ΔΕΝ ΕΤΥΧΕ ποτέ να συναντηθούν. Αν ζούσαν στην ίδια πόλη, ίσως να ήταν συμμαθητές ή ακόμη και φίλοι. Ισως πάλι, αν είχαν κοινή πορεία ζωής, να γιόρταζαν μαζί τα γενέθλιά τους. Με ένα εντυπωσιακό ρεφενέ πάρτι, διότι γεννήθηκαν όλοι τους στις 17 Νοεμβρίου του έτους 1973. Την ημέρα που γεννιόταν μια επέτειος. Την ημέρα που μια νέα εποχή ξεκινούσε. Στους εκκωφαντικούς πυροβολισμούς των οργάνων της χούντας η απάντηση της «παρέας των έξι» ήταν μονότονη και «αντιδραστική». Σαν το κλάμα του μωρού…
«Εγώ δεν έζησα τα γεγονότα. Εκείνη η ημέρα ήταν άλλωστε η πρώτη της ζωής μου. Νιώθω όμως ότι έχω κοινά σημεία με το Πολυτεχνείο, γιατί το προσωπικό γεγονός της γέννησής μου συνδέεται με τα γεγονότα της εξέγερσης εκείνης. Εχω το Πολυτεχνείο στην καρδιά μου και ας μην το έχω επισκεφθεί ποτέ μέσα, αλλά μόνο περαστικός απ’ έξω» παίρνει τον λόγο ο Γιώργος Αθανασόπουλος, μπασκετμπολίστας από την Οβρυά Αχαΐας. Χιλιόμετρα μακριά η Μαρία Φραγκιαδάκη, αγρότισσα από την Ιεράπετρα, είναι σαν να βρίσκεται δίπλα του και να τον συμπληρώνει: «Είμαι περήφανη για τα παιδιά του Πολυτεχνείου. Με την εξέγερσή τους πριν από 25 χρόνια, ήρθε η ελευθερία. Ακούγεται συνηθισμένο, αλλά πώς αλλιώς θα έπρεπε να το πει κανείς; Τα γενέθλιά μου δεν γίνεται να μη μου φέρουν στο μυαλό τα γεγονότα. Είναι, βλέπεις, η κοινή ημέρα».
«Δεν ήμουν η μοναδική στην τάξη που είχα γενέθλια εκείνη την ημέρα. Υπήρχε και μια συμμαθήτριά μου και έτσι γινόμουν εύκολα πιστευτή. Πρόκειται πράγματι για σημαδιακή ημερομηνία» αναφέρει η Βασιλική Λιώλιου, καθηγήτρια Φιλολογίας από τον Τύρναβο Λαρίσης. Οσο δε για την τούρτα των γενεθλίων της, δεν απεικόνιζε τη μορφή του Τσε Γκεβάρα ούτε είχε την πικρή γεύση της επετείου. «Τα πάρτι μου ήταν πάντοτε συντηρητικά. Δεν είχαν το πνεύμα του Πολυτεχνείου. Είμαστε… πώς να το πω; μια άλλη γενιά». Μήπως η γενιά «που δεν έχει μνήμες»; Μήπως η γενιά των «βλάσφημων» πάρτι; «Δεν φταίμε εμείς. Ετυχε απλώς να γεννηθούμε στο μεταίχμιο των εξελίξεων» δικαιολογεί ο Κώστας Κυρτσούδης, γεωπόνος από την Πυλαία Θεσσαλονίκης, τη γενιά του. Αλλωστε δεν κάνουν όλοι αυτά τα πάρτι: «Ποτέ δεν γιόρτασα τα γενέθλιά μου στο σπίτι, παρέα με τους φίλους μου. Η περιοχή όπου μένω είναι απομονωμένη και οι φίλοι μου δεν έρχονται και πολύ συχνά. Πρέπει να τους συναντήσω εγώ. Πάντα έτσι γινόταν».
Η ημερομηνία γέννησής τους είναι όντως σημαδιακή. Η «παρέα» των 25άρηδων πλέον ομιλητών είδε για πρώτη φορά το φως σε διαφορετικά σημεία του ελληνικού ορίζοντα αλλά ακριβώς την ίδια ημέρα. Εκείνη δηλαδή που παραπέμπει στην εξέγερση, μα και σε μια… τρομοκρατική οργάνωση! Οι ίδιοι σχολιάζουν με χιούμορ τη σύμπτωση. «Μα δεν το ξέρετε; Είμαι ο αρχηγός της “17 Νοέμβρη”» αναφέρει ο Κώστας. Η οργάνωση όμως φαίνεται ότι διαθέτει και κάποιους… σφετεριστές. «Οποιος σας είπε ότι είναι ο αρχηγός λέει ασύστολα ψέματα! Ο αρχηγός είναι αυτός που σας ομιλεί αυτή τη στιγμή. Δηλαδή εγώ!» ξεσπά σε δυνατό γέλιο ο Απόστολος Καραγιάννης, μουσικός από την Αθήνα. Δεν τελειώσαμε όμως εδώ. Η οργάνωση διαθέτει και… ιδρυτή. «Ολοι τα ίδια λένε. Πάντως ο ιδρυτής είμαι εγώ!» «ομολογεί» ο Γιώργος.
Τις «ψυχαναλυτικές» διαδρομές του μυαλού (τις οποίες προκαλέσαμε εμείς φυσικά) των ανδρών της «παρέας» δεν ακολουθούν οι τρεις κοπέλες. «Καμία σχέση με τη “17 Νοέμβρη”» ξεκαθαρίζει η Σταματία Βέρρα, υπάλληλος καταστήματος στην Πάτρα, ενώ μαζί της συμφωνούν η Βασιλική και η Μαρία. Μάλιστα, αντί για την τρομοκρατία, προτιμούν να αναφερθούν στα ευτράπελα της γέννησής τους.
«Οι γονείς μου αντιμετώπισαν πολλά εμπόδια εκείνη την ημέρα. Μέσα στον γενικό πανικό, με τους αποκλεισμένους δρόμους, τους εξαφανισμένους γιατρούς και τις νοσοκόμες, τελικά κατόρθωσα να γεννηθώ!» προσπαθεί να… θυμηθεί (όσα της έχουν πει) η Μαρία, και συνεχίζει: «Τον μπαμπά μου δεν τον άφησαν να μείνει στο μαιευτήριο. Μείναμε εγώ και η μητέρα μου. Θα έλεγα μάλλον ότι “ξεμείναμε”! Γιατί από το Ηράκλειο, όπου γεννήθηκα, θα έπρεπε να μεταφερθούμε στην Ιεράπετρα. Και αυτό δεν ήταν καθόλου εύκολο!».
«Ο πατέρας μου με είδε με μία ημέρα καθυστέρηση» χαμογελά η Βασιλική. «Είχε διακοπεί η κυκλοφορία και δεν μπορούσε να βρει μέσο συγκοινωνίας ώστε να έρθει στο μαιευτήριο. Πάντως με είδε» συμπληρώνει. Ενώ ο πατέρας της Σταματίας σκέφθηκε κάτι διαφορετικό: «Πήρε ένα περιπολικό (…) και ήρθε. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος» αναφέρει η 25χρονη πλέον Σταματία. Αλλά τελικά φαίνεται ότι υπήρχε και άλλος τρόπος! «Στο μαιευτήριο όπου γεννήθηκα» μας διαφωτίζει ο Απόστολος «είχε γεννηθεί και το παιδί κάποιου αξιωματικού της χούντας. Το έμαθε ο πατέρας μου και αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία προκειμένου να με δει περισσότερο. Πήρε λοιπόν επ’ ώμου την κιθάρα του και με κάτι ψευτόλογα έπεισε την Ασφάλεια ότι θα πήγαινε για να διασκεδάσει το νεογέννητο! (γέλια). Ετσι αναγκαστικά έπαιξε για την πιτσιρίκα και μετά είδε και τον πραγματικό συγγενή του».
Τα χρόνια που ακολούθησαν την εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν καλύτερα. Η ελευθερία αποκαταστάθηκε, οι συγκεντρώσεις «άνω των δύο ατόμων» επιτρέπονταν και τα παιδιά μπορούσαν πλέον να παίζουν ανέμελα στις γειτονιές. Μπορούσαν να κάνουν και πάρτι γενεθλίων με ή χωρίς πορείες. «Την ημέρα που γινόμουν 13 χρόνων προτίμησα να πάω στην πορεία» θυμάται ο Γιώργος, και συμπληρώνει: «Εγιναν κάποια μικροεπεισόδια, αλλά όχι τίποτε το σοβαρό. Πάντως εκείνα τα γενέθλια θα τα θυμάμαι. Οχι σαν “σκορπιός” (οι κοπέλες μού λένε για ζώδια και τέτοια), αλλά σαν Γιώργος».
Ακριβώς όπως θυμούνται τη γιορτή τους οι φίλοι τους. Ακριβώς όπως θυμούνται τα γεγονότα οι μεγαλύτεροι…
