Υπάρχει πολίτης που να μη θέλει να λειτούργησε το Λιμενικό Σώμα στη Χίο κατά τρόπο υποδειγματικό; Υπάρχει κανείς στην Ελλάδα που να μη θέλει η έρευνα για τις συνθήκες και τα αίτια της τραγωδίας να δείξει πως οι λιμενικοί μας δεν είχαν καμία απολύτως ευθύνη για όσα συνέβησαν;
Προφανώς θα περιμένουμε την έρευνα. Μόνο που, όταν αυτή ακολουθεί μια ομιχλώδη μεθοδολογία, που αφήνει μεγάλα περιθώρια αμφισβήτησης της ανεξαρτησίας της, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Οι σκιές θα παραμείνουν, όπως παρέμειναν και κατά το παρελθόν και – κάποιες φορές – διόλου άδικα.
Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε την πυρίτιδα. Ευτυχώς, η εποχή μάς παρέχει όλα τα απαραίτητα μέσα για να επιχειρούν τα σώματα ασφαλείας με απόλυτη, αδιαμφισβήτητη διαφάνεια. Οι κάμερες όλα αυτά θα μπορούσαν να τα έχουν λυμένα. Κάμερες σαν αυτές που και στην Πύλο δεν κατέγραφαν τις κρίσιμες ώρες. Κάμερες σαν αυτές που, εδώ και πέντε χρόνια, μας παροτρύνει η Frontex να χρησιμοποιούμε τουλάχιστον στα σκάφη που έχει συγχρηματοδοτήσει.
Τι θα χρειαζόταν να ερευνηθεί σήμερα αν τα δραματικά δευτερόλεπτα της τραγωδίας ήταν καταγεγραμμένα; Τίποτε απολύτως. Οπως τίποτε δεν θα έμενε να απαντηθεί αν και στα Τέμπη είχαν ακολουθηθεί όλα τα πρωτόκολλα και είχαν δοθεί όλα τα σχετικά οπτικά ή ηχητικά ντοκουμέντα. «Η θερμική κάμερα θα είναι το νέο ξυλόλιο. Περιμένετε και θα δείτε» έγραφε τις προάλλες κάποιος στο Facebook. Μα πώς βρίσκεται χώρος και σκιά για τη μία ή την άλλη εκδοχή και θεωρία σε κάθε τραγωδία; Ο πρώτος που έχει συμφέρον να φροντίζει ευλαβικά για την καταγραφή των επιχειρήσεων είναι εκείνος που επιχειρεί, ώστε να μην υπάρχει περιθώριο για καμία δεύτερη σκέψη επί των πεπραγμένων του. Υπάρχει αποστομωτικότερη απάντηση από την εικόνα;
Επειτα, πώς γίνεται να μην αμφισβητηθεί το αποτέλεσμα μιας έρευνας, κατά την οποία ο ελεγκτής στην πραγματικότητα ταυτίζεται με τον ελεγχόμενο; Και πόσο να πιστέψει κανείς την ανεξαρτησία μιας έρευνας όταν ένας υπουργός από τη Βουλή – χωρίς να ήταν παρών στο συμβάν – έχει προαποφασίσει ότι όλα έγιναν όπως έπρεπε;
Ολο αυτό βέβαια είναι μέρος μόνο του προβλήματος. Γιατί ενδεχομένως να αναγκαζόταν το κράτος να κάνει ό,τι χρειάζεται αν υπήρχε αποτελεσματική πίεση της κοινής γνώμης. Και αυτή έχει χαθεί αφενός στη μαζική παραίτηση των πολιτών που έχουν γυρίσει την πλάτη στην πολιτική και την ενημέρωση, αφετέρου στην οπαδική προσέγγιση πολλών από εκείνους που έχουν απομείνει να ασχολούνται.
Οταν εμφανίζεται κανείς a priori πεπεισμένος πως κάτι είναι καλώς καμωμένο, γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα στριμωχτεί ο εκλεκτός του πολιτικός, τότε τι έρευνα να αξιώσεις και πόσο ανοιχτά αφτιά και μάτια έχεις για να δεις την πραγματικότητα; Στα διλήμματα «ή με τους διακινητές ή με το Λιμενικό» τσιμπάνε μόνο οι οπαδοί. Οι πολίτες έχουν υποχρέωση να είναι απλά και σταθερά «με την αλήθεια».
