Μη μου λες ότι θα φέρεις κοινωνική δικαιοσύνη. Πάρε τα στοιχεία για τις ανισότητες στην Ελλάδα και παρουσίασέ μου δύο, τρία, πέντε μέτρα με τα οποία θα τις αμβλύνεις. Δείξε μου πόσο θα κοστίσουν, πότε θα εφαρμοστούν και πόσο καιρό μετά θα αποδώσουν. Μη μου ζητείς να πιστέψω στις προθέσεις σου, ούτε να εμπιστευτώ το επεξεργασμένο βλέμμα σου στην αφίσα. Πείσε με ότι έχεις σχέδιο.
Μη μου τάζεις πάταξη της ακρίβειας. Δείξε μου πού πάσχει ο ανταγωνισμός λόγω ολιγοπωλίων και εξήγησέ μου συγκεκριμένα πώς θα αντιμετωπίσεις το πρόβλημα. Πες μου τι αποτέλεσμα θα φέρεις σε έναν χρόνο και τι να περιμένω στην τετραετία για την οποία ζητείς την εντολή μου.
Μην μου περιγράφεις ξανά και ξανά το στεγαστικό πρόβλημα. Το ξέρω καλύτερα από εσένα. Το ζω. Πες μου πόσα σπίτια θα μπουν στην αγορά και με ποιον τρόπο. Πόσα κοινωνικά διαμερίσματα θα δημιουργηθούν. Πότε και με τι λεφτά. Ποια φορολογικά κίνητρα θα δοθούν, σε ποιους και με ποια κριτήρια.
Μη μου μιλάς ρομαντικά για ενεργειακή δημοκρατία. Δείξε μου πώς θα λειτουργήσουν οι ενεργειακές κοινότητες, πότε θα ολοκληρωθούν οι επενδύσεις στα δίκτυα, πότε θα εγκατασταθούν οι απαραίτητες μονάδες αποθήκευσης και πώς, πότε και σε ποιον βαθμό όλα αυτά θα μειώσουν τον λογαριασμό του ρεύματος. Και επίσης, αν είσαι στην αντιπολίτευση, μη μου λες να σε ψηφίσω για να φύγουν η Νέα Δημοκρατία και ο Μητσοτάκης. Αυτό δεν συνιστά εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Οι πολίτες μπορεί κατά τις δημοσκοπήσεις να ζητούν αλλαγή, αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα ξεκινήσουν για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
Οι εποχές που ο ηγέτης έβγαινε στο μπαλκόνι και το πλήθος παραληρούσε ας συμφωνήσουμε (ή ας ελπίσουμε έστω) πως έχουν παρέλθει.
Οταν, πριν από λίγους μήνες, εξελέγη δήμαρχος Νέας Υόρκης ο Μαμντάνι, έσπευσαν όλοι να αναλύσουν το φαινόμενο. Το φαινόμενο όμως στην πραγματικότητα επέλεξε να κάνει κάτι πολύ απλό. Πρώτον άκουσε προσεκτικά τις ανάγκες των πολιτών και έπειτα υποσχέθηκε τέσσερα συγκεκριμένα πράγματα. Δεν είπε «θα βελτιώσω την καθημερινότητα και θα μειώσω το κόστος ζωής» γενικώς κι αορίστως. Είπε «θα παγώσω τα ενοίκια, θα είναι δωρεάν τα λεωφορεία και οι παιδικοί σταθμοί – χωρίς εισοδηματικά κριτήρια – και θα λειτουργήσουν φτηνά παντοπωλεία υπό τον έλεγχο του δήμου».
Εδώ κάπου λογικά οι εκπρόσωποι των κομμάτων θα αντέτειναν «μα έχουμε πλήρες πρόγραμμα». Πρώτον, δεν έχουν όλοι. Δεύτερον, πόσοι ψηφοφόροι διαβάζουν προεκλογικά τα προγράμματα των κομμάτων;
Αυτό που συμβαίνει στον δημόσιο διάλογο είναι πολύ ενδεικτικό. Μήπως θυμάται κανείς εκεί έξω την τελευταία φορά που συζητήθηκε πολιτική πρόταση του ενός ή του άλλου κόμματος για το ένα ή το άλλο θέμα; «Το να συζητούμε προγραμματικές θέσεις είναι βαρετό για τους πολίτες. Οι διαπληκτισμοί, οι ζωηρές αντιπαραθέσεις και τα συνθήματα είναι που θα τους κινητοποιήσουν να πάνε στην κάλπη» θα πει ένας επικοινωνιολόγος. Σύμφωνοι. Μετά την κάλπη, όμως, τι κάνουμε;
