Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ της ελληνικής εταιρείας που υλοποιεί σήμερα στο αεροδρόμιο των Σπάτων το μεγαλύτερο έργο κεντρικού κλιματισμού στη χώρα μας, ο κ. Χρήστος Φυρογένης, είχε διαβλέψει πως θα έφθανε μια ημέρα που ο κλιματισμός θα ήταν τελείως απαραίτητος στην καθημερινή μας ζωή, από το 1958, όταν ελάχιστοι στην Ελλάδα γνώριζαν την υπόθεση του κλιματισμού. Στο τέλος της δεκαετίας του ’50 είχε τελειώσει τις σπουδές του, είχε υπηρετήσει τη θητεία του στην Αεροπορία και αναζητούσε επαγγελματικό προσανατολισμό. Η γεωργική ζωή του πατέρα του στα κτήματά τους στον Ρέντη (ναι, υπήρχαν κτήματα στον Ρέντη τότε) δεν τον ικανοποιούσε. Ηθελε κάτι πρωτοποριακό, κάτι που θα τον έκανε να ξεχωρίσει αμέσως. Πήγε να το ανακαλύψει στην Αμερική. Είχε φίλους εκεί και άρχισε με τη βοήθειά τους να ψάχνει. Εντυπωσιάστηκε φοβερά από τον κλιματισμό. Γνώρισε μηχανικούς που τον έφεραν σε επαφή με τα… περίεργα μηχανήματα που κατασκεύαζαν η Γουόρθιγκτον και η Τζένεραλ Ελέκτρικ.
«Αυτό είναι, θα τα φέρω στην Ελλάδα» είπε. Εκείνη την εποχή η ενέργεια ήταν παρακινδυνευμένη, αφού το είδος αυτό ήταν άγνωστο όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην ευρωπαϊκή αγορά. Η τύχη όμως ευνοεί τους τολμηρούς. Σε ηλικία 23 ετών δημιουργεί στο Σύνταγμα το πρώτο γραφείο του και στην Ανω Νέα Σμύρνη, και πάλι ανάμεσα σε περιβόλια, ένα μικρό εργαστήριο συναρμολόγησης των αμερικανικών μηχανημάτων κεντρικού κλιματισμού της Γουόρθιγκτον. Το πρόβλημά του ήταν να βρει αγοραστές για ένα εντελώς άγνωστο προϊόν. Εψαξε λοιπόν και βρήκε ποιοι γνώριζαν και κατά συνέπεια ενδιαφέρονταν για τον κλιματισμό. Ηταν οι εφοπλιστές, οι ιδιοκτήτες κινηματογράφων που τότε υποχρεωτικά έπρεπε να βάλουν μηχανήματα ανανέωσης του αέρα, οι φαρμακευτικές βιομηχανίες που και αυτές ήταν υποχρεωμένες να δημιουργήσουν ελεγχόμενες συνθήκες περιβάλλοντος στους χώρους παραγωγής τους, τα κέντρα διασκέδασης ή ακόμη το… τμήμα αλεξιπτωτιστών της Τανάγρας, που χρειαζόταν σταθερές συνθήκες θερμοκρασίας για τα αλεξίπτωτα από μετάξι.
Ο πρώτος πελάτης του έφθασε μέσω κοινών γνωστών. Λεγόταν Κοντόπουλος και είχε μια βίλα στο Νέο Ψυχικό. Είχε ζήσει στην Αμερική, ήξερε τον κλιματισμό, ήθελε να τον εγκαταστήσει στο σπίτι του και φίλοι του Αμερικανοί του είπαν πως δεν ήταν ανάγκη να κουβαλήσει τα μηχανήματα από την Αμερική. Στην Ελλάδα υπήρχε ο Φυρογένης που διέθετε αμερικανικά μηχανήματα κλιματισμού.
Η επιτυχία όμως ήλθε με τα κέντρα διασκέδασης. Ο νεαρός τότε κ. Φυρογένης κατάφερε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να γίνει ο ειδικός στον κλιματισμό για τα κέντρα διασκέδασης. Το πρώτο κέντρο – πελάτης του ήταν του Δόδη στην Πλάκα. Η ανανέωση της ατμόσφαιρας των κλειστών αιθουσών από τους καπνούς και η δημιουργία ελεγχόμενων συνθηκών θέρμανσης ήταν ένα θέμα που μελέτησε πολύ ο κ. Φυρογένης. Οι πελάτες από τον χώρο αυτό συνωστίζονταν κυριολεκτικά στο γραφείο του.
Σε λίγο μια νέα αγορά, που επρόκειτο να τον καθιερώσει στο χώρο του και να του αποφέρει πολλά χρήματα, ανοίγει για τον νεαρό επιχειρηματία. Είναι τα κρουαζιερόπλοια. Συνεργάζεται αρχικά για μελέτες και κατασκευές με τον κ. Τάσο Ποταμιάνο. Αφού οι δουλειές ακολουθούσαν ραγδαία ανοδική πορεία, το 1964 δημιουργήθηκε και το πρώτο ιδιόκτητο εργοστάσιο στην περιοχή Μοσχάτου. Σήμερα η Fyrogenis είναι μια βιομηχανική και εμπορική εταιρεία μηχανημάτων κλιματισμού, θέρμανσης και ηλιακής ενέργειας, της οποίας η παρουσία είναι υπολογίσιμη και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το έργο του αεροδρομίου των Σπάτων το κέρδισε από τους Γερμανούς, ανταγωνιζόμενη γερμανικές εταιρείες. Τα τελευταία χρόνια ήταν δύσκολα για την εταιρεία, η οποία πλήρωσε με ζημιές στον ισολογισμό της τις επενδύσεις που έκανε στην αρχή της δεκαετίας αλλά και τις διακυμάνσεις που γνώρισε η ελληνική αγορά κλιματιστικών. Ο κύκλος εργασιών της μαζί με αυτόν της συγγενούς της εμπορικής εταιρείας άγγιξε τα 8 δισ. δραχμές το 1997.
Η επιτυχία δεν τον άλλαξε. Το χρήμα το θεωρεί μέσον αναπτυξιακής προσπάθειας. «Οταν φτιάχνω κάτι δεν είναι δικό μου, είναι περιουσία του τόπου» υποστηρίζει. Δεν του αρέσουν οι κοινωνικές προκλήσεις, όπως λέει. Αντίθετα επιδιώκει να μείνει ίδιος και δηλώνει «αγωνιστής». Είναι μια λέξη που έμαθε και στους δύο γιους του και στην κόρη του, που εργάζονται κοντά του. Δουλεύει καθημερινά, από τις 8 το πρωί ως μετά τα μεσάνυχτα, ακόμη και τις γιορτές, και σκέπτεται τις δουλειές του και όταν κοιμάται, και όταν είναι στο μπάνιο, όπως ομολογεί. «Ο σωστός βιομήχανος πρέπει να είναι ολόψυχα δοσμένος στη δουλειά του, διαφορετικά δεν πάει μπροστά» υπογραμμίζει.
Ο ίδιος, εκτός από τα αμιγώς επαγγελματικά του ενδιαφέροντα, έχει πλούσια συνδικαλιστική δραστηριότητα. Πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχάνων Αττικής, από το 1977, αντιπρόεδρος του ΣΕΒ, πρόεδρος και πρωτεργάτης του Συνδέσμου Επιχειρηματικών Οργανώσεων των Πρωτευουσών της Ευρώπης, πρόεδρος και ιδρυτικό μέλος του Ελληνοκινεζικού Επιμελητηρίου. Η φιλοσοφία του; «Να βάζεις στόχους. Να μην επαναπαύεσαι. Να είσαι ανήσυχος. Να δημιουργείς. Να παρακολουθείς τις διεθνείς εξελίξεις. Να μη χάνεις την αισιοδοξία σου. Να μη σταματάς στις δυσκολίες».
«Ο σωστός βιομήχανος», επισημαίνει, «παρατηρεί ένα άστρο ψηλά και προχωράει για να το φθάσει. Στην πορεία του συναντά πεδιάδες, αλλά θα βρει και χαράδρες και βουνά. Εκείνος πρέπει να βλέπει μόνο το άστρο. Να μη σταματάει ποτέ».
