Την καθρεφτού την εντοπίσαμε με τη βοήθεια συντροφισσών, που είναι ακόμη οργανωμένες στην Αριστερά των βορείων προαστίων (είχαν πάει για να μάθουν τι θα γίνει με κάτι κληρονομικά…). Οταν τηλεφωνήσαμε ως πελάτες μάς ρώτησε αν είμαστε συστημένοι και τελικά μας έκλεισε ραντεβού για το μεθεπόμενο πρωί.
Η μεσόκοπη γυναίκα που άνοιξε την πόρτα ήταν μια τυπικότατη νοικοκυρούλα. Το πρώτο πράγμα που μας είπε ήταν «μόλις τηγάνισα κάτι ψάρια και μυρίζει. Περιμένετε να κατεβάσω τα σκουπίδια και ξαναέρχομαι». Επέστρεψε σε δύο λεπτά και μας πέρασε στο υπνοδωμάτιο – καθιστικό. Δίπλα στα εικονίσματα ξεχασμένο ένα σωληνάριο Κ-Υ, ενώ στα κομοδίνα είναι ακουμπισμένες φωτογραφίες του γιου και του εγγονού. Η μάντισσα ακουμπά έναν μεγάλο κιτσάτο καθρέφτη στο κρεβάτι και λέει στο πρώτο θύμα να σκύψει για να δει το είδωλό του… Και ρίχνει την πρώτη ατάκα:
Εχεις χαρτιά στα χέρια σου.
Συγνώμη;
Λέω, έχεις χαρτιά στα χέρια σου. Κάτι… Ενα πτυχίο. Εχεις τελειώσει κανένα πανεπιστήμιο;
Μάλιστα.
Τι τελείωσες;
Φιλοσοφική.
Είδες; Το βρήκα!
Συνεχίζει επιτυχώς τη διάγνωση σε μια ευρεία θεματολογία. Εκμαιεύει για τα αδέλφια, τις φιλοδοξίες, τις αγωνίες. Αποφασίζουμε να την παραπλανήσουμε λίγο. Λέμε ότι η επίσκεψη έγινε για επαγγελματικούς λόγους. Οτι υπάρχει η προοπτική να ανοίξουμε κατάστημα.
Πού θα το ανοίξεις το μαγαζί. Στην Κηφισιά;
Οχι, στο κέντρο.
Πού ακριβώς στο κέντρο;
Δεν θα βρείτε και τίποτε από μόνη σας;
Πού, στην Ερμού θα το ανοίξεις;
Μπράβο, το βρήκατε…
Και θα πουλάς παπούτσια…
Οχι. Βιβιοπωλείο θα είναι.
Τέλος πάντων. Από ό,τι σε βλέπω, θα ανοίξεις τρεις επιχειρήσεις. Δύο θα είναι μαγαζιά και άλλη μία. Μάλλον φροντιστήριο, για να μην πάει χαμένο το πτυχίο. Και δεν μου λες, αυτός ο νεαρός που μπαινοβγαίνει σπίτι σου τι σου είναι;
Δεν μπαινοβγαίνει. Ζει εκεί. Είναι ο άντρας μου.
Παιδιά έχετε;
Οχι.
Θα κάνατε και παιδιά. Τα βλέπω. Δύο είναι. Ενα αγόρι και ένα κορίτσι. Σου έρχεται και μια κληρονομιά. Εχεις άρρωστο κανέναν συγγενή;
Μη μου πείτε για τη μάνα μου που έχει την καρδιά της…
Οχι, όχι. Μη φοβάσαι. Θανατικό δεν βλέπω στην οικογένειά σου. Μακρινός συγγενής θα σου αφήσει την κληρονομιά…
Αν είχα πλούσιο μακρινό συγγενή δεν θα το ήξερα;
Μήπως είχε πάει στην Αμερική και δεν το ξέρεις;
Ξανακοιτάτε μήπως τελικά η «κληρονομιά» είναι από λαχείο; Για να αρχίσω να αγοράζω δηλαδή…
Και λαχείο να πάρεις και ΛΟΤΤΟ να παίξεις, γιατί σου πέφτουνε πολλά λεφτά. Και ευτυχία. Μια χαρά σε βλέπω. Και τύχη. Μεγάλη τύχη.
Η συνάντηση κράτησε ένα εικοσάλεπτο. Μετά κάτι μας είπε για ένα μνημόσυνο που δεν καταλάβαμε αν είχε πάει ή αν επρόκειτο να πάει. Γενικά δεν καταλαβαίναμε πού τοποθετούνται οι μικρές διηγήσεις της. Της φάνηκε παράξενο που πήγαμε δύο κοπέλες και μόνο η μία ήθελε να ακούσει τη μοίρα της. Μας συμπάθησε όμως και έκανε σκόντο. Από 8.000 μας πήρε 5.000. «Και να ξανάρθετε», μας είπε στην πόρτα. «Σίγουρα, τώρα που γνωριστήκαμε…».
