Η πρώτη μεγάλη πολιτική σύγκρουση για την ΕΛΑΣ δεν έγινε με τη ΝΔ, αλλά στα αριστερά του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, με επίδικο τη θέση του για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Η συγκεκριμένη αντιπαράθεση αναδεικνύει ότι ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος του νέου σχήματος καλείται πλέον να υπερασπιστεί όχι μόνο το πολιτικό του σχέδιο, αλλά και την προσπάθεια να διαμορφώσει μια νέα ταυτότητα για τον χώρο της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς.
Οι θέσεις που παρουσίασε η ΕΛΑΣ για την παιδεία, σύμφωνα με τις οποίες το κόμμα αντιτίθεται στην αναθεώρηση του άρθρου 16 αλλά δεν προτείνει την κατάργηση των ιδιωτικών πανεπιστημίων που ήδη λειτουργούν, άνοιξαν μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά.
Η Κουμουνδούρου εξαπέλυσε ευθεία επίθεση, κατηγορώντας την ΕΛΑΣ ότι ουσιαστικά αποδέχεται το πλαίσιο που δημιούργησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη με τον νόμο Πιερρακάκη, παρά τη διαφωνία της με την αναθεώρηση του Συντάγματος.
Στην ίδια γραμμή κινήθηκε και η Νέα Αριστερά, με τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη να ασκεί έντονη κριτική, υποστηρίζοντας ότι οι θέσεις του νέου κόμματος συνιστούν πολιτική υποχώρηση σε ένα από τα πιο εμβληματικά ζητήματα της ελληνικής Αριστεράς και να κατηγορεί την ΕΛΑΣ πως «βγάζει φλας δεξιά».
Η διακυβέρνηση
Στην ΕΛΑΣ, πάντως, αντιμετωπίζουν την κριτική με ψυχραιμία. Στελέχη του κόμματος υποστηρίζουν ότι πρόκειται για συνειδητή παρερμηνεία των θέσεών τους και εκτιμούν ότι ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά επιχειρούν να εμφανιστούν ως οι μοναδικοί εκφραστές της παραδοσιακής Αριστεράς, σε μια περίοδο που η δημοσκοπική τους επιρροή παραμένει εξαιρετικά περιορισμένη.
Η απάντηση που προκρίνεται δεν θα είναι η κλιμάκωση της σύγκρουσης, αλλά η επιμονή στην παρουσίαση ολοκληρωμένων προγραμματικών προτάσεων και η προσπάθεια μεταφοράς της πολιτικής αντιπαράθεσης στα ζητήματα της καθημερινότητας.
Η ηγεσία του κόμματος θεωρεί ότι η μάχη για την πολιτική κυριαρχία στον προοδευτικό χώρο θα κριθεί στο ποιος μπορεί να πείσει ότι διαθέτει αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης και όχι σε έναν διαγωνισμό ιδεολογικής καθαρότητας. Γι’ αυτό και ο Αλ. Τσίπρας επιμένει ότι στόχος της νέας παράταξης είναι η δημιουργία μιας ευρείας προοδευτικής πλειοψηφίας και όχι ενός ακόμη μικρού κόμματος της Αριστεράς.
Την ίδια ώρα, στον ΣΥΡΙΖΑ επιχειρείται ανασύνταξη. Μετά τις συνεχείς αποχωρήσεις στελεχών και τις εσωκομματικές αναταράξεις, το βάρος πέφτει πλέον στη λειτουργία της λεγόμενης «συλλογικής ηγεσίας».
Η Ρένα Δούρου, ως επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, έχει αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στην κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, ενώ ο Νίκος Παππάς, από τη θέση του γραμματέα, έχει την ευθύνη της οργανωτικής ανασυγκρότησης.
Παράλληλα, ο Παύλος Πολάκης, ως επικεφαλής του πολιτικού σχεδιασμού, συμμετέχει στη διαμόρφωση της αντιπολιτευτικής στρατηγικής, με στόχο να επαναφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η πρόσφατη επικοινωνία με τον Νίκο Κοτζιά, καθώς στην Κουμουνδούρου αναζητούν ευρύτερες πολιτικές συνεργασίες και πρόσωπα που μπορούν να συμβάλουν στην ανασύνθεση του χώρου. Ωστόσο, το εγχείρημα εξελίσσεται σε δύσκολες συνθήκες, καθώς η αντίρροπη πίεση που ασκεί η ΕΛΑΣ είναι ισχυρή.
Η στρατηγική Τσίπρα
Οι εξελίξεις γίνονται ακόμη πιο σύνθετες εξαιτίας των νέων αποχωρήσεων από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μετά τη δημιουργία της ΕΛΑΣ, η ανεξαρτητοποίηση του μέχρι πρότινος προέδρου Σωκράτη Φάμελλου, αλλά και της Ολγας Γεροβασίλη, επιβεβαιώνει ότι η κρίση δεν έχει ακόμα τελειώσει. Οι διαδοχικές αποχωρήσεις αποδυνάμωσαν σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό την κοινοβουλευτική και πολιτική εικόνα του κόμματος.
Η αντιπαράθεση των τελευταίων ημερών αποτελεί για την ΕΛΑΣ την πρώτη σοβαρή δοκιμασία μετά την ίδρυσή της. Στελέχη της θεωρούν ότι οι επιθέσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά ήταν αναμενόμενες, καθώς το νέο κόμμα διεκδικεί πλέον ευθέως την πολιτική εκπροσώπηση του ίδιου εκλογικού ακροατηρίου.
Εκτιμούν, μάλιστα, ότι όσο οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν την ΕΛΑΣ ως βασικό πόλο της αντιπολίτευσης τόσο θα εντείνεται η πίεση από τους πρώην πολιτικούς συμμάχους της.
Το επόμενο διάστημα αναμένεται να φανεί αν ο κ. Τσίπρας θα επιμείνει στη στρατηγική της πολιτικής διεύρυνσης προς τον χώρο του Κέντρου και της προοδευτικής σοσιαλδημοκρατίας ή αν θα αναγκαστεί, υπό την πίεση της αντιπαράθεσης, να υιοθετήσει πιο παραδοσιακές αριστερές θέσεις.
Σε κάθε περίπτωση, η σύγκρουση που εκδηλώθηκε με αφορμή την παιδεία δείχνει ότι ο ανταγωνισμός για την κυριαρχία στον προοδευτικό χώρο έχει ήδη ξεκινήσει και αναμένεται να αποτελέσει ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της πολιτικής περιόδου που ακολουθεί.
