Τρία χρόνια μετά την εκπληκτική εμφάνισή του στο Ηρώδειο, ο Χοσέ Τζέιμς θα βρεθεί ξανά στη χώρα μας, αυτή τη φορά στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, στις 6 Ιουλίου, για μια συναυλία που περιλαμβάνει ένα πλήρες αφιέρωμα στην 50ή επέτειο του «I Want You» του Μάρβιν Γκέι, του άλμπουμ που ο ίδιος αποκαλεί «το αγαπημένο του όλων των εποχών». Μαζί του, η σπουδαία Τσάινα Μόουζες και μια μπάντα με εκλεκτούς μουσικούς.
Επιστρέφετε στην Αθήνα τρία χρόνια μετά από μια βραδιά που πολλοί χαρακτήρισαν αξέχαστη στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού. Τι θυμάστε πιο έντονα από εκείνη τη συναυλία;
«Ηταν πραγματικά μία αξέχαστη βραδιά, σαν όνειρο. Πίσω στα παρασκήνια υπάρχει ένα τεράστιο πορτρέτο της Μαρίας Κάλλας – και είναι μία από τις αγαπημένες μου τραγουδίστριες όλων των εποχών. Ηξερα λοιπόν ότι το live θα ήταν ξεχωριστό. Το κοινό ήταν μαγικό, τραγουδούσε μαζί μου, οι φίλοι μου ήταν τόσο ενθουσιασμένοι. Ο κόσμος μιλάει για εκείνη τη συναυλία μέχρι σήμερα. Ανυπομονώ να επιστρέψω στην Αθήνα».
Αυτό το project τιμά την 50ή επέτειο του «I Want You», ενός άλμπουμ που συνδυάζει αισθησιασμό και πνευματικό βάθος. Τι σημαίνει για εσάς προσωπικά αυτός ο δίσκος, πέρα από την ιστορική του αξία;
«Είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ όλων των εποχών, και ο Μάρβιν Γκέι είναι ο αγαπημένος μου άνδρας ερμηνευτής. Τόσοι μεγάλοι καλλιτέχνες, δίσκοι και ιδέες έχουν διαμορφωθεί από αυτό το άλμπουμ: Sade, D’Angelo, Ανίτα Μπέικερ, Maxwell. Ο Λίον Γουέρ ήταν μια ιδιοφυΐα στη σύνθεση και την παραγωγή, και είχα την τύχη να συνεργαστώ μαζί του πριν φύγει από τη ζωή. Ηταν ένας θρύλος, αληθινά ένας από τους μεγάλους».
Ποιο είναι το πιο πολύτιμο καλλιτεχνικό ή φιλοσοφικό μάθημα που πήρατε από αυτόν και εξακολουθεί να τροφοδοτεί τη δουλειά σας σήμερα;
«Μου έμαθε ότι αυτός και ο Μάρβιν είχαν ρίζες στην jazz, τη γνώριζαν βαθιά. Πάντα το υποψιαζόμουν, αλλά εκείνος το έκανε ολοφάνερο. Ολα είναι συνδεδεμένα – gospel, blues, jazz, R&B, soul, funk. Ολα αναβλύζουν από ένα βαθύ πηγάδι της “Black experience”».
Ο Μάρβιν Γκέι περιγράφεται συχνά ως καλλιτέχνης που μετέτρεψε την ευαλωτότητα σε δύναμη. Αυτό πώς έχει επηρεάσει τη δική σας φωνή;
«Νομίζω ότι είναι απίστευτα σέξι όταν ένας άνδρας μπορεί να είναι ευάλωτος. Αυτή είναι η τέχνη της γοητείας, και ο Μάρβιν ήταν ο αδιαφιλονίκητος κύριός της. Από τη στιγμή που πήρε τον έλεγχο της καριέρας του, δεν τραγουδούσε τίποτα που δεν μπορούσε να νιώσει – ακριβώς όπως η Μπίλι Χόλιντεϊ. Φυσικά, μας χάρισε το αριστούργημα “What’s Going On”, που ανέβηκε στο επίπεδο της προφητείας. Ηταν μια ιδιοφυΐα».
Ο Γκέι δημιουργούσε μουσική σε περίοδο βαθιών κοινωνικών αναταραχών, μετουσιώνοντας τον πόνο για τον πόλεμο, την ανισότητα και την κατάσταση του κόσμου σε τραγούδια. Νιώθετε ότι το σημερινό τεταμένο παγκόσμιο κλίμα απαιτεί μια παρόμοια καλλιτεχνική απόκριση, και πώς βλέπετε τον δικό σας ρόλο σε αυτή τη συζήτηση;
«Δυστυχώς, ναι – αυτά τα προβλήματα παραμένουν πολύ έντονα στην κοινωνία. Ρατσισμός, οικονομική αδικία, πόλεμος, κοινωνική ανισότητα, περιβαλλοντικά ζητήματα. Βλέπω τους καλλιτέχνες πρωτίστως ως true survivors, γιατί αυτοί κουβαλούν τις ιστορίες της ανθρωπότητας. Πέρα από το να λένε αλήθειες ή να ευαισθητοποιούν, οι καλλιτέχνες είναι και θεραπευτές – μπορούν να καταπραΰνουν ταραγμένες καρδιές και συγχυσμένα μυαλά σε δύσκολους καιρούς. Εχουμε πολλούς ρόλους να παίξουμε στην εποχή που ζούμε».
Μοιράζεστε τη σκηνή με την Τσάινα Μόουζες και μια εξαιρετική μπάντα. Τι είδους μουσικός διάλογος αναπτύσσεται ανάμεσά σας on stage, και πώς η συνεργασία διαμορφώνει τον συναισθηματικό τόνο της παράστασης;
«Η Τσάινα Μόουζες είναι ένα μοναδικό ταλέντο που προέρχεται από μια βαθιά μουσική οικογένεια. Είναι τιμή να μοιράζομαι τη σκηνή μαζί της και με τους υπέροχους μουσικούς μου – Μάρκους Ματσάντο, BIGYUKI, Πάρκερ Μακ Αλιστερ και Τζάρις Γιόκλι. Η μουσική μπορεί να ανοίγει και να συστέλλεται ανάλογα με αυτό που νιώθουμε· κάθε βραδιά και κάθε τραγούδι είναι διαφορετικό. Δεν τραγουδώ ποτέ ένα τραγούδι με τον ίδιο τρόπο δύο φορές, και αυτό το αγαπούν οι φίλοι μου».
Η μουσική σας κινείται άνετα ανάμεσα σε jazz, soul, hip-hop και R&B. Βλέπετε το κάθε είδος ως περιορισμό, ως γλώσσα ή απλώς ως αφετηρία;
«Δεν σκέφτομαι καθόλου με όρους είδους. Είναι όλα η ίδια γλώσσα με διαφορετικές εκφορές. Για να είσαι jazz μουσικός πρέπει να κατέχεις όλα τα στυλ – rock και pop, folk και κλασική μουσική. Απλώς αγαπάμε τη μουσική και θέλουμε να φέρουμε χαρά στους ανθρώπους, κι εμείς επιλέγουμε πώς να την παρουσιάσουμε καλύτερα. Η jazz είναι ένας μεγάλος – ας το πούμε – ενοποιητής, γιατί δανείζεται από κάθε λεγόμενο είδος».
Στον σημερινό κόσμο – που συχνά μοιάζει κατακερματισμένος – πιστεύετε ότι η μουσική έχει ακόμη τη δύναμη να μας φέρνει σε επαφή με τα πιο πηγαία συναισθήματα;
«Αναμφίβολα. Δεν υπάρχει τρόπος να νιώθεις άσχημα ενώ ακούς Στίβι Γουόντερ ή Αρίθα Φράνκλιν. Μέσα στη μουσική κατοικεί μια δύναμη της ανθρώπινης έκφρασης – αρχαία και ισχυρή. Είναι το κάλεσμα επιστροφής στην ψυχή μας, στην υψηλότερη πνευματική μας ύπαρξη».
Το άλμπουμ σας «No Beginning No End» ακουγόταν σαν δήλωση καλλιτεχνικής ταυτότητας. Αν κοιτάξετε πίσω, πώς βλέπετε την εξέλιξή σας έκτοτε – ως ερμηνευτής, συνθέτης και αρχηγός μπάντας;
«Ωραία ερώτηση. Για να πω την αλήθεια, δεν κοιτώ πολύ πίσω. Ελπίζω να έχω εξελιχθεί ως τραγουδιστής και συνθέτης. Σίγουρα έχω μεγαλώσει ως παραγωγός και είμαι γνωστός για το ότι έχω μία από τις καλύτερες μπάντες στον χώρο της jazz. Είμαι λοιπόν χαρούμενος. Ο κόσμος αγαπά τους δίσκους μου, παλιούς και νέους, και αυτό μου γεμίζει την καρδιά».
Πολλοί καλλιτέχνες, από τον Μάρβιν Γκέι έως τον D’Angelo, έχουν χρησιμοποιήσει τη μουσική ως τρόπο να εξερευνήσουν βαθύτερα ζητήματα ταυτότητας και ελευθερίας. Πώς βλέπετε τη δική σας δουλειά να συνεισφέρει σε αυτή τη διαρκή συζήτηση;
«Κάθε μουσική έχει έναν διαφορετικό τρόπο να αγγίζει το ανθρώπινο σώμα, τον νου και την ψυχή. Είναι όλες ιερές και σημαντικές. Η μουσική μου εξερευνά τη γοητεία, τον αισθησιασμό, την απώλεια, την αγάπη και την αναγέννηση. Είναι όλα μέρος του μεγάλου κύκλου της ανθρωπότητας, και ελπίζω οι λέξεις και οι μελωδίες μου να έχουν αγγίξει μερικές καρδιές και να έχουν κάνει τη ζωή κάποιων ανθρώπων λίγο καλύτερη. Αισθάνομαι τιμή που ανήκω σε μια γενεαλογία μεγάλης μαύρης μουσικής, από τον Λούις Αρμστρονγκ και τον Prince μέχρι σήμερα».
