Ο Ιωάννης Παύλος Β’ (κατά κόσμον Κάρολος Ιωσήφ Βοϊτίλα) γεννήθηκε στις 18 Μαΐου 1920 στο Βαντόβιτσε, μια μικρή κωμόπολη νοτιοδυτικά της Κρακοβίας * Στο Βαντόβιτσε έμεναν τότε 8.000 Καθολικοί και 2.000 Εβραίοι. Τα παιδιά της γειτονιάς είχαν βγάλει στον Κάρολο παρατσούκλι: Λόλεκ * Ο πατέρας του ήταν απόστρατος αξιωματικός. Ασκούσε το επάγγελμα του ράφτη. Η μητέρα του ήταν δασκάλα * Συντηρητική οικογένεια και φανατικοί Καθολικοί οι Βοϊτίλα. Ωστόσο δεν συμμερίζονταν τα αντισημιτικά αισθήματα που έτρεφε αρκετά μεγάλη μερίδα Πολωνών στην περιοχή τους * Ετσι ο «Λόλεκ» δεν είχε πρόβλημα με τους δικούς του να κάνει «κολλητή» παρέα με ένα εβραιόπουλο το οποίο αργότερα θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο στη διπλωματική αναγνώριση του Ισραήλ από τον ποντίφικα πλέον Βοϊτίλα: τον Γέρζι Κλούγκερ * Σε ηλικία 9 ετών ο Κάρολος γνωρίζει τον πόνο της απώλειας με τον θάνατο της μητέρας του. Μόνο στήριγμά του τώρα ο αυστηρός πατέρας * Ο «Λόλεκ» με τον συνένοχό του στις παιδικές σκανταλιές Γέρζι περνούσαν πολλές ώρες στην κουζίνα του πατρικού σπιτιού των Βοϊτίλα, όπου άκουγαν τον πατέρα του Κάρολου να διηγείται ιστορίες για την Αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη και την Πολωνία * Εξυπνος και επιμελής μαθητής ο μικρός Κάρολος είχε διδαχθεί καλά από τον απόστρατο πατέρα του τι σημαίνει πειθαρχία και αυτοσυγκράτηση. «(Ο πατέρας του) ήταν άνθρωπος με σκληρό πρόσωπο αλλά ευαίσθητη καρδιά. Προσπαθούσε να νουθετήσει τον γιο του με τις ίδιες τακτικές που εφάρμοζε στους στρατιώτες του» είχε δηλώσει κάποτε ένας παιδικός φίλος τού «Λόλεκ» στο περιοδικό «People» * Εκτός από το διάβασμα ο Κάρολος λάτρευε τη λογοτεχνία, την ποίηση και κυρίως τα σπορ καγιάκ, ορειβασία, ποδόσφαιρο. Ο πατέρας Βοϊτίλα πάντα φρόντιζε να βρίσκει χρόνο για να παίζει μπάλα με τον αγαπημένο μικρό γιο του, τον φοβερό τερματοφύλακα «Λόλεκ». Αλλά πού να βρισκόταν μπάλα ποδοσφαίρου τότε; Ο πατέρας Βοϊτίλα καθόταν υπομονετικά και έφτιαχνε μπάλες ράβοντας φλούδες πορτοκαλιών! * Το 1938, όταν ο Κάρολος ήταν πλέον 18 ετών, ο πατέρας Βοϊτίλα μετακομίζει στην Κρακοβία. Ο «Λόλεκ» εγγράφεται στο πανεπιστήμιο για να παρακολουθήσει μαθήματα φιλολογίας και φιλοσοφίας * Το 1939, όμως, μετά την κατάληψη της Πολωνίας από τους Γερμανούς, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια κλείνουν. Πολλοί φοιτητές και καθηγητές οδηγούνται σε καταναγκαστικά έργα. Ο Κάρολος αποφεύγει τη σύλληψη, αλλά υποχρεώνεται να εργασθεί ως απλός εργάτης σε μεταλλείο και αργότερα στα συγκροτήματα της μονάδας χημικών Slovay και Falecki * Το 1941 πεθαίνει ο πατέρας του. Ο Κάρολος χάνει όμως και τον μεγάλο αδελφό του, ο οποίος μόλις είχε πάρει το πτυχίο της Ιατρικής * Είναι πλέον 21 ετών. Ενα χρόνο αργότερα η κλίση του στην ιερατική έχει ωριμάσει, οπότε αποφασίζει να παρακολουθήσει μαθήματα σε κάποιο ιεροσπουδαστήριο που λειτουργούσε κρυφά, παρά τις γερμανικές απαγορεύσεις * Μετά τον πόλεμο, το 1945, συνεχίζει τις ιερατικές σπουδές του στο μεγαλύτερο ιεροσπουδαστήριο της Κρακοβίας * Ενα χρόνο μετά χειροτονείται ιερέας. Λέγεται ότι στην απόφασή του αυτή συνέβαλε και ένας έρωτας με άτυχο τέλος. Είναι η εποχή που έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή με το ψευδώνυμο «Αντρέι Γιαβιέν» * Λόγω των εξαιρετικών επιδόσεών του αποστέλλεται από την Κρακοβία στη Ρώμη για ειδίκευση στο πανεπιστήμιο Angelicum * Μέσα σε δύο χρόνια παίρνει πτυχίο στην Ηθική. Επιστρέφει στη γενέτειρά του και διδάσκει Θεολογία στο καθολικό πανεπιστήμιο της Κρακοβίας * Αρχίζει να δημοσιεύει θεολογικά άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά. Το όνομά του κάνει αίσθηση και αρχίζει να ασκεί επιρροή στην καθολική κοινότητα της πόλης * Ολες αυτές οι πληροφορίες φθάνουν στο Βατικανό. Αποτέλεσμα; Ο πάπας Πίος ΙΒ’ τον τιμά ονομάζοντάς τον τιτουλάριο επίσκοπο και βοηθό στην επισκοπική έδρα της Κρακοβίας * Το 1964 αναλαμβάνει την αρχιεπισκοπή και τρία χρόνια μετά, σε ηλικία 47 ετών, ο πάπας Παύλος Στ΄ τον χειροτονεί καρδινάλιο * Με το νέο αξίωμά του ο Κάρολος Βοϊτίλα αναπτύσσει έντονη δραστηριότητα και διαδραματίζει ενεργό ρόλο στη Β΄ Σύνοδο του Βατικανού συμβάλλοντας στην έκδοση σημαντικών διαταγμάτων. Ηδη στους εκκλησιαστικούς κύκλους της Ρώμης χαίρει μεγάλης εκτιμήσεως. Ο δρόμος προς τον παπικό θρόνο είναι ανοιχτός πια * Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του ιταλού πάπα Ιωάννη Παύλου Α΄ (Αλμπίνο Λουτσιάνι) στις 28 Σεπτεμβρίου 1978 εκλέγεται διάδοχός του στην Αγία Εδρα. Η επίσημη τελετή της ενθρονίσεώς του έγινε στις 22 Οκτωβρίου 1978 * Πρώτη του κίνηση ήταν να προσκυνήσει στην Ασίζη του Αγίου Φραγκίσκου, προστάτη της Ιταλίας και των φτωχών * Αρχίζει μακρινές περιοδείες Λατινική Αμερική, Ιρλανδία, Ισπανία που τις ονομάζει «Αποστολικά Προσκυνήματα» * Στο δεύτερο αποστολικό ταξίδι του τον Ιούνιο του 1979 επισκέπτεται την κομμουνιστική πλέον πατρίδα του και προσκυνά στο Αουσβιτς, «το φοβερότερο κολαστήριο που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα» * Το τέταρτο αποστολικό ταξίδι έγινε στα Ηνωμένα Εθνη. Από την έδρα του οργανισμού ο Πάπας μίλησε για τις ανθρώπινες αξίες. «Οχι σε κάθε είδος καταναγκαστικών έργων οπουδήποτε στη Γη, όχι στη φρενίτιδα των εξοπλισμών, όχι στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ναι στην προσπάθεια για εδραίωση της ειρήνης, ναι στην προώθηση των υλικών και πνευματικών αξιών που είναι απαραίτητες για την οικοδόμηση του πολιτισμού, ναι στη δημιουργία ενός πιο ανθρώπινου κόσμου για τις μέλλουσες γενιές» είπε. Με το ίδιο πνεύμα μίλησε και στον αμερικανό πρόεδρο Κάρτερ *Το 1980 πραγματοποιεί περιοδεία στην Αφρική * Στις 13 Μαΐου 1981, ημέρα Τετάρτη καθιερωμένη ως ημέρα ανοιχτής ακρόασης του Πάπα στην πλατεία του Αγίου Πέτρου ο πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ δέχθηκε δύο πυροβολισμούς. Μέσα σε κλίμα σύγχυσης και πανικού τελικά μια καλόγρια κατάφερε να αναγνωρίσει μέσα στο πλήθος τον επίδοξο δολοφόνο και να τον σταματήσει με το σώμα της * Επρόκειτο για τον νεαρό Τούρκο Μεχμέτ Αλί Αγκτσά * Ενώ οι περισσότεροι θεωρούν ότι ήλθε το τέλος για τον Κάρολο Βοϊτίλα, ο Ιωάννης Παύλος Β’ ύστερα από πολύωρη εγχείρηση τελικά συνέρχεται * Ενα χρόνο μετά τη δολοφονική απόπειρα συνεχίζει τα ταξίδια του * Το σημαντικότερο ταξίδι θεωρήθηκε η επίσκεψη-αστραπή στην Αργεντινή. Επρόκειτο κατ’ ουσίαν για «διπλωματική αποστολή». Η Αγία Εδρα μεσολάβησε για την επίτευξη ειρήνης μεταξύ Αγγλίας και Αργεντινής μετά τον πόλεμο για τα νησιά Φόκλαντ * Ακολουθούν τα ταξίδια στην Ισπανία, στην Κεντρική Αμερική και τον Ιούνιο του 1983 στην πατρίδα του την Πολωνία * Στις 5 Νοεμβρίου 1983 απευθύνει «αδελφικό κάλεσμα» στους Διαμαρτυρομένους * Στις 27 Οκτωβρίου 1986 με πρωτοβουλία του συγκεντρώνει στην Ασίζη τα «παιδιά του Θεού» θρησκευομένους από όλον τον κόσμο, ανεξαρτήτως της πίστεώς τους. Εβραίοι, Μουσουλμάνοι, Ινδουιστές, Βουδιστές και Σιχ ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Πάπα * Τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς πραγματοποιεί επίσκεψη στη μεγάλη εβραϊκή συναγωγή της Ρώμης (πρωτοφανές γεγονός στην ιστορία του καθολικισμού) * Στις 3 Δεκεμβρίου 1987 συναντάται στη Ρώμη με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο Α΄. Εκείνη την ημέρα διακηρύσσει στην κοινή δήλωση των «δύο Μεγάλων Αδελφών»: «Εμείς αναμένουμε την ημέρα, Θεού θέλοντος, κατά την οποία θα επανεύρουμε την ενότητά μας στην πίστη, στην οποία θα εδραιώσουμε την πλήρη κοινωνία, με μοναδική συλλειτουργία της Ευχαριστίας εν Κυρίω». Στη Θεία Λειτουργία στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου ο πατριάρχης Δημήτριος συμμετέσχε. Προσευχήθηκε με τον Ιωάννη Παύλο Β΄. Μαζί είπαν στα ελληνικά το «Πιστεύω» και το «Πάτερ Ημών». Τα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα μετέδιδαν την τελετή * Το 1987 ο Πάπας καταδικάζει κομμουνισμό και καπιταλισμό, θεωρώντας και τα δύο συστήματα «συνένοχα» για τη δυστυχία του Τρίτου Κόσμου *Το 1988, μετά την «περεστρόικα» του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, εγκαινιάζει επαφές με την ΕΣΣΔ * Στα 81 χρόνια του, σήμερα, παρά την κακή κατάσταση της υγείας του, ο Πάπας συνεχίζει την «κοσμική» και «διπλωματική» δραστηριότητά του. Πρόσφατο παράδειγμα η επίσκεψή του το περασμένο καλοκαίρι στην Αθήνα, στο πλαίσιο της απόφασής του να ακολουθήσει τη διαδρομή του Αποστόλου Παύλου.
Ο Ιωάννης Παύλος Β’ είναι: * Ο πάπας που εξελέγη στη νεαρότερη ηλικία 58 ετών * Ο δημοφιλέστερος ποντίφικας στην ιστορία του καθολικισμού * Ενας από τους μακροβιότερους στην «παπική θητεία» έχοντας συμπληρώσει 23 χρόνια στον θρόνο της Αγίας Εδρας * Ο πρώτος πάπας του οποίου η βιογραφία κυκλοφόρησε σε κόμικ το 1983 από τον εκδοτικό οίκο Marvel * Ο πρώτος πολωνός και πρώτος μη ιταλός πάπας ύστερα από 445 χρόνια στην ιστορία του αποστολικού θρόνου * Ο πιο πολυταξιδεμένος ποντίφικας και ο μόνος πάπας του αιώνα μας που έχει περιοδεύσει εκτός Ιταλίας (πριν από αυτόν, μόνον ο Παύλος Στ΄ είχε ταξιδέψει, το 1964, στους Αγίους Τόπους, όπου είχε συναντηθεί με τον τότε Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα Α΄, και πριν από αυτόν, ο Πίος Ζ΄, ο οποίος όμως εξορίστηκε από τον Ναπολέοντα στο Φοντενεμπλό) * Ο Ιωάννης Παύλος έχει διανύσει συνολικά απόσταση που ισοδυναμεί με τον γύρο της Γης επί 22 φορές ή, αλλιώς, έχει διανύσει αποστάσεις που ισούνται με την απόσταση Γης – Σελήνης επί 2,92 φορές * Εχει επισκεφθεί συνολικά 105 χώρες και 716 ιταλικές πόλεις * Εχει εκφωνήσει 2.560 λόγους * Είναι ο πρώτος πάπας που παραδέχθηκε ότι… η Γη κινείται!
«Habemus Papam, Albinum Luciani, qui sibi nomen imposuit Ioannem Paulum Ι» ανήγγελλε στις 26 Αυγούστου 1978 ο καρδινάλιος Περικλής Φελίτσε την είδηση της εκλογής του Ιωάννη Παύλου Α΄. Την ίδια ώρα οι πολίτες της Ρώμης «διάβαζαν» τη χαρμόσυνη είδηση από τον λευκό καπνό που έβγαινε από την καπνοδόχο της Καπέλα Σιξτίνα. Τον Αλμπίνο Λουτσιάνι τον είχε εκλέξει το Κονκλάβιο με τη μεγαλύτερη σύνθεση: 111 καρδινάλιοι συνεδρίαζαν για να ανέλθει ο «συμπαθής, απλός, καταδεκτικός» Ιταλός στον αποστολικό θρόνο. Ο Αλμπίνο Λουτσιάνι είχε επιλέξει το όνομα Ιωάννης Παύλος Α΄ για να διατηρήσει ζωντανή τη μνήμη των προκατόχων του πάπα Ιωάννη ΚΓ’ και πάπα Παύλου Στ΄. Θεωρούσε τον εαυτό του συνεχιστή του κοινωνικού έργου τους. Τριάντα τρεις όμως ημέρες αργότερα το Κονκλάβιο χρειάστηκε να συνεδριάσει και πάλι. Το πρωί της 28ης Σεπτεμβρίου 1978 ο Ιωάννης Παύλος Α΄ είχε βρεθεί νεκρός στο κρεβάτι του, με αναμμένο το φως του κομοδίνου, έχοντας πλάι του το βιβλίο της «Μιμήσεως του Χριστού» και μερικές σημειώσεις, καταγράφοντας ένα προσωπικό θλιβερό ρεκόρ, του συντομότερου ποντιφικάτου, και πυροδοτώντας τις θεωρίες συνωμοσίας μέσα και έξω από το Βατικανό.
«Ποιος είναι αυτός ο Vojtyla;». Το Κονκλάβιο λοιπόν συνεδρίαζε και πάλι για τη διαδοχή. Ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί στην πλατεία του Αγίου Πέτρου, περιμένοντας το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, εξεπλάγη. «Vojtyla; Ποιος είναι αυτός με το ξενικό όνομα;» ρωτούσαν οι Vaticanisti (οι ρεπόρτερ που ειδικεύονται σε θέματα Βατικανού). Κάποιοι μεταφέρουν μάλιστα τον εξής διάλογο μεταξύ ενός καρδιναλίου και ενός δημοσιογράφου: «Ο καρδινάλιος Βοϊτίλα, που έφτασε τελευταίος στο Κονκλάβιο…». «Το είχα προβλέψει. Είναι Πολωνός». «Είναι Πολωνός με βαθύτατη μόρφωση και μεγάλη ευλάβεια στην Παναγία». Οι ψίθυροι έδιναν κι έπαιρναν. Η ανησυχία ήταν μεγάλη. Οπως λέγεται μάλιστα, ανάμεσα σ’ αυτούς που ανησυχούσαν για το νέο πρόσωπο της Αγίας Εδρας ήταν και ο ίδιος ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Ποίμνιο και (ιταλικά κυρίως) ΜΜΕ ησύχασαν πάντως όταν δύο ημέρες αργότερα ο Κάρολος Βοϊτίλα ανακοίνωνε ότι συμβολικά, ως συνεχιστής τού (33 ημερών) έργου του προκατόχου του, θα διατηρούσε το θρησκευτικό όνομα του Λουτσιάνι. Θα ονομαζόταν Ιωάννης Παύλος Β΄, ο 264ος πάπας στην ιστορία του Βατικανού, ο πάπας που θα σημάδευε τον αιώνα και θα οδηγούσε τους καθολικούς όλου του κόσμου από τη δεύτερη στην τρίτη χιλιετία. Ο πιο «κοσμικός» ποντίφικας, με έντονη «πολιτική» δράση. Ο θρησκευτικός ηγέτης ενός δισεκατομμυρίου ανθρώπων επάνω στη Γη. Ο πιο δημοφιλής «Αγιος Πατέρας», με τη μεγαλύτερη κοινωνική επιρροή, μια από τις πλέον συζητημένες προσωπικότητες της ιστορίας.
Ο ΠΟΝΤΙΦΙΚΑΣ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΞΕΣΗΚΩΝΕΙ ΤΑ ΠΛΗΘΗ. «Μην τον πιστεύετε τον Βοϊτίλα, είναι μέγας ηθοποιός. Με μια θεατρική κίνηση του χεριού του μπορεί να ξεσηκώσει τα πλήθη και να ασκήσει τεράστια επιρροή» έλεγαν οι εχθροί του στην Πολωνία. Του Ιωάννη Παύλου όντως του άρεσε η υποκριτική. Είναι ο πλέον «κοσμικός» πάπας στην ιστορία του Βατικανού. Ποιητής, αθλητής, ηθοποιός, τερματοφύλακας. Και πράγματι ξεσηκώνει τα πλήθη. Στη φωτογραφία, χιλιάδες κόσμου έχουν συγκεντρωθεί την Κυριακή του (καθολικού) Πάσχα 2001 στο Βατικανό για να ακούσουν τον Πάπα, ο οποίος μίλησε τότε για ειρήνη στη Μέση Ανατολή, στα Βαλκάνια και στην Αφρική και για έναν καλύτερο κόσμο, χωρίς φτώχεια και βίαιες συγκρούσεις
«Αλεπού» ή «προφήτης της ειρήνης»; Οι πιστοί του Καρόλου Βοϊτίλα τον αποκαλούν «πραγματικό προσκυνητή, που ως άλλος προφήτης διέρχεται τους δρόμους του κόσμου αναγγέλλοντας τον Χριστό και κηρύττοντας την ειρήνη», και τον λατρεύουν. Οι εχθροί του τον χαρακτηρίζουν τον πιο πονηρό εκπρόσωπο του παπισμού, μια «αλεπού με τιάρα» που ενεπλάκη ενεργά στην ανατροπή των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη, έναν «διπλωμάτη – πολιτικό ηγέτη» με τεράστια ισχύ, που επηρεάζει τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων. Ακόμη και η έμμεση άρση του αλάθητου πριν από λίγα χρόνια, όταν παραδεχόταν ότι «πράγματι, η Γη εν τέλει κινείται!» βάζοντας αίσιο τέλος στη σκοτεινή σελίδα για το Βατικανό, γνωστή ως «υπόθεση Γαλιλαίος», υποστηρίζουν ότι έγινε στο πλαίσιο των ελιγμών του.
«Mea culpa». Οι πολέμιοι του καθολικισμού θεωρούν ότι ακόμη και το «mea culpa», η αναγνώριση των λαθών της Αγίας Εδρας και η συγγνώμη εκ μέρους του Βατικανού για τις εγκληματικές ενέργειες της Ιεράς Εξετάσεως, ήταν εκ των συνθηκών επιβεβλημένη. Η αλήθεια είναι ότι ο Βοϊτίλα έξυπνα ή απλώς ηθικά ενεργών είναι ο πρώτος πάπας που έσπασε ταμπού αιώνων. «Πώς μπορεί κανείς να αποσιωπήσει τις αναρίθμητες βιαιότητες που διεπράχθησαν εν ονόματι της πίστεως; Θρησκευτικοί πόλεμοι, δίκες της Ιεράς Εξετάσεως, παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων… Η Εκκλησία οφείλει να αναθεωρήσει με δική της πρωτοβουλία τις σκοτεινές πτυχές της ιστορίας της και να τις κρίνει υπό το φως των αρχών του Ευαγγελίου» έγραφε σε επιστολή του προς τους καρδιναλίους. Και στις 13 Οκτωβρίου 1992, στο ταξίδι του στη Λατινική Αμερική επί τη ευκαιρία της συμπληρώσεως 500 χρόνων από την ανακάλυψη της ηπείρου, ομολόγησε δημόσια τα «αμαρτήματα που διεπράχθησαν προ 500 χρόνων». Ενώ ο άνθρωπος πατούσε στη Σελήνη, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δεν είχε παραδεχθεί ότι η Γη είναι σφαιρική και δεν αποτελεί το κέντρο του Σύμπαντος. Το επεχείρησε ο Βοϊτίλα για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια εκδηλώσεως για τον Αλβέρτο Αϊνστάιν το 1979 στην Παπική Ακαδημία Επιστημών. Η επίσημη παραδοχή βεβαίως αναβλήθηκε για το 1992. Τόλμησε να καταγγείλει, απροκάλυπτα μάλιστα, τις «αντιδημοκρατικές» αντιλήψεις του πρώτου πάπα, του Αποστόλου Παύλου, ως προς τη θέση των γυναικών και να ζητήσει δημοσία συγγνώμη, χωρίς να καταφέρει να σπάσει βεβαίως τις αντιδράσεις των «σκληροπυρηνικών» του Βατικανού σε ό,τι αφορά τη γυναικεία ιεροσύνη.
«Δέσμιος της “Opus Dei”». Οι κατηγορίες που προσάπτουν στον Πάπα οι πολέμιοί του είναι πολλές. Ανάμεσά τους η μη εξιχνίαση από τον Ποντίφικα των οικονομικών σκανδάλων με το «άγιο χρήμα» της Τράπεζας του Βατικανού που ήρθαν στο φως τη δεκαετία του 1990, των κατηγοριών για ξέπλυμα χρήματος και των σχέσεων με τη Μαφία. Ή ακόμη ότι έκανε τα «στραβά μάτια» απέναντι στην «Ιερά Μαφία», όπως ονομάζουν ορισμένοι τη σκληροπυρηνική οργάνωση «Εργο Θεού» («Opus Dei»), η οποία ιδρύθηκε στην Ισπανία το 1928 και στην οποία μάλιστα παραχωρήθηκε με τις ευλογίες του το δικαίωμα λειτουργίας με δική της ιεραρχία. Επίσης ότι χρησιμοποίησε τη «μεγαλύτερη και αποτελεσματικότερη μυστική υπηρεσία του κόσμου, την Υπηρεσία Κρατικής Ασφαλείας του Βατικανού, την υπηρεσία με το πιο οργανωμένο δίκτυο, που δεν χρειάζεται τον εξοπλισμό της KGB, της Μοσάντ ή της CIA για να μεταφέρει πληροφορίες, παρά μόνο να χρησιμοποιήσει τα κουβούκλια της εξομολόγησης», για να καταγράψει με ακρίβεια την έκταση της επιρροής του εργατικού συνδικάτου «Αλληλεγγύη» στην Πολωνία και ότι έτσι χρηματοδοτήθηκε με εκατομμύρια δολάρια η «Αλληλεγγύη» του Λεχ Βαλέσα από τους Αμερικανούς, οι οποίοι ασκούσαν πιέσεις στο Κρεμλίνο. Οτι οι μηχανισμοί του Βατικανού παρέχουν στον Ποντίφικα χιλιάδες αφτιά και μάτια σε όλον τον κόσμο. Αυτό το τελευταίο ωστόσο δεν είναι υποχρεωτικά κακό. Ο Ιωάννης Παύλος πράγματι έχει την ικανότητα να προσλαμβάνει τα μηνύματα του κόσμου. Να ελίσσεται και να συμβαδίζει με τα κοινωνικά ήθη της εποχής του (τόλμησε να εξαιρέσει από τον κατάλογο των αμαρτιών ακόμη και τον… «αυνανισμό, υπό όρους»!). Κατάφερε να γίνει ο πιο δημοφιλής πάπας στην ιστορία του Βατικανού. Ενας «κοσμικός» διάσημος ποντίφικας με τεράστια επιρροή σε όλον τον κόσμο.
Φωτογραφίες: ΑΡ, Rayes Manzo, Reuters, Χανιωτάκης, ΕΡΑ
