Το μόνο που χρειαζόταν ήταν απλώς ένα τηλεφώνημα από έναν παλιό φίλο σε έναν άλλο. «Εχεις σκεφτεί ποτέ να κάνεις τον “Γλάρο”;» τον ρώτησε η Μέριλ Στριπ. Ο Μάικ Νίκολς δεν χρειάστηκε να προβληματιστεί: «Μαζί σου θα το έκανα ευχαρίστως!» της απάντησε αστραπιαία.
Η συνεργασία της Στριπ και του Νίκολς είχε ήδη διαγράψει την πορεία της στο παρελθόν. Από το 1983 ως το 1990 είχαν κάνει μαζί τρεις ταινίες: « Η εξαφάνιση της Κάρεν Σίλκγουντ», «Φλογισμένες σχέσεις» και «Φλερτάροντας τη ζωή».
Η πρόταση της Στριπ όμως δεν αφορούσε συνεργασία στον κινηματογράφο. Στο μυαλό της η ηθοποιός είχε ένα άλλο είδος, το οποίο θα τους γύριζε πίσω στον χρόνο τότε που πρωτοσημείωναν επιτυχία. Η Μέριλ Στριπ, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Γέιλ, πρωτόπαιξε στο θέατρο στα τέλη της δεκαετίας του ’70 αποσπώντας εξαιρετικά σχόλια σε παραστάσεις έργων των Μπρεχτ, Σαίξπηρ και Τενεσί Γουίλιαμς, για να «μετακομίσει» στη συνέχεια στο Χόλιγουντ.
Το σχέδιό της τώρα ήταν μια παράσταση θερινής νυκτός. Τσέχοφ στην ύπαιθρο. Η κυρία Στριπ, 52 ετών σήμερα, λάτρεψε την ιδέα επιστροφής της στο Delacorte Theater στο Central Park, στο οποίο ο ιδρυτής του Public Theater, Τζόζεφ Παπ, είχε συνεργαστεί μαζί της στις παραστάσεις «Το στρίψιμο της βίδας», «Ερρίκος ο 5ος» και «Μέτρο για το μέτρο».
«Είχα αυτή τη γλυκιά νοσταλγική ανάμνηση των πιο ευτυχισμένων στιγμών μου στο θέατρο» είπε η Στριπ την επόμενη ημέρα καθισμένη δίπλα στη σκηνή του Delacorte Theater. Είχε απορρίψει πολλές παραστάσεις για αρκετά χρόνια, ψάχνοντας για κάτι που θα μπορούσε να κάνει σε πάρκο. Και ήλπιζε ότι η απλότητα του ελεύθερου θεάτρου στη σκιά του κάστρου Μπελβεντέρε πολύ μακριά από το Μπρόντγουεϊ θα της έδινε κατά κάποιον τρόπο μια ελευθερία και μια αίσθηση μαγείας. «Σκέφτηκα τις διασημότητες, τους κοσμικούς και τις λιμουζίνες κατά μήκος της εισόδου. Αηδίασα. Το πάρκο απομακρύνει κάθε ίχνος επιτήδευσης. Μου αρέσει το γεγονός ότι είναι τόσο απλό».
Δυνατό καστ
Η Στριπ πραγματοποίησε την επιθυμία της: «Γλάρος» στην ύπαιθρο, στον πρώτο Τσέχοφ που παίζεται στο Delacorte Theater. Η πρεμιέρα του είναι απόψε ενώ οι παραστάσεις θα ολοκληρωθούν στις 26 Αυγούστου. Οι θεατρόφιλοι εντοπίζουν και κάτι άλλο εξίσου σπάνιο: Η πρώτη εμφάνιση της Στριπ στο σανίδι ύστερα από 20 χρόνια απουσίας και η πρώτη σκηνοθεσία του Νίκολς στη Νέα Υόρκη ύστερα από σχεδόν μια δεκαετία.
Η παράσταση του «Γλάρου» στοίχισε περισσότερο από 1 εκατ. δολάρια, ενώ το καστ αποτελείται από πολύ δυνατά ονόματα. Μάλιστα κάποιοι ακόμη και εκ των έσω το χαρακτήρισαν κάπως υπερβολικό. Ο Τζον Γκούντμαν, συμπρωταγωνιστής της Μέριλ Στριπ στην παράσταση, είπε χαρακτηριστικά: «Ενιωθα σαν το καθυστερημένο παιδί της τάξης δίπλα σε τέτοια ονόματα». Μια τάξη καλλιτεχνών-πρωταθλητών θα μπορούσε να πει κανείς. Οι δέκα πρωταγωνιστές, ο σκηνοθέτης, ο σκηνογράφος, ο διευθυντής φωτισμού και ο μεταφραστής έχουν τιμηθεί συνολικά με 17 βραβεία Τόνι και 7 Οσκαρ. Μεταξύ των πρωταγωνιστών εξάλλου φιγουράρουν ονόματα όπως αυτά του Κέβιν Κλάιν (συμπρωταγωνιστής της Στριπ στην ταινία «Η εκλογή της Σόφι»), του Κρίστοφερ Γουόκεν και της Μάρσια Γκέι Χάρντεν, η οποία εφέτος απέσπασε το Οσκαρ β’ γυναικείου ρόλου. Τον θίασο συμπληρώνουν ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν και η Νάταλι Πόρτμαν. Ακόμη και οι δεύτεροι ρόλοι έχουν δοθεί σε ηθοποιούς οι οποίοι έχουν βραβευτεί με Τόνι. Μεταξύ αυτών ο Στίβεν Σπινέλα, η Ντέμπρα Μονκ και ο Λάρι Πάιν. Ωστόσο υπάρχει και ένας ηθοποιός όχι τόσο διάσημος. Απ’ ό,τι όμως έγινε γνωστό κερδίζει πόντους διασημότητας λόγω… συγγένειας, αφού πρόκειται για τον γιο της Μέριλ Στριπ, τον Χένρι Γκάμερ.
Ρόλος όνειρο
Είναι σημείο των καιρών απ’ ό,τι φαίνεται να γίνονται παραγωγές κλασικών θεατρικών παραστάσεων με πρωτοκλασάτα ονόματα. Για του λόγου το αληθές αξίζει να αναφερθεί η παράσταση της «Δωδεκάτης Νύχτας» του Σαίξπηρ με πρωταγωνιστές τη Μισέλ Φάιφερ, τον Τζεφ Γκόλντμπλαμ και τον Γκρέγκορι Χάινς το 1989 αλλά και το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμιουελ Μπέκετ με τους Ρόμπιν Γουίλιαμς και Στιβ Μάρτιν το 1988 σε σκηνοθεσία Νίκολς. Η δύναμη της συγκέντρωσης πολλών αστέρων δεν πιέζει μόνο το ταμείο από τις ουρές που δημιουργούνται αλλά και το ίδιο το καστ.
«Οπως λέει ο φίλος μου κάποιες φορές το να συμμετέχεις σε μια ονειρική παραγωγή μπορεί να γίνει εφιάλτης» είπε ο Σπινέλα. Υπήρχαν πολλοί αστέρες στη σκηνή και τελικά κατά τη διάρκεια της πρόβας ο καθένας φώναζε πόσο νευρικός αισθανόταν. «Για μένα η δυσκολία δεν ήταν η πρόβα αλλά το να συνεργάζομαι με όλους αυτούς τους παγκοσμίου φήμης ηθοποιούς».
Παρά τη νευρικότητά τους όμως οι ηθοποιοί αυτοί έκαναν τις πρόβες τους στο Public βοηθώντας κατά κάποιον τρόπο να εκπληρωθεί το όνειρο της Μέριλ Στριπ. Να υποδυθεί έναν ρόλο-όνειρο για εκείνη με τον οποίο ναι μεν έχει πολλά κοινά σημεία αλλά και μία βασική διαφορά: η ηθοποιός σε αντίθεση με την ηρωίδα, την Αρκάντινα, δεν αντιμετωπίζει ούτε οικογενειακά αλλά κυρίως ούτε και οικονομικά προβλήματα…
