«Η αδρή κινητικότητα του παιδιού σας έχει σημαντικά περιθώρια βελτίωσης. Και στη λεπτή παρατηρούμε πως δυσκολεύεται. Κρατά το μολύβι με κλίση τάδε, ενώ θα περιμέναμε μια διαφορετική λαβή, αλλά και κατά τη χρήση του ψαλιδιού δεν πατά ακριβώς στα όρια του σχεδίου που κάθε φορά καλείται να κόψει».
Από μια τέτοια συνάντηση στο σχολείο αρχίζει η διαδρομή.
Ή μπορεί να είναι κάπως έτσι:
«Δυσκολεύεται να αφήσει το “εγώ” του και να λειτουργήσει στην ομάδα».
«Δηλαδή;».
«Να, για παράδειγμα, επιμένει να μπαίνει πάντα πρώτος στο τρενάκι που παίζουμε στα διαλείμματα».
«Μα δεν είναι ούτε πέντε. Δεν είναι κάπως αναμενόμενο αυτό;».
Κάπου εκεί μπαίνει στη συζήτηση το «αναπτυξιακό υπόβαθρο». Η φράση που ακούς και το μυαλό σου φαντάζεται οτιδήποτε, από ΔΕΠ ως διαταραχή στο φάσμα.
Κάπως έτσι αρχίζει το ταξίδι για όλο και περισσότερους γονείς νηπίων τα τελευταία χρόνια.
Πρώτα τα κέντρα αξιολόγησης, ύστερα οι ειδικές θεραπείες. Εργοθεραπεία, λογοθεραπεία, ψυχοκοινωνικό παιχνίδι. Και ο γονιός σε συμβουλευτική.
Αλλοι το βλέπουν ως περιπέτεια αυτοβελτίωσης. Αλλοι ως μια μικρή οδύσσεια. Οι περισσότεροι μπαίνουν στη διαδικασία, ακόμη κι αν μέσα τους κρατούν επιφυλάξεις.
«Εγώ το παιδί μου το ξέρω. Είναι μια χαρά» σκέφτονται.
Αλλά μετά πάλι, αν οι ειδικοί έχουν δίκιο και μπορούν με τις δικές τους κεραίες να ανιχνεύσουν ένα πρόβλημα που ο γονιός δεν παρατηρεί ή παραβλέπει με μια σχετική άρνηση;
Το συζητάμε συχνά μεταξύ μας.
«Θυμάσαι να πρόσεχαν τέτοια πράγματα όταν πηγαίναμε εμείς σχολείο;».
«Ούτε καν. Μήπως τώρα διυλίζουμε τον κώνωπα και βάζουμε τα παιδιά σε περιπέτεια;».
Στο σαλονάκι της εργοθεραπείας άλλος διαβάζει. Αλλος μιλάει ή χαζεύει στο κινητό. Κάποιος δουλεύει στον υπολογιστή. Κάποιοι απλώς ακούν τη μουσική που παίζει χαμηλά από τα ηχεία του χώρου. Περιμένουν. Σαράντα πέντε λεπτά τη φορά. Συνεδρία τη συνεδρία.
Η αισιόδοξη εκδοχή είναι πως σήμερα διαθέτουμε τη γνώση και τα εργαλεία πρώιμης παρέμβασης, που μπορεί να εξασφαλίσουν στα παιδιά μας μια καλύτερη πορεία στο σχολείο και στη μετέπειτα ζωή τους.
Η λιγότερο αισιόδοξη είναι πως ένα παιδάκι σήμερα αξιολογείται, όπως τα προϊόντα γραμμής παραγωγής, όταν έρχεται η ώρα του ποιοτικού ελέγχου. Ο,τι προεξέχει έστω και λίγα χιλιοστά από τις εργοστασιακές προδιαγραφές παραπέμπεται.
Στο πρώτο σενάριο η παρέμβαση είναι σωτήρια, γιατί προλαβαίνουμε δυσκολίες που παλιότερα θα ακολουθούσαν ένα παιδί για χρόνια.Στο δεύτερο, απλά αφαιρούμε χρόνο από το παιχνίδι, την ξεγνοιασιά και την παιδική τους ηλικία, περνώντας ίσως άθελά μας και το μήνυμα ότι κάτι δεν πάει καλά με τα ίδια. Αναρωτιέμαι αν θα αποδειχθεί μια μέρα τι από τα δύο ισχύει. Πιθανότατα δεν θα το μάθουμε ποτέ με σιγουριά.
