάσει το μερίδιό του προς όφελος της Ελλάδας».
Πόσο κοστίζει ένα φόρεμα με την ετικέτα Λένα Παπαχριστοφίλου;
«Κυμαίνονται από 40.000 δρχ. και φτάνουν ως τις 90.000 δρχ.».
Μετά το βραβείο σας να αναμένουμε ότι θα ακριβύνουν;
«Δεν ξέρω τι θα κάνουν πια, διότι θα φύγουν από τα δικά μου χέρια. Για να συνεχίσω να κάνω ρούχα αλλά και για να πάω στις επιδείξεις του Μιλάνου πρέπει να βρω ένα ελληνικό εργοστάσιο να στηρίζει την παραγωγή».
Και τι ανταπόκριση είχατε ως τώρα;
«Μέχρι στιγμής προσέγγισα δύο μεγάλες παραγωγικές μονάδες του χώρου. Από τον έναν δεν έχω πάρει ακόμη απάντηση. Ο άλλος μού έκλεισε το τηλέφωνο κατάμουτρα λέγοντας “δεν ενδιαφέρομαι, κυρία μου”».
