Υπάρχουν ηθοποιοί που διεκδικούν τον χώρο τους με θόρυβο και άλλοι που τον κατακτούν σχεδόν αθόρυβα, με μια σταθερή, ήρεμη παρουσία που σε κερδίζει. Ο Κίμων Κουρής ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που όταν τους συναντάς αντιλαμβάνεσαι αμέσως πως η ευγένειά τους δεν είναι επιτηδευμένη, αλλά στάση ζωής. Μιλάει χαμηλόφωνα, σκέφτεται πριν απαντήσει, δεν βιάζεται να εντυπωσιάσει. Ισως ακριβώς γι’ αυτό καταφέρνει να αφήνει το αποτύπωμά του σε κάθε δουλειά.
Η πορεία του Κίμωνα Κουρή μέχρι σήμερα δεν στηρίχθηκε σε εύκολους εντυπωσιασμούς ή σε ρόλους που «φωνάζουν». Αντίθετα, επέλεξε – ή καλύτερα τον επέλεξαν – χαρακτήρες με εσωτερικότητα, που φέρουν ένα ειδικό βάρος, σκιές και ηθικά διλήμματα. Ρόλους που απαιτούν λεπτές ισορροπίες και ψυχική ακρίβεια, που ο ίδιος τους προσεγγίζει με καθαρότητα και σεβασμό, σαν να προστατεύει τον πυρήνα τους.
Στη νέα δραματική σειρά του MEGA «Οι Αθώοι» (Παρασκευή, στις 22.10) ενσαρκώνει έναν άνθρωπο που κινείται με πυξίδα τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια. Ο Γιώργης Αράθυμος δεν είναι ήρωας με κραυγαλέες εξάρσεις, είναι ένας άνδρας ήπιος, με πίστη στην αγάπη και στην ηθική τάξη των πραγμάτων, ο οποίος βρίσκεται άθελά του στο επίκεντρο μιας τραγωδίας. Η καλοσύνη του γίνεται δοκιμασία. Και εκείνος τον υποδύεται χωρίς υπερβολές, με μια σχεδόν διάφανη ειλικρίνεια που κάνει τον θεατή να ταυτίζεται μαζί του.
Την ίδια στιγμή, η παρουσία του στην επιτυχημένη δραματική σειρά «Tehran» που γυρίζεται στην Αθήνα και φιλοξενείται στην Apple TV+ αποδεικνύει ότι μπορεί να σταθεί με την ίδια άνεση και σε ένα διεθνές περιβάλλον. Σε ένα περιβάλλον υψηλών απαιτήσεων, ενώπιον του παγκόσμιου κοινού, δεν αλλάζει ύφος, παραμένει προσηλωμένος στην ουσία του ρόλου. Iσως γιατί για εκείνον η υποκριτική δεν είναι ζήτημα γεωγραφίας ή γλώσσας, αλλά αλήθειας.
Μιλώντας στο ΒΗΜΑgazino, ο Κίμων Κουρής αναφέρεται στην ευθύνη που αισθάνεται απέναντι στους χαρακτήρες τους οποίους υποδύεται, περιγράφει τι σημαίνουν για εκείνον η αθωότητα και η καλοσύνη που παραμένουν διαχρονικά ζητήματα, αλλά και υποστηρίζει ότι η ελληνική μυθοπλασία μπορεί να σταθεί στη διεθνή σκηνή. Από τους «Αθώους» μέχρι το «Tehran» και τις νέες του δουλειές, ο ίδιος αποκαλύπτει με ειλικρίνεια τι σημαίνει να είσαι ηθοποιός σήμερα.
Παρ’ όλο που οι «Αθώοι» είναι μια σειρά εποχής, πραγματεύεται θέματα που φαντάζουν ιδιαίτερα σύγχρονα.
Πιστεύω πως είναι μια σειρά που κάνει τον θεατή να σκεφτεί βαθύτερα τις ανθρώπινες αξίες, γιατί εστιάζει με ρεαλισμό στην κοινωνική αδικία, δείχνοντας πώς οι πιο έντιμοι συχνά “καταστρέφονται” από το περιβάλλον τους, χωρίς όμως να δικαιώνει τη βία ή την εκδίκηση. Θέτει διαχρονικά ερωτήματα για τη δικαιοσύνη, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τη θέση του ατόμου μέσα σε μια άδικη κοινωνία, γι’ αυτό και παραμένει επίκαιρη και ουσιαστική για τον σύγχρονο θεατή.
Ο ήρωάς σας είναι ένας άνθρωπος που μοιάζει να κινείται με πυξίδα τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να θέλετε να τον υποδυθείτε και πώς δουλέψατε για να τον προσεγγίσετε;
Για τα δεδομένα της εποχής εκείνης, ο χαρακτήρας μου ήταν ένα σπάνιο πρότυπο ηθικής ανωτερότητας, ο οποίος επέλεγε τη σιωπή και τον σεβασμό και πίστευε πραγματικά στην καλοσύνη των ανθρώπων. Δεν επηρεαζόταν από την κακία και την αδικία που υπήρχε γύρω του. Προσπάθησα λοιπόν να πάω εγώ προς τον χαρακτήρα μου και όχι να τον φέρω στα μέτρα μου, κατανοώντας τον όσο καλύτερα μπορούσα και προσπαθώντας να σκεφτώ πώς ο ίδιος θα ένιωθε στην κοινωνία τού τότε και πώς αυτό θα επηρέαζε τη συμπεριφορά του.
Πιστεύετε ότι σε έναν κόσμο σαν αυτόν της σειράς -ή και της πραγματικότητας- η αθωότητα και η καλοσύνη τελικά πληρώνονται ακριβά;
«Γενικά, σε έναν σκληρό κόσμο σαν τον δικό μας, το να επιλέγεις να μη γίνεις ίδιος με “αυτούς” είναι από μόνο του μια μορφή δύναμης. Διατηρείς κάπως την αξιοπρέπειά σου. Αλλά δυστυχώς πρακτικά δεν ανταμείβεσαι για την καλοσύνη σου. Iσως βέβαια η αξία να βρίσκεται στο ότι σε κρατάει άνθρωπο, ακόμα και όταν γύρω σου όλα λειτουργούν διαφορετικά».
Υπάρχει κάποια σκηνή που σας επηρέασε περισσότερο συναισθηματικά μέχρι τώρα;
Μου έχουν τύχει συναισθηματικά δύσκολες σκηνές, αλλά προσπαθώ να μην το κουβαλάω μετά την παράσταση ή το γύρισμα. Δεν γίνεται αλλιώς, πρέπει με κάποιον τρόπο να προστατεύσω την ψυχική μου ηρεμία, γιατί η φύση της δουλειάς είναι τέτοια που πολλές φορές προκαλείς τον εαυτό σου να μπει σε ακραίες συνθήκες.
Σας βλέπουμε συχνά σε ρόλους με έντονο ψυχικό βάρος και εσωτερικότητα. Είναι κάτι που σας «επιλέγει» ή κάτι που επιλέγετε εσείς;
Νομίζω και τα δύο. Από ό,τι φαίνεται, βρίσκω μεγαλύτερο ενδιαφέρον, ως ηθοποιός, σε τέτοιους τύπους ανθρώπων. Iσως να παίζει ρόλο και το φιζίκ. Επίσης, τέτοιοι χαρακτήρες έχουν αντιφάσεις. Δεν είναι ξεκάθαρα “καλοί” ή “κακοί”, αλλά άνθρωποι που κουβαλούν βάρη, ενοχές, ευαισθησίες. Πρέπει να δείξω τι σκέφτονται και αυτό το βρίσκω πολύ δύσκολο και δελεαστικό.
Τι σας «φοβίζει» περισσότερο σε έναν ρόλο: Μήπως εκτεθείτε ή μήπως δεν καταφέρετε να τον υπερασπιστείτε;
Ο,τι και να κάνεις εκτίθεσαι. Η υπεράσπιση του ρόλου σε μεγάλο βαθμό είναι ευθύνη του ίδιου του ηθοποιού. Εκείνος πρέπει να τον καταλάβει. Ακόμα κι αν ο χαρακτήρας κάνει λάθη ή πράγματα δύσκολα αποδεκτά, ο ηθοποιός οφείλει να βρει την ανθρώπινη λογική του, όχι να τον κρίνει, αλλά να τον εξηγήσει. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι λειτουργεί μόνος. Υπάρχει σκηνοθέτης, σενάριο, συνεργάτες. Η δική μου ευθύνη για τον κάθε ρόλο είναι όμως κάτι το οποίο δεν φοβάμαι καθόλου να αναλάβω.
Αυτή την περίοδο σας βλέπουμε και στο «Tehran», ενώ έχετε συμμετάσχει και σε άλλες διεθνείς παραγωγές, όπως το «Stolen by Their Father» του 2022. Πώς προέκυψαν αυτές οι συνεργασίες; Τι διαφορετικό έχουν το κλίμα και ο τρόπος δουλειάς σε μια διεθνή παραγωγή σε σχέση με μια ελληνική;
Η συνεργασία μου με τέτοιες παραγωγές οφείλεται στην Blonde productions και στη Φένια Κοσοβίτσα και τους ευχαριστώ πολύ για αυτή την ευκαιρία που μου δίνουν κάθε φορά, γιατί η αλήθεια είναι πως νιώθω πολύ τυχερός που όντας στη χώρα μου μπορώ και συμμετέχω σε τέτοιες δουλειές! Η διαφορά στον τρόπο δουλειάς φαίνεται κυρίως στην προετοιμασία. Σε μια διεθνή παραγωγή έχεις συνήθως περισσότερο χρόνο πριν από το γύρισμα. Eχεις το περιθώριο για πρόβες, συζητήσεις για τον χαρακτήρα, καθορισμένο πλάνο. Oταν φθάνεις στο σετ, τα πράγματα κινούνται πολύ γρήγορα, γιατί όλα έχουν αποφασιστεί από πριν. Υπάρχει μια πειθαρχία που σε βάζει σε ρυθμό και σε αναγκάζει να είσαι απόλυτα έτοιμος. Στις ελληνικές δουλειές, αντίθετα, πολλές φορές η δημιουργικότητα γεννιέται εκείνη τη στιγμή. Είναι πιο ζωντανό, πιο αυθόρμητο. Οπότε θα έλεγα ότι έξω βασίζεσαι στη δομή, ενώ εδώ περισσότερο στη χημεία.
Με τις διεθνείς πλατφόρμες να αναδεικνύουν ξένες παραγωγές, πώς βλέπετε το μέλλον των ελληνικών σειρών στο εξωτερικό; Τι πιστεύετε ότι κάνει μια σειρά να προσελκύει το διεθνές ενδιαφέρον;
«Eχει ανοίξει μια πόρτα που παλαιότερα δεν υπήρχε, πλέον μια δουλειά από μια μικρή χώρα μπορεί να βρεθεί στην ίδια πλατφόρμα με μεγάλες παραγωγές και να κριθεί με τους ίδιους όρους. Αυτό μόνο θετικό μπορεί να είναι για τις ελληνικές σειρές. Το θέμα όμως είναι ότι δεν χρειάζεται να ανταγωνιστούν σε budget, αλλά σε ιδέα και ύφος. Για να τραβήξει το διεθνές ενδιαφέρον, μια σειρά πρέπει να σε βάζει γρήγορα στον κόσμο της και να σε κρατά εκεί χωρίς περιττά πράγματα. Να ξέρει τι θέλει να πει και να μην ξεχειλώνει απλώς για να γεμίσει επεισόδια. Ο θεατής έξω δεν γνωρίζει τους ηθοποιούς, ούτε τις τηλεοπτικές συνήθειες της χώρας, άρα μένει μόνο στην ιστορία και την αλήθεια της».
Επαγγελματικά ετοιμάζετε κάτι άλλο αυτή την περίοδο;
Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι σε πρόβες για την καινούργια κινηματογραφική δουλειά του Σύλλα Τζουμέρκα η οποία βασίζεται σε διηγήματα του καλύμνιου συγγραφέα Γιάννη Ζερβού. Είναι ένα πολύ απαιτητικό σενάριο και μια τρελή πρόκληση ερμηνείας για όλους τους ηθοποιούς που συμμετέχουν στην ταινία. Ανυπομονώ, είναι κάτι που περιμέναμε να γίνει για χρόνια και επιτέλους ξεκινάμε!.
Θα σας δούμε και στη σειρά εποχής της ΕΡΤ «Από ήλιο σε ήλιο». Τι σας κέντρισε σε αυτή τη δουλειά; Μιλήστε μας για τον ρόλο σας.
Η σειρά «Από ήλιο σε ήλιο» γράφτηκε με αφορμή την απεργία της Σερίφου το 1916. Hταν μία από τις πρώτες μεγάλες νίκες του εργατικού κινήματος στη χώρα. Οι εργάτες κέρδισαν το οκτάωρο και κατάφεραν να βελτιώσουν τις συνθήκες εργασίας τους. Ξεχώρισα αυτή τη δουλειά γιατί μιλάει για κάτι διαχρονικό – την ανάγκη του ανθρώπου να σταθεί απέναντι στην αδικία. Εγώ υποδύομαι τον Μανώλη. Eναν άνθρωπο που, αν και προέρχεται από μια πλούσια οικογένεια, επιλέγει να σταθεί δίπλα στους πιο αδύναμους. Πάει κόντρα στη βούληση του πατέρα του, αψηφά τα κουτσομπολιά της κοινωνίας και στο τέλος βάζει στην άκρη τον εαυτό του για να φροντίσει τη γυναίκα και το παιδί του αδελφού του. Αυτό που με αγγίζει στον Μανώλη είναι ότι δεν διεκδικεί για τον εαυτό του αλλά για τους άλλους. Είναι ένας άνθρωπος που βάζει πάνω απ’ όλα την ευθύνη και την αξιοπρέπεια.
Τι άνθρωπος θα θέλατε να είστε εσείς όταν σβήνουν τα φώτα;
Δεν θα ήθελα να είμαι κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαι. Μόλις τελειώνω τη δουλειά μου, αυτό που κάνω είναι να πηγαίνω σπίτι τις περισσότερες φορές και να χαλαρώνω με τους δικούς μου ανθρώπους.
Πώς αποφορτίζεστε έπειτα από μια δύσκολη ημέρα, γεμάτη υποχρεώσεις;
Μου αρέσει πάρα πολύ η μαγειρική, είναι κάτι που με χαλαρώνει. Μαγειρεύω σχεδόν κάθε μέρα. Οπότε, μετά από μια δύσκολη μέρα επιλέγω να κάνω κάτι τέτοιο.
