Η έλλειψη καινούργιων διαμερισμάτων σε περιοχές του κέντρου της Αθήνας, η έντονη ζήτηση για αγορά και οι υψηλές τιμές πώλησης αυτών έχουν οδηγήσει χιλιάδες ενδιαφερομένους στην αναζήτηση διαμερισμάτων σε οικοδομές που έχουν κατασκευαστεί πριν από 10, 20 ακόμη και 30 χρόνια.
Οπως αναφέρουν παράγοντες της κτηματαγοράς, σε περιοχές όπως το Παγκράτι, το Μετς, το Κολωνάκι, του Ζωγράφου, οι Αμπελοκήποι, τα Πατήσια κτλ. μπορεί κανείς να αγοράσει διαμέρισμα το οποίο έχει κατασκευαστεί πριν από 10 ή 20 χρόνια σε τιμή χαμηλότερη ακόμη και 50% σε σχέση με την αντίστοιχη των νεόδμητων. Παράλληλα, με τη διάθεση ενός ποσού που κυμαίνεται από 50.000 δρχ. ως 100.000 δρχ. ανά τ.μ. ο νέος ιδιοκτήτης του εν λόγω διαμερίσματος μπορεί να το ανακαινίσει πλήρως. Με τη διαδικασία αυτή, σύμφωνα με τους ίδιους παράγοντες, ο νέος ιδιοκτήτης του ακινήτου θα κερδίσει χρήματα αλλά και θα διαμορφώσει το διαμέρισμά του με τις προδιαγραφές που εκείνος επιθυμεί.
Η έντονη ζήτηση για παλαιά διαμερίσματα στο κέντρο της Αθήνας συμβαδίζει και με τις κυκλοφοριακές διευκολύνσεις που προσφέρουν πλέον οι τρεις γραμμές του μετρό.
Οπως αναφέρουν οι ίδιοι παράγοντες, τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 παρατηρήθηκε μια σημαντική ροή ατόμων για μόνιμη εγκατάσταση από την επαρχία στο Λεκανοπέδιο. Κατά την περίοδο αυτή υπήρξε σημαντική ζήτηση για νέες κατοικίες σε περιοχές του κέντρου της Αθήνας.
Τις επόμενες δύο δεκαετίες, δηλαδή αυτές του ’80 και του ’90, υπήρξε αντίστοιχη μετάβαση κατοίκων από το Κέντρο και το ευρύτερο Κέντρο προς τα προάστια, αναζητώντας μια καλύτερη ποιότητα ζωής, επειδή το Κέντρο αντιμετώπιζε σοβαρά κυκλοφοριακά προβλήματα, έλλειψη πρασίνου, κοινόχρηστων χώρων κτλ.
Τελευταία παρατηρείται το φαινόμενο να αναζητούν οι κάτοικοι των προαστίων της Αττικής μόνιμη κατοικία σε περιοχές του Κέντρου, καθώς σπαταλούν αρκετό χρόνο στις καθημερινές μετακινήσεις τους από και προς τον χώρο εργασίας. Το γεγονός αυτό έχει προκαλέσει έντονη ζήτηση για κατοικίες σε περιοχές όπως το Παγκράτι, οι Αμπελόκηποι, η Κυψέλη, η Καλλιθέα, τα Πατήσια, το Γαλάτσι κ.ά.
Η σημαντική έλλειψη οικοπέδων όμως έχει «παγώσει» την κατασκευή νεόδμητων κτιρίων είτε αυτά προορίζονται για κατοικία είτε για χώρους γραφείων. Παράλληλα, πολλοί ιδιοκτήτες διαμερισμάτων, αν και τους προτείνεται από κατασκευαστές να κατεδαφίσουν την παλαιά πολυκατοικία τους προκειμένου να αναγείρουν νέα με σύγχρονες προδιαγραφές (χώροι πάρκινγκ, εγκατάσταση φυσικού αερίου κτλ.), δεν δέχονται, καθώς υπάρχει ο κίνδυνος, λόγω των μειώσεων των συντελεστών δόμησης που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, το νέο κτίριο να καλύπτει λιγότερα τετραγωνικά μέτρα, με αποτέλεσμα για κάποιους ιδιοκτήτες να μην είναι συμφέρουσα η επιλογή αυτή.
Ωστόσο η αγορά ενός παλαιού διαμερίσματος δεν είναι εύκολη υπόθεση και θα πρέπει σε κάθε περίπτωση ο ενδιαφερόμενος να προχωρήσει σε ενδελεχή έλεγχο τόσο του κτιρίου όσο και των τίτλων ιδιοκτησίας. Συγκεκριμένα, θα πρέπει με τη βοήθεια ενός μηχανικού να εξασφαλιστεί ότι το κτίριο δεν έχει υποστεί βλάβες από τον σεισμό στις 7.9.1999 αλλά και από παλαιότερη σεισμική δραστηριότητα. Επίσης να ελεγχθούν η ποιότητα κατασκευής, η υδραυλική εγκατάσταση, τα ηλεκτρικά κτλ. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, όπως αναφέρουν ειδικοί της αγοράς, όπου χρειάζεται μαζί με την ανακαίνιση του εν λόγω διαμερίσματος να γίνουν σημαντικές αλλαγές τόσο στα υδραυλικά όσο και στην υφιστάμενη ηλεκτρική εγκατάσταση. Επίσης ο αγοραστής ενός διαμερίσματος σε παλαιά πολυκατοικία ενδέχεται να αντιμετωπίσει πρόβλημα κατά τη διαδικασία εξωτερικής ανακαίνισής του, καθώς μπορεί να μη συμφωνήσουν οι ιδιοκτήτες των υπόλοιπων διαμερισμάτων με τις αισθητικές αλλαγές που πρόκειται να πραγματοποιηθούν. Αυτό έχει αποτέλεσμα ο νέος ιδιοκτήτης να προχωρήσει στις όποιες αλλαγές επιθυμεί στο εσωτερικό του διαμερίσματος, αλλά εξωτερικά το κτίριο να μην υποδηλώνει την ανακαίνιση που έγινε στο διαμέρισμα. Εκεί όπου παρατηρείται πλήρης στασιμότητα είναι σε κτίρια γραφείων που ανεγέρθηκαν με το σύστημα της αντιπαροχής και ανήκουν σε πολλούς ιδιοκτήτες. Η αδυναμία συνεννόησης μεταξύ των συνιδιοκτητών στερεί όλους από τη δυνατότητα απόκτησης σημαντικών περιουσιακών στοιχείων και εισοδημάτων που θα προκύψουν με βεβαιότητα αν προβούν σε ανακαίνιση των παλαιών κτιρίων τους.
Π.χ., υπολογίζεται ότι, αν ένας συνιδιοκτήτης γραφείου 20 τ.μ. συνεισφέρει 200.000 δρχ./τ.μ., δηλαδή 4 εκατ. δρχ., για τη ριζική ανακαίνιση και αναμόρφωση του κτιρίου (συμπεριλαμβάνεται ο εξοπλισμός, όπως κεντρικός κλιματισμός, ψευδοροφές κ.ά.), τότε θα αυξήσει με μετριότατους υπολογισμούς το εισόδημά του από ενοικίαση του χώρου από 30.000 δρχ. /μήνα σε 100.000 δρχ. /μήνα, και η αξία του ακινήτου του θα ανέλθει από 5 εκατ. δρχ. σε 12 εκατ. δρχ. Αλλά η ανακαίνιση μεμονωμένων κτιρίων ή μονοκατοικιών σε ένα υποβαθμισμένο περιβάλλον παλαιών κτιρίων δεν δημιουργεί ουσιαστικά καμία αισθητική ή ποιοτική αναβάθμιση γι’ αυτόν που την πραγματοποιεί και ως εκ τούτου δύσκολα επιχειρείται. Στο πρόβλημα αυτό, όπως έχει γράψει παλαιότερα «Το Βήμα», λύση μπορεί να δώσει η πολιτεία, θεσπίζοντας κίνητρα ώστε οι ιδιοκτήτες ακινήτων σε υποβαθμισμένες περιοχές να μπορούν να προβούν σε ομαδική ανακαίνιση.
Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στην Κυψέλη τα καινούργια διαμερίσματα κοστίζουν από 400.000 δρχ. ως 600.000 δρχ. ανά τ.μ., στο Μετς από 500.000 δρχ. ως 700.000 δρχ. ανά τ.μ., στον Νέο Κόσμο από 350.000 δρχ. ως 450.000 δρχ. ανά τ.μ., ενώ στο Κολωνάκι οι τιμές κυμαίνονται κατά μέσο όρο από 900.000 δρχ. ως 1,5 εκατ. δρχ. ανά τ.μ. Οι αντίστοιχες τιμές διαμερισμάτων ηλικίας από 10 ως 20 ετών είναι χαμηλότερες σε ποσοστό από 20% ως 30%, ενώ για παλαιότερα διαμερίσματα οι τιμές προσεγγίζουν και το 50% των νεόδμητων.
