Το πίντσερ μου, ο Ρόμελ, είναι περίεργα, πολύ περίεργα ήσυχο τις τελευταίες ημέρες. Το πολυαγαπημένο μου τετράποδο, το οποίο συνήθιζε να ορμάει σαν γερμανικό πάντσερ στους πολύτιμους, μινιμαλιστικού ύφους καναπέδες του Armani και να διαλύει τις υπέροχες, ζωγραφισμένες με πεταλούδες πορσελάνες του Hermès, έχει αποκτήσει τη συνήθεια εδώ και αρκετές ημέρες να κοιτάζεται στον καθρέφτη. Ο μικρός μου Ρόμελ βγάζει συνέχεια κάτι περίεργους θορύβους. Είναι κάτι μεταξύ γαβγισμάτων και κραυγών. Ο μεγαλοεφοπλιστής, μεγαλογαιοκτήμων Ντίντης Ευπαλίδης είναι σίγουρος ότι το μικροσκοπικό κατοικίδιο επιθυμεί να τραγουδήσει. Η Ούρσουλα τινάζει τον πλατινέ χείμαρρο των μαλλιών της. Γελάει δυνατά. Στη συνέχεια λέει ότι ο πανέμορφος σκύλος δεν θέλει να τραγουδήσει απόσπασμα από κάποια όπερα του Βέρντι ή του Πουτσίνι. Θεωρεί ότι ο Ρόμελ ονειρεύεται να τραγουδήσει δημοφιλή άσματα γνωστών τραγουδιστών σε λαμπερούς ναούς της νυκτερινής διασκέδασης. Αυτό συνέβη από τη στιγμή που ο Ρόμελ, «κρυμμένος» μέσα σε ένα γούνινο τσαντάκι Fendi διακοσμημένο με κρύσταλλα Swarovski, πέρασε την πύλη λαοφιλούς μαγαζιού στο downtown της πόλης. Το κατοικίδιο, λες και το είχαμε εκπαιδεύσει, καθόταν απόλυτα ήσυχο. Εβγαζε το μικρό του κεφαλάκι από τη fur coat bag και παρακολουθούσε. Είμαι απόλυτα σίγουρη ότι ο μικρός μου φίλος, εκτός από τον ιδιαίτερα δημοφιλή λαϊκό ερμηνευτή στην πίστα, παρακολουθούσε και το ατελείωτο πηγαινέλα των επωνύμων σε τραπέζια, καρέκλες, καναπέδες. Ο Ρόμελ είχε μείνει μάλλον έκθαμβος καθώς αναγνώριζε πρόσωπα γνωστά, οικεία θα έλεγα. Γνωστούς επιχειρηματίες, εφοπλιστές, αλλά και συλλέκτες που περνούν συνέχεια από τις κατοικίες των Ντίντη Ευπαλίδη, Γκαλάτσι-Γκαλάτσι και Φίφη Δελμούζου-Κασσανδρή, στις χρυσοφόρες οροσειρές της Εκάλης και την πολλά υποσχόμενη (γεμάτη με έργα που ετοιμάζονται συνέχεια) Αθηναϊκή Ριβιέρα. Η εποχή των μπουζουκιών (αυτό το κατάλαβε μέχρι και ο Ρόμελ, μεγέθους… αναπτήρα, αφού μπορεί να «κρυφτεί» και να μη γίνει αντιληπτός στο τσαντάκι φημισμένου ιταλικού οίκου) έχει επανέλθει θριαμβευτικά.
Καμία σχέση με τη… Γιόντσεβα
Ο κολεξιονέρ Γκαλάτσι-Γκαλάτσι, ο οποίος μέχρι πρότινος εκνευριζόταν αν σε άκουγε να μιλάς για οτιδήποτε άλλο στον κόσμο της μουσικής πέρα από τους Γιόνας Κάουφμαν, Σόνια Γιόντσεβα και Αννα Νετρέμπκο, το παραδέχεται πλέον! Η μπουζουκλερί είναι ό,τι καλύτερο, λέει, σε έναν κόσμο που είναι γεμάτος κλάμα, δυστυχία, πολέμους, τραγικά δυστυχήματα, με θύματα κυρίως νέους ανθρώπους. Ολα αυτά που βλέπουμε από τη στιγμή που έκανε την είσοδό του το 2026. Πραγματικά δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο! Καμία άλλη χρονιά δεν υπήρχε μαζεμένη τόση δυστυχία. Τα άσματα στα μπουζούκια, αυτή η μάλλον «ψεύτικη» ατμόσφαιρα της τρελής χαράς, εκείνο το ατελείωτο κιτς πηγαινέλα επωνύμων και αγνώστων λειτουργούν τελικά θεραπευτικά. Ο κόσμος ξεχνιέται, διασκεδάζει, το μυαλό ξεφεύγει και οι μπουζουκλερί ζουν και πάλι μεγάλες στιγμές. Τα θηριώδη τζιπ σταματούν έξω από τους νυκτερινούς ναούς της διασκέδασης, οι ατελείωτες φρουρές των bodyguards «στήνονται» δίπλα στις πόρτες και οι κυρίες, ανάλογα με τις οικονομικές τους δυνατότητες, επιδεικνύουν τις γούνες τους, πολλές από τις οποίες είναι πραγματικές. Εχω την αίσθηση ότι η οικολογική συνείδηση έχει πάει… περίπατο για αρκετές νεόπλουτες, που νομίζουν ότι μέσα σε λευκά βιζόν fur coats είναι η… Ζωή Λάσκαρη, όταν, πολλά χρόνια πριν, μαγνήτιζε τον φακό με άσπρο fur coat και ογκώδη κρυσταλλιζέ σκουλαρίκια σε σχήμα μπάλας. Σκηνή από την ταινία «Γυμνοί στον δρόμο», και οι extensi-oύχες κυρίες και δεσποινίδες να αποτελούν κακή, μα πολύ κακή απομίμηση. Κοιτάζω τον Ρόμελ. Εχει εγκαταλείψει τον καθρέφτη και έχει βουτήξει τη μουσούδα του σε ένα ποτήρι σαμπάνια.
Σαμπάνιες, κάβες και συγκρίσεις!
Ο Ρόμελ αποδεικνύει περίτρανα ότι έχει αποκτήσει συνήθειες των μπουζουκλερί. Πίνει σαμπάνια και τραγουδάει παράφωνα, από τα πρώτα τραπέζια ή τα σαλόνια των mansions στα βόρεια προάστια, άσματα λαϊκά. Μόνο που, όπως λέει ο Ντίντης, στους νυκτερινούς ναούς ακόμα και οι πιο ακριβές σαμπάνιες δεν είναι του επιπέδου εκείνων που φιλοξενούνται στην προσωπική του κάβα στα υπόγεια της βίλας του στην Εκάλη ή στο mega yacht «Blue Lion». Ο κ. Ευπαλίδης προμηθεύεται τις σαμπάνιες πολλών χιλιάδων ευρώ και τα συλλεκτικά γαλλικά κρασιά του από πολυτελή κάβα στο δρομάκι πίσω από το Claridge’s του Λονδίνου. Ενα βράδυ, μάλιστα, είχε την ευκαιρία να συγκρίνει τους θησαυρούς της δικής του κάβας με αυτούς του υπέρλαμπρου spot φιλοξενίας στη βρετανική εξοχή, του θεαματικού Estelle Manor.
Οι άνθρωποι αλλάζουν. Οι συνήθειές τους αλλάζουν και ξαφνιάζουν με μάλλον δραματικό τρόπο. Πριν από κάμποσο καιρό νόμιζες ότι πολλοί επιδείκνυαν αλλόκοτες συμπεριφορές αμέσως μετά την COVID-19. Ο εγκλεισμός, η μοναξιά, η ανασφάλεια, όλα αυτά που δημιουργούν ιδιαίτερες συνθήκες. Οι άνθρωποι όμως έχουν γίνει πιο ιδιόρρυθμοι, περίεργοι, μέχρι κακοί. Υπάρχουν φορές που, όπως υποστηρίζει ο κ. Ευπαλίδης, ακόμα και αν είσαι πανίσχυρος, δεν ξέρεις πώς να προστατεύσεις τον εαυτό σου. Αχ, sweet, sweet Ντίντη! Πες μου τώρα ότι και εσύ απέκτησες ευαισθησίες, έγινες… τρυφερούλης και χρειάζεσαι προστασία και μια αγκαλιά να γείρεις έχοντας πετάξει μακριά τα μεταξένια slippers του Ralph Lauren!
Η Ούρσουλα ετοιμάζεται να ακολουθήσει τον παιδικό φίλο Ντίντη στη Βενετία για να ζήσει μαγικές στιγμές στο ωραιότερο καρναβάλι του κόσμου. Στην Πόλη των Δόγηδων θα συναντήσει τη φίλη της, την ωραιοτάτη Μπεατρίς Μπορομέο. Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας της Ιταλίας, παντρεύτηκε με τον πρίγκιπα Πιερ Κασιράγκι, γιο της Καρολίνα του Μονακό. Η στενή μου φίλη γεμίζει τις βαλίτσες της με ρούχα των πλέον διάσημων σχεδιαστών. Γνωρίζει πολύ καλά ότι η καλλίγραμμη, αν και μητέρα τριών παιδιών, Μπεατρίς θα έχει στις αποσκευές της τα κορυφαία outfits του Dior, εφόσον υπήρξε επίσημη ambassador του οίκου. Μμμ! Η Ούρσουλα ονειρεύεται ένα μικρό ταξίδι στο Isolino di San Giovanni, ένα από τα ιδιωτικά νησιά των Μπορομέο στη Λίμνη Ματζόρε.
Διαμάντια και ρουμπίνια
Η μόνη συνήθεια που δεν αλλάζει στους κύκλους των ισχυρών του χρήματος είναι η λατρεία, η μανία θα έλεγα, με τα private και τα members’ clubs. Τα καλύτερα, όπως είναι γνωστό, βρίσκονται στη Γηραιά Αλβιώνα. Ακολουθεί η Νέα Υόρκη, λιγότερο το Παρίσι, ενώ προσπάθειες γίνονται και στην Ελλάδα. Δεν νομίζω όμως ότι εδώ υπάρχει η δυνατότητα να δημιουργηθεί ένα members’ club τύπου Annabel’s, Zero Bond κ.λπ. Ισως γιατί εδώ δεν υπάρχει η κουλτούρα για τέτοιου είδους πράγματα. Επειτα, οι Ελληνες προτιμούν να τρώνε, να διασκεδάζουν, να χορεύουν σε τέτοιου είδους clubs στο Λονδίνο ή τη Νέα Υόρκη. Παρ’ όλα αυτά, στον ιδιωτικό χώρο πρώην ιστορικού ξενοδοχείου στο κέντρο της Αθήνας γίνονται καλές προσπάθειες. Πληροφορούμαι ότι ετοιμάζεται μασκέ πάρτι, με τα μέλη να βρίσκονται σε μια… κατάσταση εύρεσης ευφάνταστων κοστουμιών.
«Υπάρχουν γάμοι που γίνονται τον χειμώνα;» με ρώτησε η Ούρσουλα. Ασφαλώς! Οι καλύτεροι πάντα στο σαλόνι της Μεγάλης Βρεταννίας, όπως αυτός του υιού του Παναγιώτη Τρύφωνος, Λευτέρη.
Στη Βενετία, όπου θα ταξιδέψει η Ούρσουλα, τα διαμάντια, κυρίως όμως τα σπάνια ρουμπίνια Buccellati, λάμπουν εκθαμβωτικά. Σκέφτομαι ότι κάτι από «diamonds» έχει το κάλεσμα του ζεύγους Φέσσα. Η Μπεατρίς, αν και Ιταλίδα, επιλέγει πάντως τα ρουμπίνια του Oscar Heyman.
